Δεν θα τα βρούμε ποτέ αλλά υπάρχει κάτι κοινό

Προσπαθώ όσο μπορώ – δεν είναι πάντα εύκολο – να μην γενικεύω τις δικές μου παρατηρήσεις που όσο να πεις προκύπτουν από έναν κύκλο, ο οποίος όσο μεγάλος και να είναι δεν παύει να είναι ένας κύκλος, δεν είναι όλος ο κόσμος. Διαβάζω άρθρα και μελέτες από ειδικευμένους επιστήμονες, και όταν οι δικές μου παρατηρήσεις έχουν κάποια κοινή βάση με αυτές τις δημοσιεύσεις, ξεθαρρεύω και εκφράζομαι με λίγη περισσότερη ασφάλεια.

Οι αντίρροπες δυνάμεις που αναπτύσσονται στον κόσμο, είναι χωρίς επιστροφή. Δεν θα τα βρούμε. Θα μου πεις, πάντα έτσι δεν ήταν; Υπήρξε κάποια εποχή στην ιστορία της ανθρωπότητας ή κάποιος τόπος στον πλανήτη που δεν αναπτύχθηκαν οριακές αντιθέσεις που δεν γεφυρώθηκαν σε κανένα σημείο; Σωστά, αλλά σε παλαιότερες εποχές δεν υπήρχε τόσο μεγάλη αλληλεπίδραση και δεν μας επηρέαζε τόσο πολύ μία ιδεολογική διαμάχη ή ακόμη και ένας πόλεμος κάπου μακριά. Κάποιους δεν τους μαθαίναμε καν.

Η «αύρα» ολόκληρων πληθυσμών που θεωρούν την γη επίπεδη, τον φασισμό ως μοναδική ελπίδα, τον μαύρο, τον αλλόθρησκο, και τον ομοφυλόφιλο υπάνθρωπους, φτάνει άμεσα στις δικές μας ζωές γιατί αυτοί οι πληθυσμοί εκλέγουν κυβερνήσεις που επηρεάζουν όλον τον πλανήτη.

Δεν θα τα βρούμε, δεν γίνεται. Τα ρήγματα είναι τεράστια.

Άρα; Άρα τι κάνουμε; Δεν γίνεται να μένουμε στις διαπιστώσεις. Μόνο το τώρα έχουμε και πρέπει να το κάνουμε κάτι.

Πολύ φοβάμαι πως είναι εκτός πραγματικότητας και όποιος ονειρεύεται «νίκες». Δεν θα υπάρξει νίκη για κάποιον. Γιατί αν υπάρξει θα έχει τέτοιο κόστος που δεν θα μπορέσει να το αντέξει κανένας.

Άστα λοιπόν αυτά στα οποία δεν θα συναντηθούμε ποτέ. Πάμε να δούμε αν ακόμη και ανάμεσα σε ανθρώπους με τόσο βαθιά ριζωμένες διαφορές μπορούν να υπάρξουν κοινοί τόποι. Σε τί; θα μου πεις.

Σε κάποια πράγματα που δεν είναι καθόλου δευτερεύοντα και είναι τα μοναδικά στα οποία μπορούμε να νιώσουμε ίδια.

Αγαπάμε όλοι μας τα παιδιά μας. Αγαπάμε όλοι τους φίλους μας. Αγαπάμε να γελάμε, αγαπάμε κάποιες παραλίες, κάποιους τόπους, κάποιες εικόνες, τα τραγούδια, το φως. Στηρίζουμε τους ανθρώπους μας και βέβαια έχουμε όλοι μπροστά μας τον θάνατο – αυτό από μόνο του θα έπρεπε να αρκεί.

Ο ρόλος των καλλιτεχνών σε αυτά έχει την μεγαλύτερη ευθύνη που είχε ποτέ. Είναι οι κηπουροί κάποιων κομματιών πράσινου, κάποιων μικρών, έστω και ανήλιαγων, κήπων που μπορούμε να συναντηθούμε και να κλάψουμε για τα ίδια. Για τα ίδια ακριβώς.

Πρέπει να κρατήσουμε ζωντανά και καθαρά αυτά τα διαλείμματα από το αίμα.

Αν κάπου νικήσουμε όλοι μαζί, μόνο εκεί μπορεί να είναι. Στην όποια γλύκα μέσα μας. Είμαστε φτιαγμένοι για τα χειρότερα αλλά δίχως τα καλύτερα δεν θα είχαμε φτάσει ούτε μέχρι εδώ, θα είχαμε αφανιστεί.

Και θα ρωτήσεις πραγματικά ανήσυχος «Τι εννοείς με αυτούς τους ανέξοδους συναισθηματισμούς; Να καθόμαστε σε ένα βραχάκι δίπλα δίπλα με έναν φασίστα και να χαζεύουμε την θάλασσα;».

Εντάξει, καμία πρόταση δεν αντέχει μπροστά σε ένα ακραίο παράδειγμα.

Εκείνο που εννοώ είναι πως όσοι πιστεύουμε ακόμη στην αναγκαιότητα τέτοιων ρομαντισμών, οφείλουμε να τους καλλιεργούμε. Είπαμε, δεν θα τα βρούμε ποτέ αλλά κάποιοι πρέπει να γίνονται οι κυανόκρανοι του αισθήματος.