ΤΖΟΣ ΜΠΡΟΛΙΝ ΣΤΟ NEWS24/7: “ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΚΟΛΟ, ΦΙΛΕ. ΓΙΝΕ ΓΟΝΙΟΣ. ΚΑΛΗ ΤΥΧΗ. ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΔΙΑΡΚΗΣ ΑΥΤΟΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ”

«Πειραματίζεσαι με αυτή τη ζωή», λέει ο Τζος Μπρολίν με ένα σκληρό χαμόγελο σε όλο του πρόσωπο, καθώς μιλάει μαζί μας μέσω zoom. Η συνέντευξη έχει πάρει αναπάντεχα προσωπική τροπή, με τον διάσημο ηθοποιό να ανοίγεται για τη σχέση του με τους γονείς του – ειδικά την περίπλοκη σχέση με τη μητέρα του – αλλά και τα παιδιά του.

«Είναι μια έντονη συνέντευξη αυτή!», λέει κάποια στιγμή γελώντας εν μέσω μιας σκέψης που κάνει.

Ίσως βέβαια να ήταν και λίγο αναμενόμενο, μιας και στην Πτώση της Φάλαινας – που κυκλοφορεί τώρα στα σινεμά από την Feelgood Entertainment – ο Μπρολίν όχι απλά παίζει έναν πατέρα, αλλά και πιο συγκεκριμένα έναν πατέρα που βρίσκεται μόνο στην αναμνήσεις του νεαρότερου ήρωα.

Ο Τζέι του Όστιν Έιμπραμς είναι ο κεντρικός ήρωας, που σε μια προσπάθεια να έρθει πιο κοντά με τη μνήμη, με την κληρονομιά του αποξενωμένου, και νεκρού πια, πατέρα του, ανοίγεται στον ωκεανό, όπου θα βρεθεί απέναντι σε μια ασφυκτική κατάσταση ζωής και θανάτου. Εκεί, τα μόνα του εφόδια θα είναι όσα του έμαθε ο πατέρας του, παρά την περίπλοκη σχέση που είχαν οι δυο τους.

Τι μένει στο τέλος; Η αγάπη, όσα έμαθες, όσα δίδαξες, κι όσα μοιράστηκες. Πολλές φορές, αυτά μπορεί να σχηματίζουν ένα ολόκληρο νέο σύμπαν.

Πίσω στη συνέντευξη. «Πλέον νιώθω πολύ πιο άνετα με το να αισθάνομαι άβολα», ομολογεί με το αστραφτερό του χαμόγελο, και ένα πρόσωπο που μοιάζει να έχει δει, και να έχει ζήσει, πολλά. Ένα μεσημέρι, μέσω zoom, για μερικά λεπτά, μοιράστηκε μαζί μας κάποια από αυτά.

Ως ηθοποιός, αφήνεις πάντα κομμάτια του εαυτού σου στην οθόνη, για να τα απολαμβάνει ο κόσμος πολύ καιρό αφότου έχεις ολοκληρώσει μια ταινία. Το σκεφτόμουν αυτό επειδή και η Πτώση της Φάλαινας αφορά όσα κληρονομούμε και όσα αφήνουμε πίσω μας. Έχει αλλάξει με τα χρόνια η σχέση σου με την κληρονομιά, τόσο ως καλλιτέχνη όσο και ως ανθρώπου;

…Ναι. [κοιτάζει χαμογελώντας]

Νομίζω πως όσο ωριμάζεις, όσο μεγαλώνεις, όσο περνάς διάφορα πράγματα, όσο μεγαλώνεις παιδιά και αυτά τα παιδιά μεγαλώνουν, και μετά αποκτάς κι άλλα παιδιά, που είναι μικρά και περνάς κάπως την ίδια διαδικασία από την αρχή… Είναι όμως πιο εύκολο; Είναι πιο δύσκολο; Είναι κάθε παιδί μια ξεχωριστή περίπτωση; Πειραματίζεσαι με αυτή τη ζωή.

Και νομίζω ότι αυτός είναι ένας από τους λόγους που κάνω μια ταινία σαν κι αυτή. Για μένα, η φάλαινα είναι ένα σύμβολο, μια μεταφορά για τις ακρότητες στις οποίες πρέπει να φτάσουμε προκειμένου να πάψουμε να στεκόμαστε εμπόδιο στον εαυτό μας και να φτάσουμε σε ένα σημείο απλότητας – κάτι στο οποίο έχω καταφέρει να φτάσω πολύ περισσότερο όσο μεγαλώνω –, απλώς να νιώθουμε ευγνωμοσύνη που βρισκόμαστε εδώ.

Τα προβλήματα παύουν να είναι προβλήματα. Εξακολουθούν να υπάρχουν, αλλά δεν είναι πια μόνο προβλήματα, είναι ευκαιρίες για να μάθεις. Οπότε, μερικές φορές, όταν βλέπω κάτι να έρχεται ή νιώθω ότι κάτι γίνεται τεταμένο, αντί να προσπαθώ να το αποφύγω, ενθουσιάζομαι που έρχεται το μάθημα. Μπορεί να είναι άβολο, αλλά πλέον νιώθω πολύ πιο άνετα με το να αισθάνομαι άβολα απ’ ό,τι παλιότερα.

Στην ταινία υποδύεσαι έναν πατέρα που προσπαθεί, με τον δικό του τρόπο και με όλους τους περιορισμούς και τις αντιλήψεις του, να μάθει στον γιο του να αγαπά όσα αγαπά ο ίδιος. Εσύ, ως γιος ενός ηθοποιού, πώς συνδέθηκες με αυτή τη μεταβίβαση γνώσεων, παθών και όλων αυτών;

Δεν συνδέθηκα, γιατί ο πατέρας που υποδύομαι στην Πτώση της Φάλαινας… Έχεις δίκιο, θέλω να πω, νομίζω ότι τον αγαπάει. Νομίζω ότι θέλει να του μεταδώσει κάτι που θα τον κάνει ανθεκτικό και ικανό να σταθεί στα πόδια του, όπως προσπαθούμε να κάνουμε όλοι μας.

Γι’ αυτό πιστεύω ότι στις μέρες μας είναι τόσο δύσκολο: κακομαθαίνουμε τα παιδιά μας, προσπαθούμε να τους προσφέρουμε όσο το δυνατόν περισσότερη άνεση. Σε αυτό το σημείο, τα παιδιά μας μάς μεγαλώνουν σχεδόν όσο τα μεγαλώνουμε κι εμείς. Γι’ αυτό πιστεύω ότι πρέπει να τους επιτρέπουμε να περνούν διάφορες δυσκολίες, ώστε να μην αιφνιδιαστούν όταν μεγαλώσουν.

Όσο για τον δικό μου πατέρα, το ότι έγινα ηθοποιός συνέβη σχεδόν κατά τύχη. Με είχαν διώξει από το σπίτι μου και έμενα στον καναπέ του. Σκέφτηκα, λοιπόν: «Πρέπει να κάνω κάτι καλό, γιατί η ζωή μου είναι απίστευτα αυτοκαταστροφική και παίρνει λάθος δρόμο». Δοκίμασα αυτό το πράγμα και σε κάθε μου βήμα έβρισκα κλειστές πόρτες. Μου έλεγαν ότι ήμουν άπειρος, ότι δεν ήμουν καλός, ότι έπρεπε να αναζητήσω άλλο επάγγελμα. Νομίζω ότι αυτό με παρακίνησε, γιατί είχα αντοχές. Με παρακίνησε να επιμείνω.

Δεν νομίζω, όμως, ότι κατάλαβα πραγματικά την αξία του παρά μόνο αργότερα. Ήμουν πολύ τυχερός που πήρα τον ρόλο στο Goonies. Νομίζω ότι ήταν η 350ή μου οντισιόν. Αργότερα, όταν άρχισα να κάνω θέατρο, κατάλαβα πραγματικά τι δώρο ήταν το να είσαι ηθοποιός και συγγραφέας, γιατί μπορούσα να εξερευνώ διαρκώς αυτό που με γοήτευε περισσότερο: την ανθρώπινη κατάσταση.

Νομίζω ότι είναι μια απόλυτη παραδοξότητα, κάτι που δεν μπορείς ποτέ να αποκρυπτογραφήσεις πλήρως, αλλά είναι συναρπαστικό να το εξερευνάς και να προσπαθείς να το καταλάβεις.

Είναι κάπως σπαρακτικό όλο αυτό. Η αδυναμία επικοινωνίας ανάμεσά τους, όλες οι καλές προθέσεις, αλλά και τόσος πόνος. Και υπάρχει και η σύγκριση, επειδή είσαι πολύ πιο καλός με τις κόρες σου. Είναι πραγματικά τραγική η θέση στην οποία βρίσκεται ο γιος σου στην ταινία. Πώς το είδες εσύ;

Φρικτό. Συμφωνώ απόλυτα. Παραδόξως, έχω τρεις κόρες και έναν γιο, και η σχέση μου με τον γιο μου δεν είναι τόσο ακραία. Ωστόσο, περάσαμε παρόμοιες καταστάσεις. Είχαμε τις στιγμές μας. Αυτό που έχει πραγματικά ενδιαφέρον είναι ότι ο γιος μου είναι πλέον 38 ετών και μπορούμε πια να μιλάμε γι’ αυτά τα πράγματα: για τις φορές που δεν καταλαβαινόμασταν, για τις παρεξηγήσεις, για τις προσπάθειές μου να τον επηρεάσω χωρίς να σκέφτομαι πραγματικά τον χαρακτήρα του, τις ευαισθησίες του και όλα τα σχετικά.

Καθώς δούλευα πάνω σε αυτή την ταινία, ένιωσα μεγάλη ανακούφιση που είχα περάσει ήδη αυτές τις καταστάσεις με τον δικό μου γιο, γιατί μισώ αυτό το συναίσθημα. Δεν μου αρέσει καθόλου να γυρίζω τέτοιες σκηνές. Αν δεν με πλήρωναν, πιθανότατα θα είχα φύγει. Καταλαβαίνεις τι εννοώ; Αν δεν ήταν επαγγελματική μου υποχρέωση.

Κάθε κύτταρο του σώματός σου μολύνεται από αυτό το πράγμα, γιατί νιώθεις την αγάπη ανάμεσα στον πατέρα και τον γιο. Κάθε φορά, όμως, που ο πατέρας επιμένει να του μεταδώσει τις γνώσεις του, όσο περισσότερο προσπαθεί τόσο περισσότερο απομακρύνεται ο γιος. Κι εκείνος επιμένει ακόμη περισσότερο, με τον ίδιο τρόπο. Και μετά προσθέτεις και το αλκοόλ, όπως στη σκηνή πάνω στη βάρκα. Είναι τόσο θλιβερό, φίλε μου.

Ελπίζω να υπάρχουν άνθρωποι που θα δουν αυτή την ταινία και θα σκεφτούν: «Α, μάλιστα…». Διαβάζω αυτή την περίοδο ένα βιβλίο που λέγεται Raising Lions. Είναι συναρπαστικό. Ένα εξαιρετικό βιβλίο για γονείς που αναλαμβάνουν την ευθύνη αντί να προσπαθούν να αποδώσουν τα πάντα σε κάποια διαταραχή ή κατάσταση. Δεν λέω ότι τέτοιες καταστάσεις δεν υπάρχουν. Υπάρχουν. Αλλά νομίζω ότι βιαζόμαστε να βάλουμε ταμπέλες, ενώ οι γονείς μπορούν να κάνουν πράγματα για να αλλάξουν τη δική τους οπτική και να επηρεάσουν θετικά τα παιδιά τους.

Τέλος πάντων, είναι κάτι που με συναρπάζει. Αλλά ναι, υπήρχε ένταση, και ο Όστιν [σσ. Έιμπραμς, συμπρωταγωνιστής στην ταινία, στο ρόλο του γιου του Μπρολίν] δεν βοήθησε, γιατί υπήρχαν φορές που εμφανιζόμουν στο πλατό και δεν μου μιλούσε. Αυτό δεν είναι ευχάριστο σε προσωπικό επίπεδο, αλλά επαγγελματικά, όταν είδα το αποτέλεσμα, έμεινα πολύ ικανοποιημένος. Μπορούσα σχεδόν να το νιώσω – τίποτα δεν λειτουργεί. Τον βλέπεις να γίνεται όλο και πιο απελπισμένος, χωρίς να έχει την επίγνωση να σταματήσει να το κάνει, επειδή πίνει.

Είναι δύσκολο, φίλε. Γίνε γονιός. Καλή τύχη. Είναι ένας διαρκής αυτοσχεδιασμός, κάτι που, παρεμπιπτόντως, λατρεύω.

Η ταινία μάς φέρνει αντιμέτωπους με ένα καθολικό ερώτημα: τι απομένει από τους γονείς στο μυαλό των παιδιών τους όταν εκείνοι φύγουν από τη ζωή; Έχεις κάποια προσωπική απάντηση σε αυτό;

Το πένθος, η αναδρομή στο παρελθόν και ο αντίκτυπος που είχαν. Θέλω να πω… Είναι μια έντονη συνέντευξη αυτή! [γελάει] Αλλά, αυτό είναι. Έχασα τη μητέρα μου πριν από περισσότερα από τριάντα χρόνια. Η μητέρα μου είχε τεράστια, τεράστια, τεράστια προσωπικότητα. Ήταν μια πολύ μικροκαμωμένη γυναίκα, αλλά είχε μια τεράστια προσωπικότητα. Ο τρόπος με τον οποίο την αντιλαμβάνομαι και όσα αντλώ από εκείνη σήμερα είναι εξίσου ισχυρά, αν όχι ισχυρότερα, απ’ ό,τι όταν ήταν ζωντανή.

Έχω ωριμάσει. Έχω μεγαλώσει. Έχουν περάσει τριάντα χρόνια. Έχω αποκτήσει τα δικά μου παιδιά και τα παιδιά μου έχουν πλέον μεγαλώσει. Υπάρχουν όλοι αυτοί οι διαφορετικοί λόγοι για τους οποίους αντιλαμβάνομαι πόσο βαθιά με επηρέασε η μητέρα μου.

Και τώρα, περισσότερο από ποτέ, εκτιμώ αυτό που πιθανότατα με εκνεύριζε περισσότερο πάνω της: τον εκρηκτικό της χαρακτήρα. Είμαι ευγνώμων που μου τον κληροδότησε. Είμαι ευγνώμων που ξυπνάω το πρωί και είμαι έτοιμος να ξεκινήσω – έτοιμος, καταλαβαίνεις;

Θυμάμαι ότι κι εκείνη ήταν έτσι. Θυμάμαι αυτή την τεράστια ορμή με την οποία έμπαινε σε κάθε καινούργια μέρα, αποφασισμένη να τα κάνει όλα άνω κάτω στη ζωή της. Ήθελε να τα κάνει όλα άνω κάτω και δημιουργούσε ένα σωρό χάος. Αλλά εκτιμώ κι αυτό το στοιχείο της. Προσπαθώ να είμαι λίγο λιγότερο χαοτικός, να μην είμαι τόσο… τέλος πάντων, να περιορίζω κάπως αυτό το στοιχείο.

Η δημιουργία της ταινίας άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο βλέπεις τη φύση γενικότερα; Τι είναι κάτι αναπάντεχο που έμαθες για τον ωκεανό κατά τη διάρκεια της ταινίας;

Λοιπόν, είμαι τόσο φανατικός με οτιδήποτε έχει σχέση με τη θάλασσα, που για μένα η ταινία ήταν μια αφορμή. Όλα αυτά για τα οποία μιλάμε – η σχέση με τον γιο και τα υπόλοιπα – είναι τα δύσκολα. Αλλά ήταν μια αφορμή για να μάθω περισσότερα για τις φάλαινες, να βυθιστώ ακόμη περισσότερο στον κόσμο της θάλασσας, να ξανακάνω καταδύσεις και να λέω ότι το κάνω για τη δουλειά. Καταλαβαίνεις τι εννοώ;

Ήταν μια αφορμή για να βρίσκομαι πάνω σε μια βάρκα. Όχι ότι δεν μου άρεσε. Το λάτρεψα! Αντί να βρίσκομαι στη μέση της ερήμου, περιτριγυρισμένος από άμμο στο Dune, μπορούσα να βρίσκομαι στη θάλασσα και να περνάω δώδεκα ώρες πάνω σε μια βάρκα, εκεί όπου μου αρέσει να βρίσκομαι. Είναι το αγαπημένο μου μέρος.

Λατρεύω οτιδήποτε έχει σχέση με αυτά. Επιπλέον, κατάγομαι από εκείνη την περιοχή. Η ιστορία διαδραματίζεται στο Μοντερέι, ενώ εγώ κατάγομαι από το Πάσο Ρόμπλες, περίπου μία ώρα νότια του Μοντερέι. Είναι η περιοχή μου. Και υπάρχει και ο Στάινμπεκ: έχω πρώτες εκδόσεις όλων των βιβλίων του και συμμετέχω στις δραστηριότητες του Κέντρου Στάινμπεκ.

Επειδή, λοιπόν, ο χαρακτήρας έχει εμμονή με το Cannery Row, κουβαλούσα το βιβλίο μαζί μου και το διάβαζα ξανά και ξανά και ξανά. Είναι μια αφορμή. Δεν θα έπρεπε να αρέσει σε κάποιον τόσο πολύ η δουλειά του όσο μου άρεσε εμένα να βυθίζομαι σε αυτή την ιστορία. Προσέλαβα έναν acting coach, κάτι που είχα να κάνω είκοσι χρόνια, ίσως και περισσότερα.

Δουλέψαμε πάνω σε υλικό σχετικό με όνειρα, κάναμε αυτοσχεδιασμούς, ανάλυση ονείρων και όλα αυτά. Έγραψα πολλά σχετικά με τον ρόλο. Τα ξανακοίταξα πριν από αυτές τις συνεντεύξεις. Δεν νομίζω ότι με βοήθησαν ιδιαίτερα στις ίδιες τις συνεντεύξεις, αλλά όταν τα ξαναδιάβασα, σκέφτηκα: «Θεέ μου, πραγματικά βυθίστηκα σε αυτό». Ασχολήθηκα με τον ρόλο επειδή ήθελα να δω αν υπήρχε η δυνατότητα να πάω βαθύτερα.

Ήθελα να δω αν μπορούσα να προσφέρω κάτι περισσότερο από τον εαυτό μου απ’ ό,τι είχα προσφέρει μέχρι τότε.