Η ΑΛΕΚΑ ΚΑΝΕΛΛΙΔΟΥ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΟΤΕ “ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΗΣ ΚΑΡΙΕΡΑΣ”

Αισθαντική φωνή, διακριτική σκηνική παρουσία, συνέπεια. Αν υπάρχει κάτι που χαρακτηρίζει την πορεία της Αλέκας Κανελλίδου στο ελληνικό τραγούδι, τότε αυτό περιγράφεται σίγουρα από τα προαναφερθέντα. Από το ξεκίνημά της πριν από 60 ολόκληρα χρόνια μέχρι το επερχόμενο live της παρέα με τον γιο της, Γιάννη Γιαννουσάκη, η σπουδαία ερμηνεύτρια φρόντισε την καριέρα της σαν να φροντίζει το ίδιο της το παιδί. Με προσοχή, ευαισθησία, σεβασμό.

Η Αλέκα Κανελλίδου μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον όπου οι νότες ήταν καθημερινότητα, όντας κόρη του γνωστού σολίστ του βιολιού Γιάννη Κανελλίδη, κάτι που επηρέασε τα ακούσματά της και το πώς αποφάσισε να σταθεί απέναντι στη μουσική. Από τα 17 της άρχισε να τραγουδάει τζαζ και το 1967 έδωσε τη φωνή της στο θρυλικό “Crazy Girl” του Μίμη Πλέσσα ντουμπλάροντας τη Ζωή Λάσκαρη στις “θαλασσιές χάντρες”. Την ίδια χρονιά ηχογράφησε δύο τραγούδια με τον Βαγγέλη Παπαθανασίου το “The More I See You” και το “Stranger”, τα οποία κυκλοφόρησαν μαζί σε ένα συλλεκτικό πλέον 7ιντσο single.

Και βέβαια, η καθιέρωση ήρθε με το “Άσε με να φύγω” με το οποίο διαγωνίστηκε και στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης το 1974, κερδίζοντας το “Γ’ Βραβείο για καλύτερο τραγούδι”. Είναι χαρακτηριστικό πως τα δύο κομμάτια που βρέθηκαν στις πρώτες δύο θέσεις έμειναν στην αφάνεια του χρόνου, σε αντίθεση με τη σύνθεση του Νίκου Ελληναίου και του Γιώργου Μανίκα που τραγουδιέται και σήμερα. Στον διαγωνισμό του ’74 πάντως, η Αλ. Κανελλίδου απέσπασε, καθόλου τυχαία, το βραβείο καλύτερης ερμηνείας κάτι που της “χάρισε” συμβόλαιο με την τότε Columbia.

Μετά από 19 άλμπουμ και μεγάλα ντουέτα όπως με τον Δάκη και τον Δημήτρη Μητροπάνο, η Αλέκα Κανελλίδου κουβαλάει στις πλάτες της μια κληρονομιά για την οποία έχει κάθε λόγο να αισθάνεται υπερήφανη. Καταφέρνοντας μάλιστα να μην “καεί” από τη σκηνή και από τα φώτα της δημοσιότητας. Επέλεγε άλλωστε τις μπουάτ παρά το πάλκο, που δεν της “ταίριαζε”.

Το Magazine την βρήκε στις προετοιμασίες της αναδρομικής συναυλίας της στο Βεάκειο όπου θα έχουμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε καλύτερα και τον Γιάννη Γιαννουσάκη. Ανάμεσα σε όσα θα ακούσουμε θα είναι φυσικά και οι δημιουργίες της μοναδικής Νίνης Ζαχά η οποία συνέθεσε για την Κανελλίδου πάνω από 30 κομμάτια (όπως το “μη μ’ αγγίζεις, μη”).

ΤΡΑΓΟΥΔΩΝΤΑΣ ΤΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ

Την ρωτάμε αρχικά ποιο είναι το μυστικό για τη διαχρονικότητα των κομματιών της, τι τα κάνει να αντέχουν στον χρόνο. “Δεν ξέρω αν υπάρχει μυστικό. Υπάρχουν τραγούδια που τα γράφεις και περνάνε, υπάρχουν και τραγούδια που μένουν. Νομίζω πως αυτά που μένουν έχουν να κάνουν με το συναίσθημα. Με τις ανθρώπινες σχέσεις, με πράγματα που δεν αλλάζουν επειδή πέρασαν τα χρόνια. Ο άνθρωπος ερωτεύεται, χωρίζει, θυμάται, πονάει, χαίρεται. Αυτά δεν αλλάζουν. Κι όταν ένα τραγούδι ακουμπάει κάτι αληθινό μέσα σου, μπορεί να περάσουν και πενήντα χρόνια και να είναι ακόμη εκεί”.

Τι έκανε όμως το “Άσε με να φύγω” τόσο μοναδικό;

Ένα τραγούδι που μπήκε στον δίσκο “12 ερωτικές στιγμές” που κυκλοφόρησε τέτοιες μέρες του Σεπτεμβρίου, πριν από 52 χρόνια. Γιώργος Κατσαρός, Μίμης Πλέσσας, Πυθαγόρας είχαν συμπράξει μεταξύ άλλων στο άλμπουμ αυτό, το πρώτο της Αλέκας Κανελλίδου. Για την ιστορία, στις “12 ερωτικές στιγμές” έδωσε στίχους της και η Λιάνα Κανέλλη ενώ αξιοσημείωτο είναι και το γεγονός πως παραγωγή είχε κάνει ο Τέρενς Κουίκ.

“Το τραγούδι, παύει να σου ανήκει”

“Ήταν ένα πολύ καλό τραγούδι και είχα την τύχη να το συναντήσω την κατάλληλη στιγμή. Ήταν το πρώτο τραγούδι μου, που έκανε μεγάλη επιτυχία, το 1974, και από τότε μέχρι σήμερα δεν έπαψε να υπάρχει. Αυτό δεν το αποφασίζεις εσύ. Το αποφασίζει ο κόσμος. Και ο κόσμος, όταν συνδεθεί με ένα τραγούδι, το κάνει δικό του. Από εκεί και πέρα δεν σου ανήκει πια” λέει στο Magazine η ερμηνεύτρια. Και παρότι έκανε επιτυχία με το “καλημέρα”, η ίδια επέλεξε να διατηρήσει χαμηλό προφίλ. Το μετάνιωσε ποτέ;

“Όχι. Δεν είμαι άνθρωπος που του αρέσει να κυνηγάει” απαντά αμέσως. “Ούτε την καριέρα ούτε τίποτα. Έκανα τη δουλειά μου, τραγούδησα αυτά που ήθελα να τραγουδήσω και όταν κάποια στιγμή κουράστηκα από τη νύχτα, έκανα πίσω. Δεν έφυγα από το τραγούδι. Απλώς πήρα τις αποστάσεις μου. Και ξέρεις, τελικά, αν όλη σου η ζωή είναι η καριέρα σου, κάτι έχεις χάσει. Η ζωή είναι και οι άνθρωποί σου, η οικογένεια, οι φίλοι, όλα αυτά που συμβαίνουν έξω από τη σκηνή”.

Πριν συστηθεί ωστόσο στο ελληνικό κοινό, η Αλέκα Κανελλίδου πήγε στο Παρίσι για να δουλέψει πάνω στην αγαπημένη της μουσική, τη τζαζ, καθώς η φωνή της ταιριάζει απόλυτα με το είδος.

“Πήγα στο Παρίσι όταν ήμουν είκοσι χρονών. Μου άνοιξαν πόρτες, μπορούσα να κάνω πράγματα. Αλλά για να κάνεις καριέρα έξω πρέπει να έχεις και μια διάθεση να κυνηγήσεις αυτή τη ζωή”, θυμάται. “Εγώ δεν ήμουν ποτέ πολύ περιπετειώδης άνθρωπος ούτε άνθρωπος της καριέρας. Μου άρεσε η τζαζ και εξακολουθεί να μου αρέσει πάρα πολύ, αλλά δεν αισθάνθηκα ποτέ ότι έπρεπε να αποδείξω κάτι φεύγοντας από την Ελλάδα”.

Τη ρωτάμε αν φοβήθηκε ποτέ ότι η επιτυχία θα μπορούσε να την αποσυντονίσει, να “της πάρει τα μυαλά” όπως συνηθίζουμε να λέμε. “Όχι ιδιαίτερα. Ίσως γιατί μεγάλωσα μέσα σε μουσική οικογένεια και ήξερα από μικρή τι σημαίνει να δουλεύεις. Ο πατέρας μου ήταν μουσικός και πολύ σεβαστός στη δουλειά του. Οπότε ήξερα ότι το χειροκρότημα είναι ωραίο, αλλά τελειώνει όταν κατεβαίνεις από τη σκηνή”.

Τι την κρατούσε λοιπόν σε ισορροπία μέσα σε μια διαδρομή που πέρασε από τη νύχτα και τον κόσμο της; “Η νύχτα είναι σκληρή δουλειά ενίοτε”, παραδέχεται. “Όμως εγώ διάλεξα να δουλεύω σε χώρους που μου ταίριαζαν, με συνεργασίες που ήθελα. Παλιά δουλεύαμε πολλές ώρες και όλες τις μέρες της εβδομάδας. Όμως περνάγαμε καλά. Από τις “δημόσιες σχέσεις” και τις ίντριγκες είχα πάντα μια απόσταση”, λέει με νόημα. “Ίσως γιατί είχα μεγαλώσει διαφορετικά, ίσως γιατί δεν ήμουν άνθρωπος που θα παρασυρόμουν. Είχα τη μουσική μου, είχα τη ζωή μου έξω από τη δουλειά και είχα ανθρώπους που αγαπούσα. Αυτά σε κρατάνε”.

Σχολιάζοντας την σύγχρονη παραγωγή στην ελληνική μουσική και το αν γράφονται και τώρα τραγούδια που θα αντέξουν στον χρόνο, μας λέει: “Βεβαίως και γράφονται καλά τραγούδια. Σε κάθε εποχή υπάρχουν καλλιτέχνες που έχουν κάτι να πουν. Και σήμερα υπάρχουν ταλαντούχοι δημιουργοί και πολύ καλοί ερμηνευτές. Δεν μου αρέσει να λέω ονόματα γιατί αδικώ τους υπόλοιπους. Ακούω, όμως. Και χαίρομαι όταν ακούω κάτι που έχει μελωδία, στίχο και συναίσθημα“.

Μιλώντας για τραγούδι, τη ρωτάμε αν υπάρχει κάποιο που θα ήθελε να πει και δεν έτυχε να ερμηνεύσει. “Δεν σκέφτομαι πολύ έτσι. Το παρελθόν δεν με ενδιαφέρει ιδιαίτερα. Έγιναν αυτά που ήταν να γίνουν. Βεβαίως υπάρχουν τραγούδια που αγαπάω και δεν τα έχω πει ποτέ. Και όταν μου δίνεται η ευκαιρία, μπορεί να τα βάλω σε ένα πρόγραμμα. Αυτό θα κάνω και στην συναυλία στο Βεάκειο. Αλλά δεν κάθομαι να σκέφτομαι «αυτό γιατί δεν το είπα τότε;». Έχει φύγει αυτό”.

Τι είναι αυτό που της δίνει κίνητρο και έμπνευση για να συνεχίζει να δημιουργεί και να ανεβαίνει στη σκηνή σήμερα;

“Η δύναμη, η ενέργεια της σκηνής”, μας λέει. “Αυτή η συνάντηση με τον κόσμο είναι μαγική στιγμή. Μεγάλωσαμε μαζί και όταν τραγουδάω επικοινωνούμε το αίσθημα. Τα βιώματα μπαίνουν στην ερμηνεία. Είναι ταξίδι το τραγούδι έξω από την καθημερινότητα και μ αρέσει ακόμη μια στο τόσο να το κάνω”.

Φυσικά, δεν θα μπορούσαμε να μην τη ρωτήσουμε για τον Δημήτρη Μητροπάνο και τον Δάκη, δύο ανθρώπους με τους οποίους συνεργάστηκε στενά. “Ο Δάκης ήταν από τους ανθρώπους που γνώρισα από πολύ νωρίς, από τότε που ξεκινούσαμε στην «Αθηναία». Περάσαμε ωραία και κάναμε πολλή παρέα. Χαθήκαμε για κάποια χρόνια, ξαναβρεθήκαμε αργότερα και μιλούσαμε. Είχε μια γλυκύτητα ο Δάκης, μια ευγένεια, τον αγαπούσα. Ο Δημήτρης ήταν άλλος άνθρωπος. Είχε αυτή την τεράστια λαϊκότητα, αλλά ο ίδιος δεν ήταν άνθρωπος που κυνηγούσε την καριέρα. Ούτε διεκδικούσε ιδιαίτερα. Ήταν πολύ δικός του άνθρωπος. Και αυτό τελικά είναι που μένει”.

Σχετικά με την επερχόμενη συναυλία στο Βεάκειο, συζητάμε για το τι περιμένουμε να ακούσουμε και να δούμε. Πρόκειται φυσικά για ένα ιδιαίτερο live καθώς η Αλέκα Κανελλίδου ανεβαίνει στη σκηνή μαζί με τον γιο της, Γιάννη Γιαννουσάκη. “Θα έχουμε μια βραδιά με τραγούδια που αγαπάω. Δικά μου τραγούδια, αλλά και τραγούδια άλλων που έχω αγαπήσει και που θέλω να τα μοιραστώ με τον κόσμο. Θα είναι η πρώτη φορά που θα τραγουδήσω στον Πειραιά, οπότε αυτό από μόνο του είναι μια χαρά για μένα. Και βέβαια θα είναι μαζί μου ο Γιάννης. Τώρα, για τις εκπλήξεις… δεν τα λέμε όλα από πριν. Αλλιώς δεν θα είναι εκπλήξεις”, απαντά γελώντας.

Πώς είναι όμως η χημεία ανάμεσα σε μητέρα και γιο όταν μεταφέρεται στο επαγγελματικό επίπεδο μιας ζωντανής εμφάνισης; “Είναι λίγο περίεργο, γιατί πριν ανέβει στη σκηνή είναι το παιδί μου. Πάνω στη σκηνή όμως είναι μουσικός και συνεργάτης μου. Και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Δεν του χαρίζομαι επειδή είναι γιος μου και ούτε εκείνος πρέπει να μου χαρίζεται επειδή είμαι η μητέρα του” μας λέει η Αλ. Κανελλίδου γελώντας ξανά. “Έχουμε μια πολύ όμορφη σχέση και υπάρχει εμπιστοσύνη. Και όταν υπάρχει εμπιστοσύνη, η μουσική βρίσκει τον δρόμο της. Τα τελευταία δύο χρόνια έχουμε μοιραστεί αρκετές φορές τη σκηνή και αυτό έχει γίνει κάτι πολύ φυσικό”.

Μετά το ντουέτο σας στο “Ροζ” του Γιάννη Μιλιώκα, ο γιος της Γ. Γιαννουσάκης έβγαλε το πρώτο του single. Τι συμβουλή του δώσατε ως έμπειρη ερμηνεύτρια για τα πρώτα του βήματα στη δισκογραφία;

“Να μην προσπαθήσει να γίνει κάποιος άλλος. Να βρει ποιος είναι ο ίδιος. Εγώ μπορώ να του πω τη γνώμη μου, μπορώ να τον προστατεύσω από κάποια πράγματα που έχω ζήσει, αλλά τη διαδρομή του πρέπει να την κάνει μόνος του. Και κυρίως να μην βιάζεται. Σήμερα όλα γίνονται πολύ γρήγορα. Ένα τραγούδι μπορεί να ακουστεί παντού μέσα σε μία μέρα. Το δύσκολο είναι να αντέξεις μετά. Να έχεις κάτι δικό σου να πεις”.

Τέλος, ρωτάμε την Αλ. Κανελλίδου τι είναι αυτό που την ενοχλεί σήμερα περισσότερο στη χώρα μας, αλλά και τι είναι αυτό που της δίνει ελπίδα.

“Με στεναχωρεί η “κατρακύλα” στο μίσος. Η κακία του διαδικτύου. Αλλά από την άλλη σκέφτομαι ότι οι εποχές έχουν σκαμπανεβάσματα. Συνυπάρχει το καλό και το κακό, χωρίς να είναι πάντα ισότιμα. Αυτή είναι η περιπέτεια της ζωής. Ε, αυτό είναι που μου δίνει και ελπίδα. Ότι η ζωή είναι ωραία όσο περιπετειώδης και αν προκύπτει στην πορεία”.

ΚΥΡΙΑΚΗ 4 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΒΕΑΚΕΙΟ ΘΕΑΤΡΟ

Η Αλέκα Κανελλίδου εμφανίζεται μαζί με τον Γιάννη Γιαννουσάκη στο Βεάκειο Θέατρο την Κυριακή 4 Οκτωβρίου. Εισιτήρια μπορείτε να βρείτε εδώ

Απαραίτητα info:

​Την Κυριακή 4 Οκτωβρίου στο Βεάκειο Θέατρο η Αλέκα Κανελλίδου θα παρουσιάσει μια παράσταση με τα αγαπημένα μας τραγούδια της και τις επιτυχίες ερμηνευτών που αγαπά. ​Για πρώτη φορά έρχεται στον Πειραιά η διαχρονική ερμηνεύτρια με την αισθαντική φωνή και την τρυφερή αλλά σαρωτική σκηνική παρουσία, με τα τραγούδια της που δεν είναι μόνο μέρος της ελληνικής μουσικής σκηνής αλλά και μέρος του πλούτου της ψυχής μας. ​

Ο Γιάννης Γιαννουσάκης, συνεργάτης της τα δύο τελευταία δυο χρόνια επί σκηνής , δίνει το στίγμα του στο πλευρό της, έχοντας κυκλοφορήσει μετά το ντουέτο τους το «Ροζ», το πρώτο του προσωπικό single με τίτλο «Αν είχα χρόνο», σε στίχους και μουσική του δημιουργού των επιτυχιών Λευτέρη Κιντάτου. Μητέρα και γιος ταξιδεύουν το κοινό. ​Μια παράσταση φτιαγμένη σαν μια αγκαλιά, με σολίστες που ο καθένας τους είναι μία ξεχωριστή μουσική προσωπικότητα. Στην επιμέλεια του προγράμματος και τις ενορχηστρώσεις ο Βαγγέλης Τούντας, στο μπάσο ο Γιώτης Κιουρτσόγλου, στο ακορντεόν ο Ντίνος Χατζηιορδάνου, στα τύμπανα ο Τάκης Βασιλείου και στα πλήκτρα ο Κώστας Γιαξόγλου. ​Παίζουν, τραγουδούν, φτιάχνουν μουσικά τοπία, και μας ταξιδεύουν σε μια μουσική θάλασσα με τις φωνές των Καννελλίδου-Γιαννουσάκη . ​Στις 4 Οκτωβρίου θα ζήσουμε μια όμορφη μουσική νύχτα, τραγουδώντας μαζί τους τραγούδια που αγαπήσαμε, που σημάδεψαν στιγμές της ζωής μας, που γλυκαίνουν τις καρδιές μας.

​Μουσική επιμέλεια/ενορχηστρώσεις: Βαγγέλης Τούντας

​Παίζουν:

• Τάκης Βασιλείου, τύμπανα
• Κώστας Γιαξόγλου, πιάνο
• Γιώτης Κιουρτσόγλου, μπάσο
• Βαγγέλης Τούντας, Βιολί, κιθάρα, φωνή
• Ντίνος Χατζηιορδάνου, ακορντεόν
• Ήχος: Ηλίας Καρούμπαλης