Διδάγματα από το Τέξας

Αν διατρέξει κανείς την ειδησεογραφία των τελευταίων δύο ημερών, οι σοβαρότερες ειδήσεις που μας αφορούν σχετίζονται με την ακρίβεια, τη διαφθορά ή κάποιους από εμάς που πάλι δεν έκαναν καλά τη δουλειά τους και αναφέρομαι στον καθαρισμό της πισίνας του ιδιωτικού σχολείου που προκάλεσε μεγάλη αναστάτωση. Το καλώδιο δεν αφορά κανέναν, με την έννοια ότι δεν βελτιώνει την καθημερινότητά μας άσχετα αν εμείς είμαστε αυτοί που θα πληρώσουμε στο τέλος τον λογαριασμό.

Το σκάνδαλο Τσαβδαρίδη λειτούργησε απλώς ως κερασάκι στην τούρτα και το μόνο που αξίζει να συζητηθεί είναι ότι ο ίδιος πίστευε ότι μπορούσε να το διαχειριστεί περνώντας στην επίθεση, βέβαιος ότι θα το καταπίναμε κι αυτό.

Η υπόθεση Τσαβδαρίδη χτύπησε το κοινό απεύθυνσης της Νέας Δημοκρατίας στην καρδιά γι αυτό και απεπέμφθη. Με τον ίδιο τρόπο και μάλιστα για το στενότερο πυρήνα των ψηφοφόρων της ΝΔ λειτούργησε και η ιδέα μεταφοράς του συντελεστή δόμησης. Το θέμα πρέπει να θεωρείται ήδη λήξαν επειδή οι αντιδράσεις των πολιτών στις περιοχές που η ΝΔ σκοράρει ακόμα υψηλά, ήταν σφοδρές.

Μόνο που όλα τα παραπάνω είναι «έργα» που έχουν ξαναπαιχτεί. Οι περισσότεροι έχουμε σχολιάσει πολλές φορές την ξετσιπωσιά που επιδεικνύει η κυβέρνηση όταν συζητάει και ασχολείται αποκλειστικά με ζητήματα που αφορούν την εκλογική της πελατεία και το κάνει με θράσος, χωρίς να κρατάει τα στοιχειώδη προσχήματα.

Δεν υπάρχει πλέον κάτι να σχολιάσουμε για όσα συμβαίνουν στη χώρα ακριβώς γιατί τα γεγονότα επαναλαμβάνονται και απόδειξη γι αυτό είναι ότι συζητάμε διαρκώς τα ίδια πράγματα. Και αυτά, «τα ίδια πράγματα» βρίσκονται όλα στη σφαίρα του εξωφρενικού. Δηλαδή, ζούμε μια εξωφρενική καθημερινότητα.

Εξωφρενική ήταν η καθημερινότητα που ζούσαν και στις ΗΠΑ μέχρι τις ενδιάμεσες εκλογές όταν οι Αμερικανοί φώναξαν «Αρκετά! Ως εδώ!»

Μια από τις πιο ωραίες ιστορίες Δημοκρατικών υποψηφίων που κέρδισαν είναι αυτή της δικηγόρου/εργατολόγου Τζίνα Ινοχόσα που αναδείχθηκε η πρώτη Λατίνα κυβερνήτης του Τέξας. Ακριβώς επειδή ως Δημοκρατική, μέσα σ’ένα απόρθητο εκλογικό κάστρο των Ρεπουμπλικανών δεν είχε καμία ελπίδα να καταλάβει αιρετό αξίωμα, δραστηριοποιήθηκε στα σχολικά συμβούλια για να αντισταθεί στις περικοπές κονδυλίων στη δημόσια εκπαίδευση.

Υπάρχει μια λεπτομέρεια στο προφίλ της, που δημοσίευσε ο Economist την επομένη της εκλογής της, στην οποία αξίζει να σταθούμε: «Όπως δήλωνε η ίδια, σε εκείνον τον αγώνα στα σχολικά συμβούλια έκανε ”τρελές φιλίες” με ανθρώπους που δεν περίμενε: επικεφαλής τοπικών οργανώσεων των Ρεπουμπλικανών, μητέρες από τα προάστια που υποστηρίζουν το κίνημα MAGA, γονείς που επιλέγουν την κατ’ οίκον εκπαίδευση και προπονητές αθλημάτων στην επαρχία».

Η Τζίνα Ινοχόσα δεν καβάλησε απλώς το κύμα δυσαρέσκειας κατά του Τραμπ αλλά απέναντι σε αυτούς που επιλέγουν να ανοίγουν χάσματα και να τραβάνε διαχωριστικές γραμμές (ακόμα και η αριστερή πτέρυγα των Δημοκρατων έτσι πολιτεύεται, διχαστικά) επέλεξε να λειτουργήσει ως γέφυρα, να αναδείξει ότι κάποια από τα αιτήματα στις δημοκρατικές κοινωνίες υπερβαίνουν τις κομματικές ταυτότητες και για να λυθούν απαιτούν απλώς εξαντλητική συζήτηση, δηλαδή συναίνεση.

Όταν η καθημερινότητα γίνεται εξωφρενική με ευθύνη μιας κυβέρνησης επηρμένων, που επιμένει να διαχειρίζεται τα προβλήματα μόνο επικοινωνιακά, τη λύση θα τη δώσουν οι πολιτικοί αλλά και οι πολίτες που θα επιδιώξουν συναινέσεις: στους συλλόγους γονέων, στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, σε ό,τι έχει απομείνει από τις συνδικαλιστικές οργανώσεις και γιατί όχι και στα κόμματα.

Η δικηγόρος Τζίνα Ινοχόσα και οι πολίτες του Τέξας μας έδειξαν ότι η εξωφρενική καθημερινότητα δεν είναι η μοίρα μας. Μπορούμε όλοι μαζί να την ανατρέψουμε.