Καρκινοπαθείς αχυράνθρωποι

Έχεις πατήσει τα 70. Παλεύεις με τον καρκίνο. Και μία μέρα, έξω από το αντικαρκινικό νοσοκομείο σε σταματάει ένας άνθρωπος και σου προσφέρει δουλειά. Για την ακρίβεια σου προσφέρει λεφτά για μία υπογραφή. Θα γίνεις αχυράνθρωπος. Θα παίρνεις σκάρτα επτά ή οκτώ κατοστάρικα το μήνα και θα βρεθείς χρεωμένος με μερικά εκατομμύρια. Μην ανησυχείς δεν πρόκειται να πάθεις τίποτα. Είσαι άρρωστος και ηλικιωμένος. Θα σου πουν ότι η φυλακή δεν είναι για σένα.

Και εσύ το σκέφτεσαι. Όταν φύγουν τα χρόνια και έρθει η αρρώστια ο χρόνος μετριέται διαφορετικά. Δεν στρέφεις το βλέμμα προς το μέλλον γιατί ξέρεις, έστω υποσυνείδητα, ότι δεν υπάρχει. Βλέπεις την επόμενη μέρα. Ένα πιάτο με καλύτερο φαγητό.

Πρόκειται για μια συναλλαγή που ξεπερνά τα όρια της συνηθισμένης απάτης. Δεν αγοράζουν απλώς μια υπογραφή. Αγοράζουν την αδυναμία ενός ανθρώπου. Την ηλικία του, την αρρώστια του, ενδεχομένως και την ανάγκη του για χρήματα. ‘Ολα όσα για τον ίδιο αποτελούν βάσανο, για κάποιον άλλον αποκτούν εμπορική αξία. Είναι απάνθρωπο.

Έχει ευθύνη ο ευάλωτος που τυλίγεται στον ιστό της απάτης; Φυσικά και έχει. Το πιθανότερο είναι να γνωρίζει ότι συμμετέχει σε κάτι παράνομο. Αλλά δεν είναι και ισότιμος εταίρος. Ο ένας αποκτά περιουσία και ο άλλος χρέη. Και αν πράγματι το ρεπορτάζ είναι σωστό και η στρατολόγηση γίνεται έξω από αντικαρκινικό νοσοκομείο, τότε η αρρώστια δεν είναι απλώς ένα προσωπικό δράμα. Γίνεται κριτήριο επιλογής προσωπικού. Κάποιος αναζητά ανθρώπους που η κοινωνία οφείλει να προστατεύει, ακριβώς επειδή θεωρεί ότι μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως αναλώσιμοι. Είναι ηλικιωμένοι και ασθενείς. Δεν έχουν χρήματα ούτε ζωή μπροστά τους. Σε αυτή την αγορά εργασίας, η ηλικία και η αρρώστια δεν είναι μειονεκτήματα. Είναι τα προσόντα που σε κάνουν κατάλληλο για τη θέση.

Οι πονηροί στρατολογούν και άλλους. Εθισμένους σε ουσίες και τζόγο, ανθρώπους με ροπή σε παραβατικές συμπεριφορές, ακόμα και με ελαφρά νοητική υστέρηση που δεν τους επιτρέπει να αντιληφθούν τις συνέπειες των ευθυνών που αναλαμβάνουν.

Θα πείτε ότι κάπου υστερεί το σύστημα ελέγχων και ο αλγόριθμος έχει τρύπες. Όμως εδώ βρισκόμαστε σε κάτι πολύ μεγαλύτερο. Σε μία εκτεταμένη απανθρωπιά που απλώνεται σαν υγρασία. Ο ένας εκμεταλλεύεται παιδιά με καρκίνο και τη διάθεση για προσφορά. Ο άλλος κάνει απάτες στην πλάτη καρκινοπαθών και ανεβάζει στα social τις διακοπές του σε εξωτικούς προορισμούς. Η ηθική συγκρότηση αυτών των ανθρώπων έχει τεράστιο ενδιαφέρον ακόμα και αν προκαλεί αποτροπιασμό. Πώς διάολο κοιμούνται τα βράδια; Μια χαρά κοιμούνται. Αυτό είναι το τρομακτικό.

Δεν χρειάζεται να είσαι τέρας για να κάνεις τερατώδη πράγματα. Αυτοί οι άνθρωποι δεν αισθάνονται υποχρεωτικά πως κάνουν κάτι φρικτό. Μπορεί να έχουν οικογένειες, να αγαπούν τα παιδιά τους, να συγκινούνται. Και την επόμενη μέρα να αντιμετωπίζουν την αρρώστια ενός αγνώστου ως επιχειρηματική ευκαιρία. Αλλωστε αυτοί είναι καλά. Δεν είναι άρρωστοι, τουλάχιστον με την απόλυτη ιατρική έννοια.