Μακρόν και Ράμα: Μόνο ψέματα μπροστά στο χάος που δημιούργησαν

To να αντιμετωπίζονται οι εξεγέρσεις και οι λαϊκές διαδηλώσεις διαρκείας με ψέματα από την πλευρά των κρατούντων είναι μία συνήθη πρακτική.

Στα μέρη μας η κυβέρνηση Καραμανλή τον Δεκέμβριο του 2008 κυνηγούσε χίμαιρες μετά τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου από τον αστυνομικό Κορκονέα στους δρόμους των Εξαρχείων. Ειπώθηκαν πολλά, κάποιοι ζήτησαν ακόμα και την κάθοδο του στρατού (!) προς αντιμετώπιση των εξεγερμένων, εν τέλει οι ψυχραιμότεροι επικράτησαν. Αλλά τα ψέματα και οι συνήθεις, σ’ αυτές τις περιπτώσεις, θεωρίας συνωμοσίας, έδωσαν και πήραν.

Στις μέρες μας, ο Μακρόν εξήγησε τις ταραχές τους δρόμους με το επιχείρημα ότι οφείλονται σε δράσεις της Άκρας Αριστεράς. Ο Γάλλος πρόεδρος, ο οποίος κυβερνά τη χώρα του από το 2017, δεν είχε κάτι να πει για τις αποτυχημένες οικονομικές πολιτικές του (μεταξύ άλλων αύξησε τις φοροαπαλλαγές στους εκατομμυριούχους), δεν βασάνισε περισσότερο το μυαλό του για τι ακριβώς συμβαίνει στη Γαλλία του 2026 και βρήκε εξιλαστήριο θύμα σ’ ένα και μόνο πολιτικό χώρο στο οποίο απέδωσε υπερφυσικά χαρακτηριστικά. Αν μπορεί η Ακρα Αριστερά να κάνει άνω-κάτω ολάκερη Γαλλία, τότε κάτι δεν δουλεύει σωστά…

Στην Αλβανία ο Ράμα ξεστομίζει ακόμα πιο ξεδιάντροπα ψέματα. Ισχυρίστηκε, ο αθεόφοβος, ότι όσοι τον πολεμούν, επιθυμούν να ναρκοθετήσουν την ενταξιακή πορεία της Αλβανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Μα οι Αλβανοί ξέρουν καλά ότι όσοι διαμαρτύρονται, πολλές φορές με σημαίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο χέρι, επιθυμούν ακριβώς το αντίθετο. Θέλουν να απαλλαγούν από τον Ράμα και τα αμέτρητα σκάνδαλά του για να επισπευτεί η ενταξιακή διαδικασία της Αλβανίας.

Κανείς από τους δύο, ούτε ο Μακρόν ούτε ο Ράμα, παρά το γεγονός ότι δεν εκκινούν από την ίδια αφετηρία, τολμούν να διατυπώσουν έστω μία λέξη αυτοκριτικής. Απαγορεύεται δια ροπάλου από τους επικοινωνιολόγους γιατί υποτίθεται ότι δείχνει έλλειμμα ηγετικότητας.

Αμφότεροι επίσης δείχνουν να μην έχουν υπόψη τους την πραγματική εικόνα των κοινωνιών τις οποίες κυβερνούν. Ο Ράμα δεν καταλαβαίνει (ή κάνει ότι δεν καταλαβαίνει) ότι οι Αλβανοί, ακόμα και 35 χρόνια μετά την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος, εξακολουθούν να μεταναστεύουν μαζικά γιατί στην πατρίδα τους δεν μπορούν να βρουν σοβαρές ευκαιρίες κοινωνικής ανέλιξης. Η διαφθορά επικαλύπτει τα πάντα. Η θα γίνεις μέρος της για να επιβιώσεις, ή θα φύγεις.

Ο Μακρόν δεν έχει ιδέα για τον τρόπο με τον οποίο προσπαθεί να επιβιώσει στις λαϊκές συνοικίες του Παρισιού και των άλλων μεγάλων πόλεων η σύγχρονη εργατική τάξη που έχει να παλέψει με τα πανάκριβα ενοίκια, την πανάκριβη ενέργεια, την πτώση του επιπέδου της εκπαίδευσης, την ανελέητη αστυνομοκρατία στις γειτονιές. Εξακολουθεί να αγνοεί (ή κάνει πως αγνοεί) ότι στη χώρα του το παλιό κοινωνικό συμβόλαιο έχει σπάσει και ότι προς το παρόν δεν έχει αντικατασταθεί από κάποιο νέο.

Για το Γάλλο πρόεδρο, όπως πάντα άλλωστε σ’ αυτές τις περιπτώσεις, οι λύσεις είναι “εύκολες”. Οι μετανάστες, οι πλιατσικολόγοι της Ακρας Αριστεράς, οι νέοι που έχουν πάρει το λάθος δρόμο. Από κοντά και τα κατεστημένα ΜΜΕ που πάντα μένουν στη “βιτρίνα” (τα επεισόδια και τις συνέπειές του) και ποτέ στα βαθύτερα αίτια των κοινωνικών φαινομένων που έχουν κληθεί να καλύψουν. Είναι αυτό το λεξιλόγιο (συλλήψεις, σπασίματα, πλιάτσικο) που αποπροσανατολίζει τους πολίτες, ιδιαίτερα τους περισσότερο συντηρητικούς.

Ο Μακρόν και ο Ράμα ψεύδονται γιατί δεν έχουν τίποτα άλλο να προτείνουν. Και αν για το Ράμα το ψέμα έγινε δεύτερη φύση έτσι ώστε να διευκολύνεται κάθε φορά η επανεκλογή του, για τον Μακρόν δεν υπάρχει η παραμικρή δικαιολογία. Δεν μπορεί να είναι ξανά πρόεδρος, ξέρει ότι η Λεπέν καιροφυλαχτεί, παρ’ όλα αυτά δέχεται να παίξει το ρόλο του χρήσιμου ηλίθιου του συστήματος “σημαδεύοντας” τους συνήθεις υπόπτους, χωρίς να μπαίνει στην ουσία του προβλήματος. Η ουσία, βέβαια, του προβλήματος, είναι η πολιτική του που βάθυνε τις ανισότητες και στη Γαλλία. Και γι’ αυτήν διαμαρτύρονται, όχι για πρώτη φορά είναι η αλήθεια, οι Γάλλοι.

Και, μεταξύ μας, αυτές είναι οι πολιτικές που έχουν βγάλει τους πολίτες από τα ρούχα τους σ’ όλη την Ευρώπη. Και στην Ιταλία, και στο Βέλγιο, και στην Πορτογαλία, παντού, σ’ όλα τα μήκη και πλάτη της ηπείρου. Πολιτικές που κάνουν τους φτωχούς φτωχότερους και τους καθιστούν τους περισσότερους απροστάτευτους είναι καταδικασμένες στην αποτυχία.