Μπαχαλάκηδες

Προχθές κι ενώ η κοινή γνώμη ασχολούνταν, πάλι, με τα καμώματα κάποιου εκ των υπουργών – κωμωδών του Κυριάκου Μητσοτάκη, η Κοινοβουλευτική Ομάδα της Νέας Δημοκρατίας στη Βουλή καταψήφιζε αίτημα άρσης της ασυλίας των κ.κ. Αυγενάκη και Λαζαρίδη.

Δηλαδή, για άλλη μια φορά η πλειοψηφία αρνούνταν ακόμα και τον έλεγχο των βουλευτών της για πράξεις ή παραλείψεις τους.

Αυτή είναι η σημαντικότερη και σοβαρότερη είδηση από το πολιτικό ρεπορτάζ την εβδομάδα που πέρασε. Όλα τα υπόλοιπα, δεν ήταν τίποτα άλλο από την εφαρμογή της «στρατηγικής της μπαχαλοποίησης» της δημόσιας σφαίρας που έχει σχεδιάσει ο Πρωθυπουργός και οι συνεργάτες του στο Μέγαρο Μαξίμου, για να μην συζητάμε τις κακές επιδόσεις τους στη διακυβέρνηση της χώρας και παράλληλα οι μετριοπαθείς πολίτες της μεσαίας τάξης που πνίγονται στα θηριώδη προβλήματα της καθημερινότητας να αηδιάσουν με την πολιτική και να μην προσέλθουν, τελικά, στην κάλπη.

Έχω αναφερθεί στη «στρατηγική της μπαχαλοποίησης» ήδη από τον περασμένο Φεβρουάριο.

Η προσέλευση στις κάλπες και ο Αντώνης Σαμαράς είναι οι δύο εφιάλτες του Πρωθυπουργού γιατί γνωρίζει πολύ καλά πως άπαξ και οι πολίτες προσέλθουν μαζικά στις κάλπες, όπως συνέβη στην Ουγγαρία, κινδυνεύει να την πάθει όπως ο Βίκτωρ Όρμπαν που συγκέντρωσε μεν τις ψήφους της προηγούμενης αναμέτρησης αλλά ο αντίπαλός του και νυν πρωθυπουργός Πέτερ Μάγκιαρ έφερε στις κάλπες περί το ένα εκατομμύριο νέους ψηφοφόρους. Ακόμα καλύτερα ξέρει ότι κάθε ψήφος που θα πάει στον Αντώνη Σαμαρά θα στοιχίσει σοβαρά στο κόμμα του.

Όλα τα υπόλοιπα, όπως οι δηλώσεις της κυρίας Ντόρας Μπακογιάννη που προσπάθησε να διασκεδάσει τις εντυπώσεις που έχουν προκαλέσει οι καριερίστες του τσίρκου της πολιτικής είναι «να΄χαμε, να λέγαμε».

Αν τα «καβαλημένα καλάμια» ήταν πρόβλημα για το Μαξίμου θα τα είχαν μαζέψει με ένα νεύμα αλλά είπαμε: τους έχουν αναθέσει να εφαρμόσουν τη στρατηγική της μπαχαλοποίησης.

Υπάρχει όμως και μια άλλη ερώτηση που τίθεται όλο και πιο συχνά. «Μπαχαλοποιώντας» τη δημόσια σφαίρα ο Κυριάκος Μητσοτάκης πιστεύει ότι θα αλλάξει τη συζήτηση που δεν μπορεί πλέον να ορίσει. Όμως, τελικά, μήπως αυτά που χάνει είναι περισσότερα από αυτά που κερδίζει;

Εξαρτάται πως ορίζουμε, εν προκειμένω, το κέρδος. Δύο έννοιες έχει σήμερα ο Κυριάκος Μητσοτάκης: η πρώτη είναι να φτάσει μέχρι τις εκλογές χωρίς οι δελφίνοι να τον φάνε «εν πτήσει» και η δεύτερη, την επόμενη μέρα να είναι «μέσα στο παιχνίδι».

Όλα αυτά, μέχρι το καλοκαίρι που είχε και την πραγματική ευκαιρία να προκηρύξει εκλογές έμοιαζαν αυτονόητα. Όμως, σήμερα τα εσωτερικά αδιέξοδα που δημιούργησε ο ίδιος και η απειλή της ενεργειακής κρίσης που θα κάνει την καθημερινότητα ακόμα πιο ασφυκτική κάνει όλα τα παραπάνω ζητούμενα.

Φυσικά, η ευημερία των πολιτών δεν εξαρτάται από την πολιτική επιβίωση του Πρωθυπουργού. Το θέμα είναι σε ποιο βαθμό θα βλάψει, τελικά, τη χώρα προκειμένου να επιβιώσει.

Nα φέρω ένα μόνο παράδειγμα: το πρόσωπο που έχει χρίσει ως «αρχιμπαχαλάκια» υπηρετεί και ως Υπουργός Υγείας και αυτή τη στιγμή, οι ελλείψεις στα φάρμακα που χρειάζονται οι ασθενείς με καρκίνο αυξάνονται αντί να περιορίζονται και πόσα άλλα.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν θα είναι ο πρώτος πρωθυπουργός που θα μετακυλήσει το κόστος της πολιτικής του επιβίωσης στους πολίτες αλλά αυτός και μόνον αυτός ήταν που ζήτησε την ψήφο μας γιατί αξίζουμε καλύτερα. Κι αυτό κανείς δεν το έχει ξεχάσει.