Η επανάσταση θα γίνει στην κάλπη

Ελπίζω κάποιοι να μην το μαθαίνουν από μένα και σοκαριστούν αλλά η Γαλλική Επανάσταση έγινε και πέτυχε πριν από δύο αιώνες και κανείς μας, στο δυτικό κόσμο, δεν πληκτρολογεί από το κελί του στη Βαστίλη ενώ στη συντριπτική τους πλειοψηφία, οι εκατοντάδες χιλιάδες Γάλλοι που κατέβηκαν το Σάββατο στους δρόμους, σε λίγους μήνες θα πάνε να ψηφίσουν ελεύθερα. Ακόμα κι αυτοί, οι λίγοι, που επιδόθηκαν σε βανδαλισμούς.

Έχει γούστο ο τρόπος που η μαζική, δημοκρατική διαμαρτυρία, ακόμα κι όταν εκτρέπεται, εξάπτει το φαντασιακό ορισμένων και μάλιστα σε βαθμό που να μας επιπλήττουν γιατί δεν επαναστατούμε αλλά από την άλλη δεν πρέπει να προκαλεί την παραμικρή έκπληξη: το να καλείς σε εξέγερση από το σαλόνι του σπιτιού σου είναι πιο εύκολο από το να βγεις στη γειτονιά σου, στο καφενείο, στη δουλειά σου και να μαζέψεις καμία ψήφο για το κόμμα σου ή να πείσεις τους απογοητευμένους στις επόμενες εκλογές να μην απέχουν.

Στις δυτικές δημοκρατίες οι πραγματικές επαναστάσεις γίνονται στις κάλπες και όχι στους δρόμους. Τις κάλπες τρέμουν οι αποτυχημένες κυβερνήσεις και τα εν πολλοίς ανεπάγγελτα στελέχη τους. Μόνο οι κάλπες μπορούν να φέρουν την ανατροπή και τις μεγάλες αλλαγές.

Δείτε τη δική μας κυβέρνηση: τις κάλπες είναι που τρέμει και τα μπάχαλα είναι που εύχεται να συμβούν τώρα που πλησιάζει η επέτειος του Πολυτεχνείου και της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Το timing, τον καλύτερο χρόνο διεξαγωγής των εκλογών είναι που προσπαθούσε, επί μήνες, να προσδιορίσει ώστε να περιορίσει τις απώλειες.

Η κάλπη είναι το μεγάλο φόβητρο.

Ειδικώς στην Ελλάδα, κατά την προηγούμενη δεκαετία μάθαμε με τρόπο βιωματικό, δηλαδή σκληρό ότι στις δημοκρατίες οι πλατείες εκτρέφουν τέρατα, δεν δίνουν λύσεις και ακόμα κι αν μαζικές διαμαρτυρίες ανατρέψουν μια κυβέρνηση, η συνθήκη της ανωμαλίας που δημιουργείται γυρίζει μπούμερανγκ στους πιο αδύναμους.

Πράγματι, οι Έλληνες πρέπει να εξεγερθούμε αλλά όχι στους δρόμους: οι προνομιούχοι και οι βολεμένοι, ειδικά όσοι το 2015 βγήκαμε στους δρόμους για να υπερασπιστούμε το ευρωπαϊκό κεκτημένο, πρώτοι εμείς πρέπει να σταματήσουμε να εκλογικεύουμε την κυβερνητική ανεπάρκεια παπαγαλίζοντας μπούρδες περί ανυπαρξίας εναλλακτικής. Σε τι ακριβώς δεν υπάρχει εναλλακτική; Στον Άδωνι Γεωργιάδη να χοροπηδάει σαν την αρκούδα φωνάζοντας «α και ου»; Αλήθεια τώρα;

Αλλά και οι υπόλοιποι, στην Αριστερά. Ας ενηλικιωθούν, επιτέλους, κι ας ξεκολλήσουν από την εφηβική καθήλωση στην επανάσταση. Στην περίπτωση της Κεντροαριστεράς και της Αριστεράς μάλιστα, το αληθινά επαναστατικό θα ήταν να ενώσουν τις δυνάμεις τους, αντί να φαγώνονται ολημερίς στα κανάλια σαν τα σκυλιά και να συμπαρασύρουν και τους κεντρώους προοδευτικούς για να αγωνιστούν από κοινού για μια αληθινά προοδευτική διακυβέρνηση που θα διαλύσει τα πελατειακά δίκτυα και τα οργανωμένα συμφέροντα και θα αναδιοργανώσει την κρατική μηχανή.

Δύσκολα όλα αυτά, έτσι; Ας αρκεστούμε λοιπόν σε μια ατέρμονη φιλολογία περί επαναστάσεων οι μεν και της κινδυνολογίας οι δε. Εξάλλου οι επαναστάσεις γίνονται από ενήλικες και σε αυτή τη χώρα οι ενήλικες μετρώνται στα δάχτυλα. Του ενός χεριού.