ΚΑΝΕ FOCUS: ΓΙΑ ΤΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΑ ΜΑΤΕΛΣΚΑ ΤΟΚΑ, Η ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΗ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΑΦΗΝΕΣΑΙ

Υπάρχει πάντα κάτι εντυπωσιακό στο να βλέπεις μια ολοκληρωμένη, γεμάτη σιγουριά ερμηνεία στο σινεμά και, ψάχνοντας μετά να βρεις τι άλλο έχει κάνει προηγουμένως το συγκεκριμένο άτομο στη μεγάλη οθόνη, να διαπιστώνεις πως κυριολεκτικά μόλις ξεκινάει.

Για την Χριστιάνα Ματέλσκα Τόκα, ελληνικής και πολωνικής καταγωγής ηθοποιό γεννημένη στην Αθήνα το 1999 – «λίγο πριν την αλλαγή του αιώνα, γιατί γεννήθηκα Χριστούγεννα!» – το νουάρ Θάλασσα από Γυαλί είναι ο πρώτος της κινηματογραφικός ρόλος. Απόφοιτη της Δραματικής Σχολής του Ωδείου Αθηνών, έχει μια διαδρομή στο χορό και το θέατρο, έχοντας συνεργαστεί και με την χοροακροβατική ομάδα “κι όμΩς κινείται”.

Και, ξαφνικά, ήρθε η κινηματογραφική πρόκληση. Η Θάλασσα από Γυαλί είναι το νέο φιλμ του Αλέξη Αλεξίου μετά το εντυπωσιακό Τετάρτη 4:45 με τον Στέλιο Μάινα, και ακολουθεί δύο ηρωίδες σε ένα άλλου τύπου αδιέξοδο. Η Βίκυ είναι μια νεαρή γυναίκα που βρίσκεται εγκλωβισμένη σε μια σχέση εξάρτησης και βίας με τον πατέρα της, τρέχοντας την οικογενειακή επιχείρηση σε ένα τουριστικό θέρετρο – το οποίο βρίσκεται εκτός σεζόν κατά την περίοδο που εξελίσσεται η ταινία.

Η ιστορία της διασταυρώνεται με εκείνη της Βαγγελιώς, μια μεγαλύτερη σε ηλικία γυναίκα που επιλέγει την περιοχή αυτή για να ξεφύγει από το δικό της περιβάλλον, μετά τον ξαφνικό θάνατο του καταπιεστικού άντρα της. Και μέσα σε αυτή τη συνθήκη, η Χριστιάνα σηκώνει στους ώμους της όλη την έκφραση του αδιεξόδου, της καταπίεσης, με μια ερμηνεία συγκρατημένη αλλά και γεμάτη ένταση την ίδια στιγμή – σαν μια ορμή που μένει φρεναρισμένη.

Μια ερμηνεία που κλέβει την παράσταση και που αν μη τι άλλο, μας κάνει να δώσουμε μεγάλη προσοχή, περιμένοντας με μεγάλο ενδιαφέρον το όποιο επόμενό της βήμα. Γι’αυτό και της ζητήσαμε να μας συστηθεί – μιλώντας μας για το πώς έγινε ηθοποιός (κι ας μην είχε όνειρο να «γίνει σαν κάποιον», όπως μας λέει), για το πόσο ξαφνικά προέκυψε αυτός ο ρόλος, για το πόσο σημαντικό είναι για την ίδια το να φροντίζει, την ακρόαση που δεν κατέληξε σε πρόσληψη, τη δεύτερη ευκαιρία και, τελικά, την ανακάλυψη του κινηματογράφου που αγαπάει.

«Δεν είχα ποτέ ένα συγκεκριμένο όνειρο»

Αρχικά, συστήσου μας!

Θα προσπαθήσω να μην το πω όπως τα λέω στα casting tapes! Λοιπόν, με λένε Χριστιάνα, είμαι 26 χρονών. Έχω γεννηθεί το 1999, λίγο πριν από την αλλαγή του αιώνα, γιατί γεννήθηκα Χριστούγεννα. Έχω δύο μεγαλύτερα αδέρφια, αγόρια, και έχω καταγωγή από την Πολωνία, από το Βρότσλαβ.

Έχεις ζήσει καθόλου στην Πολωνία;

Όχι, καθόλου. Πηγαίνω όμως συνέχεια, κάθε χρόνο. Οι γονείς μου έχουν γεννηθεί εκεί, έχουν σπουδάσει εκεί και μετά ήρθαν στην Ελλάδα. Η μητέρα μου τα έχει κάνει όλα εκεί. Ο πατέρας μου έχει σπουδάσει στο Πολυτεχνείο στην Πάτρα. Γύρισε στην Πολωνία, την πήρε και ήρθαν μαζί στην Ελλάδα.

Πάντα είχες κάποια σχέση ή περιέργεια σχετικά με την υποκριτική;

Νομίζω ότι ήμουν πάντα πολύ υπερκινητική και πολύ loud γενικά. Είχα ξεκινήσει χορό από πολύ μικρή. Στο λύκειο, κάποια στιγμή, είπα ότι δεν θέλω άλλο χορό και ότι θέλω να γίνω τραγουδίστρια. Μέσα σε ένα-δύο χρόνια, όμως, κατάλαβα ότι αυτό που με γοήτευε στο τραγούδι ήταν περισσότερο το performance και όχι τόσο το να χτυπήσω την κορώνα.

Από μικρή έκανα performances στο σπίτι, στους γονείς μου, στα αδέρφια μου, στη γιαγιά μου. Ντυνόμουν, έκανα διάφορα, κυρίως καραγκιοζιλίκια. Πάντα μου άρεσε να κάνω τους άλλους να γελάνε. Στη Β΄ Λυκείου μπήκα και στο θεατρικό εργαστήρι του σχολείου.

Στα 18 μου, ενώ είχα δώσει Πανελλήνιες, δεν μπορούσα να φύγω από την Αθήνα και να πάω στην Κρήτη, όπου είχα περάσει στη Νοσηλευτική. Ήθελα γενικά να γίνω μαία, γιατί λατρεύω τα μωρά και τη φροντίδα. Είχα ήδη αρχίσει μαθήματα χορού και φωνητικής, χωρίς να έχω αποφασίσει ακριβώς τι θα κάνω.

Και τότε προέκυψε η ακρόαση;

Μια φίλη μου με πήρε τηλέφωνο και μου είπε ότι κάποιος κάνει ακρόαση για ένα μιούζικαλ και ψάχνει μη επαγγελματίες. Τελικά με πήραν και λέω: «Άρα, παιδιά, δεν θα πάω στην Κρήτη;». Μου είπαν να πάω και να γυρίσω. Πήγα, λοιπόν, στην Κρήτη, παρίστανα για μία εβδομάδα τη φοιτήτρια, παρακολουθούσα μαθήματα και κρατούσα φουλ σημειώσεις στο πανεπιστήμιο. Μετά γύρισα.

Η δουλειά, όμως, δεν ξεκινούσε. Επειδή προετοιμαζόμουν γι’ αυτό, είχα αρχίσει θεατρικά μαθήματα, υποκριτική και πολύ χορό. Είχα μπει σε μια καθημερινότητα σαν να φοιτούσα ήδη σε δραματική σχολή. Τελικά μάς είπαν ότι η παράσταση δεν θα γίνει.

Δεν μου φαινόταν πια λογικό να πάω να σπουδάσω στην Κρήτη. Όλη αυτή η διαδικασία είχε μετατραπεί, χωρίς να το καταλαβαίνω, σε προετοιμασία για τις εξετάσεις. Δεν ήξερα καν τον κόσμο του χώρου, ούτε θέατρο είχα δει πολύ. Έδωσα εξετάσεις, πέρασα στο Ωδείο και μετά άλλαξε εντελώς η ζωή μου.

Άρα δεν είχες ποτέ ένα συγκεκριμένο όνειρο να γίνεις ηθοποιός;

Όχι, όχι. Γενικά δεν είχα το «θέλω να γίνω σαν κάποιον» ούτε ήθελα να κάνω κάτι συγκεκριμένο. Ήμουν πάντα πολύ υπερκινητική. Είχα μεγάλη ανάγκη την έκθεση και την επαφή με τον κόσμο. Σιγά σιγά άνοιγα κάποιες πόρτες που με έφερναν όλο και πιο κοντά σε αυτό.

Πριν ανέφερες τη φροντίδα. Ασχολείσαι με αυτό με κάποιον τρόπο;

Παράλληλα με την επιθυμία να γίνω μαία, ήθελα από μικρή να δουλεύω με παιδιά. Στο τρίτο έτος της δραματικής σχολής ξεκίνησα να δουλεύω σε παιδικά πάρτι, σε μια εταιρεία όπου έμεινα περίπου τέσσερα χρόνια. Είχαμε κυρίως μωρά, από λίγων μηνών μέχρι τεσσάρων χρονών. Δεν ήταν μόνο τα τραγουδάκια και τα παιχνίδια: το παιδί μπορεί να ήθελε αγκαλιά, να κοιμηθεί ή να φάει. Έπρεπε να αναλάβω και αυτά.

Μέσα από αυτή τη δουλειά, επειδή τα παιδιά ήταν πολύ διαφορετικά μεταξύ τους, άρχισε να μου βγαίνει η ανάγκη να μάθω να επικοινωνώ με όλα. Με τα παιδιά που δεν μιλάνε, με εκείνα που μιλάνε άλλη γλώσσα, με τα παιδιά που είναι στο φάσμα… ή με εκείνα που απλώς δεν θέλουν να μου μιλήσουν επειδή δεν με συμπαθούν! Εκεί μου βγήκε, λοιπόν, η ανάγκη να φροντίζω όλα τα παιδιά, να μπορώ να επικοινωνώ με όλους. Γι’ αυτό έχω ξεκινήσει τώρα τη νοηματική.

Πέρυσι φρόντιζα πολύ τη γιαγιά μου, που έχει άνοια. Έπρεπε να βρω τρόπους να την κάνω να ασχολείται με πράγματα που μπορούσε ακόμη να κάνει και να την ενθαρρύνω. Μέσα από όλα αυτά κατάλαβα ότι με ενδιαφέρει να αναγνωρίζω τις δυνατότητες των ανθρώπων, τι τους αρέσει και τι μπορούν να κάνουν. Μάλλον αυτό είναι το κομμάτι της φροντίδας.

«Είχα βάλει όλα μου τα εργαλεία στο τραπέζι.»

Στα χρόνια που μεσολάβησαν μέχρι να φτάσουμε στην ταινία, με τι είχες αρχίσει να ασχολείσαι; Έκανες θέατρο;

Η Δραματική του Ωδείου Αθηνών ήταν τετραετής. Η σχολή με προετοίμασε πολύ σωστά για τις ακροάσεις, επειδή φτιάχναμε πολλά πράγματα μόνοι μας. Στο μάθημα κινηματογράφου με τον Άγγελο Φραντζή, για παράδειγμα, από την πρώτη μέρα μάς έλεγε: «Παιδιά, θα φτιάξετε τη δική σας ταινία». Γράφαμε, παίζαμε, σκηνοθετούσαμε. Μάθαμε να μπορούμε να προτείνουμε πράγματα χωρίς να φοβόμαστε.

Στη σχολή ξαναμπήκε στη ζωή μου και ο χορός. Γνωρίσαμε τη Χριστίνα Σουγιουλτζή, που μας έκανε μαθήματα με την ομάδα «κι όμΩς κινείται». Κάναμε χορό και ακροβατικά. Επειδή είχα κάνει πολλά χρόνια μπαλέτο, ήμουν πολύ δομημένος άνθρωπος. Εκεί αφέθηκα, ξαναερωτεύτηκα τον χορό, αυτή τη φορά από την πλευρά του σύγχρονου χορού, και μπήκαν στη ζωή μου και τα ακροβατικά.

Ήμασταν στο τρίτο έτος της σχολής όταν κάναμε μια παράσταση με τον Ακύλλα Καραζήση, τον Βόιτσεκ. Είχαμε συνηθίσει σε μια πολύ δομημένη διαδικασία και ξαφνικά ήρθε ένας άνθρωπος που μας είπε: «Δεν με ενδιαφέρει όλη αυτή η διαδικασία όπως την έχετε μάθει. Θα πάμε να φτιάξουμε μια παράσταση και θα μάθουμε μέσα από αυτήν».

Είχαν έρθει να δουν την παράσταση η Σωτηρία Μαρίνη, που είναι casting director, ο Άκης Γουρζουλίδης και ο Αλέξης Αλεξίου. Εγώ τότε ήμουν σε μεγάλη ένταση. Επειδή ήμασταν πολύ ελεύθεροι με τον Ακύλλα, σηκωνόμουν, τραγουδούσα, φώναζα. Μίλησα πολωνικά, χόρεψα, έκανα διάφορα πράγματα. Είχα βάλει όλα μου τα εργαλεία στο τραπέζι. Νομίζω ότι αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος για να σε γνωρίσει κάποιος.

Εκεί ήρθε η ταινία του Αλεξίου;

Με κάλεσαν στην ακρόαση. Στην αρχή ο Αλέξης μου πρότεινε να ανοίξουμε την κάμερα και να μιλήσουμε. Κάναμε μια κουβέντα, ήταν πραγματικά σαν να είχαμε βγει για καφέ. Έτσι ξεαγχώθηκα και κατάλαβα ότι δεν κρίνομαι με τον τρόπο που φανταζόμουν. Μετά μπήκαμε στη σκηνή με το μπουκάλι, στις σκάλες. Μπορεί να την κάναμε εκατό φορές!

Είχα δυσκολευτεί στην αρχή, γιατί εγώ κινούμουν πολύ και η σκηνή είχε πολλή ένταση. Δεν με άφηναν όμως ούτε να κινούμαι πολύ ούτε να φωνάζω. Θυμάμαι ότι είχα πιάσει το παντελόνι μου από πίσω και το έσφιγγα. Έλεγα ότι κάπου πρέπει να διοχετεύσω όλη αυτή την ενέργεια, γιατί διαφορετικά αισθανόμουν ότι θα αποδυναμωθεί η σκηνή. Κάναμε τη σκηνή πολλές φορές με τη Σωτηρία, μετά δοκίμαζα εγώ, μετά την αναλάμβανε ο Αλέξης ή ο Άκης. Προσπαθούσαν να σκάψουν βαθιά, σε εμένα και στη σκηνή, για να βρουν αυτό που ήθελαν.

Και εν τέλει δεν με πήραν! Μπήκα στο τέταρτο έτος και δεν με πήραν. Αργότερα, είχα τελειώσει τη δραματική σχολή, είχε ξεκινήσει η σεζόν και είχα κάνει την πρώτη μου παράσταση. Εκείνη την περίοδο ήμουν ουσιαστικά χωρίς δουλειά.
Κάποια στιγμή με παίρνουν τηλέφωνο. Δεν μου πέρασε στιγμή από το μυαλό ότι η ταινία δεν είχε γυριστεί ακόμη.

Ήμουν σίγουρη ότι την είχαν ήδη κάνει! Πηγαίνω σε ένα καφέ στην Κυψέλη και μου λένε: «Χριστιάνα, θέλουμε να είσαι στην ταινία. Η ταινία γυρίζεται σε δύο εβδομάδες». Μέχρι τότε θα έπρεπε να ξεκινήσω μαθήματα ναυαγοσωστικής και οδήγησης, παρόλο που ήξερα να οδηγώ.

Εκείνη την περίοδο είχα κλείσει εισιτήρια για την Πολωνία, για να ξεκινήσω ένα residency. Έπαθα σοκ. Η Σωτηρία μού είπε: «Γύρισε σπίτι σου. Μη μου πεις ακόμη ναι. Διάβασε το σενάριο και πάρε με το πρωί τηλέφωνο. Κοιμήσου το». Πήρα πρώτα τηλέφωνο την ψυχολόγο μου. Επειδή είχα πανικοβληθεί, μου είπε: «Κοίτα τι όμορφο πράγμα ήρθε στη ζωή σου. Όλα τα υπόλοιπα θα τα βρεις». Μετά πήρα τη μητέρα μου. Κλαίγαμε οικογενειακώς.

Διάβασα το σενάριο και έλεγα: «Πω πω, αυτό είναι ταινία! Είναι ταινία δράσης. Έχει αυτοκίνητα, έχει φωνές. Πώς θα τα κάνω όλα αυτά;». Από την αρχή ήμουν σχεδόν σίγουρη ότι θα το έκανα, αλλά ήθελα να ακολουθήσω τη διαδικασία που μου είχαν προτείνει. Την επόμενη μέρα τους πήρα τηλέφωνο και τους είπα: «Εντάξει, φύγαμε».

«Έπρεπε να καταλάβω γιατί αυτό το παιδί δεν φεύγει.»

Τι ήταν αυτό που σε τράβηξε περισσότερο όταν διάβασες το σενάριο και τον ρόλο;

Με ιντρίγκαρε ότι υπάρχει τόση κίνηση στην ταινία, ενώ ταυτόχρονα μοιάζει να μην υπάρχει. Όλα είναι βαλτωμένα εκεί πέρα. Έχεις πολλά κοντινά πλάνα, αλλά ταυτόχρονα υπάρχει μια διαρκής κίνηση. Μου άρεσαν οι σκηνές δράσης μέσα στη θάλασσα, οι καταδιώξεις. Μου φαινόταν επίσης πολύ καθαρό το ζητούμενο. Είχε γίνει πολύ καλή δουλειά στη δραματουργία και στη συγγραφή. Όλες οι ατάκες ήταν μετρημένες.

Διαβάζοντας το σενάριο, έβλεπα σε πολλά σημεία τον εαυτό μου ή ιστορίες που είχα ακούσει. Όχι τόσο σε σχέση με την ίδια την ενδοοικογενειακή βία, όσο με τα ανθρώπινα πράγματα που περιγράφονται. Στην ιστορία της Βαγγελιώς, για παράδειγμα, υπάρχει το ζήτημα του τι σημαίνει να φροντίζεις έναν ηλικιωμένο άνθρωπο που δεν μπορεί πια να φροντίσει τον εαυτό του. Ή το βάλτωμα, το να πρέπει να αλλάξεις τα πάντα στη ζωή σου και να σηκωθείς να φύγεις.

Η Βίκυ βρίσκεται σε μια συνθήκη εγκλωβισμού. Ένιωσες κάποια σύνδεση με αυτό;

Αναρωτιέμαι αν στη ζωή πρέπει να νιώθουμε εγκλωβισμένοι για να καταφέρνουμε να σπάσουμε τα δεσμά και να προχωρήσουμε. Νομίζω ότι όλοι οι άνθρωποι μπορούμε να βρούμε τέτοιες στιγμές. Στην εφηβεία ή λίγο μετά, μπορεί ας πούμε να ένιωθα ότι το σπίτι δεν με χωρούσε. Πίστευα ότι αυτή την κατάσταση θα τη ζω για πάντα και δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα μεγαλώσω, θα βρω το επάγγελμά μου, θα έχω τη δουλειά μου και θα ζω μόνη μου.

Εγώ είμαι ένας άνθρωπος που δεν μπορώ να μείνω για πολύ καιρό εγκλωβισμένη. Θα βρω πάντα έναν τρόπο να αποδρώ, είτε μόνη μου, εγκεφαλικά, είτε σηκώνοντας και φεύγοντας. Και αυτό ήταν ένα αντιθετικό στοιχείο σε σχέση με τη Βίκυ. Εκείνη καθόταν και υπέμενε. Εγώ έλεγα: «Τώρα πώς την παλεύει; Εγώ θα του είχα ρίξει μια μπουνιά και θα είχα σηκωθεί να φύγω». Έπρεπε, λοιπόν, να βρω έναν τρόπο να καταλάβω γιατί αυτό το παιδί δεν φεύγει.

Νομίζω ότι ο λόγος ήταν η σχέση που είχε δημιουργηθεί με τον πατέρα της και το γεγονός ότι δεν είχε γνωρίσει ποτέ κάτι άλλο. Δεν είχε φίλους, δεν είχε περίγυρο, δεν είχε κανέναν. Ήταν μόνο εκείνη και ο πατέρας της. Η μητέρα της είχε φύγει από τη ζωή πολύ νωρίς. Είχε μάθει, λοιπόν, ότι αγάπη σημαίνει φωνές, ότι αγάπη σημαίνει δυσκολία.

«Να νιώσω, έστω για μια στιγμή, σαν να μην έχω κόκαλα.»

Πες μου και για τη σκηνή του χορού. Είναι από τα πράγματα που μου αρέσουν πολύ στην ταινία.

Κι εγώ είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό όταν την είδα, τόσο από τη δική μου παρουσία όσο και από τη δουλειά που είχε κάνει ο Σίμος Σαρκετζής με την κάμερα – δεν χόρευα μόνη μου. Ο Αλέξης δεν πάταγε pause. Χόρευα με κάθε κοπέλα που δοκίμασε τη σκηνή, για τρία-τέσσερα λεπτά. Θυμάμαι ότι σκεφτόμουν πως στη σχολή μάς είχαν μάθει να μη σταματάμε ποτέ, οπότε δεν σταματούσα κι εγώ. Η διαδικασία απλά συνεχιζόταν, και αυτό άρχισε να βγάζει μια βιαιότητα. Δεν έμοιαζε με μια ευχάριστη σκηνή όπου δύο κοπέλες χορεύουν σε ένα μπαρ, δεν ήταν καθόλου αυτό!

Εγώ προσπαθούσα να αφήσω εντελώς το κορμί μου να αυτοσχεδιάσει και απλώς να ακούσει τη μουσική. Οι μπότες μου ήταν πολύ βαριές και υπήρχαν πολλά bounces στο πάτωμα. Η Άντζι Δεληθανάση που κάναμε τη σκηνή μαζί, κρατούσε ένα πιο παραδοσιακό, πιο στυλιζαρισμένο ύφος χορού. Νομίζω ότι αυτό δημιουργούσε μια πολύ καλή χημεία μεταξύ μας. Την ημέρα του γυρίσματος μπορεί να χόρευα οκτώ ώρες ασταμάτητα!

Στην αρχή σκεφτόμουν λίγο σαν χορεύτρια: πού να κοιτάξω, τι να κάνω με το κεφάλι μου, πώς να κινηθώ. Αλλά τελικά βγήκε κάτι άλλο. Νομίζω ότι το έχτισα πάνω στην ιδέα να ξεχάσω όσα ξέρω και απλώς να αφήσω το σώμα μου να ακούσει τη μουσική. Να νιώσω, έστω για μια στιγμή, σαν να μην έχω κόκαλα.

Πέρα από τη σκηνή του χορού, υπάρχουν γενικώς πολύ έντονες και απαιτητικές σωματικές σκηνές.

Μία είναι η λέξη-κλειδί εδώ: ο Αλέξης. Θεωρώ ότι, λόγω της ιδιοσυγκρασίας του, επέλεξε τους κατάλληλους ανθρώπους για όλα τα πόστα και όλους τους ρόλους. Δεν ήταν ένας άνθρωπος που φαινόταν αυταρχικός ή που θα ερχόταν να σου πει διαρκώς τι να κάνεις. Ήταν πολύ φροντιστικός και, μέσα από την ηρεμία του, είχαμε όλοι μπει σε μια κοινή γραμμή σχετικά με το ποια ιστορία αφηγούμαστε και πώς πρέπει να την αποδώσουμε.

Από την πρώτη στιγμή μάς είχε ξεκαθαρίσει τι θέλει. Στην ταινία δεν φωνάζουμε διαρκώς. Υπάρχουν εντάσεις, αλλά ο Αλέξης ήθελε να τις κρατήσει για τα σημεία όπου πραγματικά χρειάζονται. Από εκεί προκύπτει και η βιαιότητα: από το αυθόρμητο του πράγματος, από το ότι κάτι μπορεί να συμβεί από το πουθενά.

«Από τη στιγμή που έκανα την ταινία, ερωτεύτηκα πραγματικά το σινεμά.»

Είπες ότι το σινεμά δεν ήταν εξαρχής μέρος της ζωής ή των επαγγελματικών σου σχεδίων.

Καμία σχέση. Οι γονείς μου είχαν τις ταινίες του Παβλικόφσκι και του Κισλόφσκι στο σπίτι. Μέχρι εκεί. Μπορεί να είχα δει τη Διπλή Ζωή της Βερόνικα όταν ήμουν δώδεκα χρονών, αλλά δεν είχα κάποια ιδιαίτερη σχέση με το σινεμά. Έβλεπα κυρίως τηλεόραση και γρήγορες ταινίες, που ήθελαν να μου κρατάνε το ενδιαφέρον. Στη σχολή έμαθα ότι μπορεί να είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσα η ησυχία, αυτό που δείχνουν τα πρόσωπα και η ιστορία που αφηγείται το σώμα μέσα σε μια σκηνή.

Μετά από αυτή την εμπειρία, αισθάνεσαι ότι μπήκες περισσότερο στη διαδικασία να ανακαλύψεις το ελληνικό σινεμά; Βλέπεις μέλλον για σένα μέσα σε αυτό;

Έχω ερωτευτεί τον κινηματογράφο. Από τη στιγμή που έκανα την ταινία και μετά, ερωτεύτηκα πραγματικά το σινεμά. Είναι σαν να βλέπω πλέον τον εαυτό μου μόνο εκεί. Θα ήθελα πάρα πολύ να δουλέψω στο ελληνικό σινεμά και κάποια στιγμή να καταφέρω να βγω και λίγο προς τα έξω, ίσως και μέσα από το πολωνικό σινεμά. Θα ήθελα να βάλω και αυτή μου την ταυτότητα μέσα, είτε στο ελληνικό σινεμά είτε σε δουλειές στο εξωτερικό.

Θα ήθελα επίσης να δουλέψω με νέο κόσμο. Υπάρχουν πολλά νέα μυαλά που με αυτοπεποίθηση και θράσος θέλουν να μοιραστούν τις δικές τους ιστορίες και θα ήθελα πολύ να είμαι μέρος αυτού. Νομίζω ότι με αφορούν διάφορα είδη δουλειάς. Μου αρέσει και το πιο ποιητικό σινεμά, αλλά και ο ρεαλισμός. Νιώθω γενικά ότι είναι ακόμη πολύ νωρίς για να πω μεγάλα λόγια. Δεν θέλω να πω σήμερα κάτι και μετά από δέκα χρόνια να σκέφτομαι τι βλακείες έλεγα! [γελάμε]

Γενικότερα, τι σινεμά σου αρέσει να παρακολουθείς;

Μου αρέσει πολύ ο Γουονγκ Καρ Γουάι και θέλω να ανακαλύψω περισσότερο το ασιατικό σινεμά. Λατρεύω επίσης τη Σελίν Σιαμά. Μία από τις ταινίες που με όρισαν ως άνθρωπο, που να νιώθω ότι υπάρχω εγώ πριν και μετά, ήταν το Πορτρέτο μιας Γυναίκας που Φλέγεται.

Νομίζω ότι η δική μου πορεία ως θεατής ξεκίνησε από εκεί. Μέσα από αυτή την ταινία ανακάλυψα άλλες δικές της ταινίες, είδα άλλες ταινίες των ηθοποιών και σιγά σιγά άρχισα να ανοίγω τα φτερά μου και σε άλλα είδη. Αυτό που μου άρεσε πάρα πολύ στην ταινία και γενικότερα στο σινεμά της Σιαμά ήταν η ησυχία. Κατάλαβα για πρώτη φορά τη δύναμη της ησυχίας και του βλέμματος, της ιστορίας που θα πει η μουσική, που λένε τα πρόσωπα, οι σωματικότητες… μου άνοιξε πάρα πολύ το μυαλό.