Ποιος γιγάντωσε τη “ρωσοψέκα”;

Όταν η συζήτηση φτάνει στη ρωσική επιρροή στην Ελλάδα οι διακρίσεις είναι αναγκαίες.

Τόσο το ιστορικό υπόβαθρο του 19ου αιώνα, η εποχή του Αγώνα της Ανεξαρτησίας, για το οποίο διαβάσαμε πολλά και σοβαρά τόσο κατά την επέτειο των 200 χρόνων από την κήρυξη της επανάστασης και πρόσφατα, για τον Καποδίστρια, όσο και το ΚΚΕ δεν πρέπει να μπαίνουν στην ίδια εξίσωση με τη «ρωσοψέκα» και τον φιλοπουτινισμό.

Ο φιλοπουτινισμός και η «ρωσοψέκα» (ναι, έτσι πρέπει να τη λέμε πρωτίστως για να γίνεται η διάκριση και να μπαίνει και η ποιοτική ταμπέλα) είναι αποτέλεσμα της οργανωμένης εκστρατείας του Κρεμλίνου να τρυπώσει στην Ευρώπη εκμεταλλευόμενη τα bugs, τα τρωτά σημεία του ευρωπαϊκού πολιτικού συστήματος και της φιλελεύθερης δημοκρατίας.

Προφανώς και για να το καταφέρει χρησιμοποιεί όσα οχήματα είναι διαθέσιμα: το ιστορικό υπόβαθρο, την Εκκλησία (στην Ελλάδα το Άγιο Όρος και την επιρροή του σε όλη τη Μακεδονία) αλλά το Κρεμλίνο καταφέρνει, κάθε φορά, να τρυπώνει εκεί που η φιλελεύθερη ευρωπαϊκή δημοκρατία του αφήνει χώρο.

Ας είμαστε ειλικρινείς. Υπάρχει έστω κι ένας πνευματικά έντιμος σε αυτή τη χώρα που δεν αναγνωρίζει ότι αν η διαχείριση της τραγωδίας των Τεμπών από την κυβέρνηση ήταν διαφορετική, δεν θα είχαμε το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού;

Υπάρχει έστω κι ένας που δεν βλέπει πως αν η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη είχε πολιτευτεί (αν το είχε προσπαθήσει έστω!) εκτός των στεγανών των πελατειακών της δικτύων, αν έδειχνε ότι προσπαθεί να μοιράσει δίκαια τον όποιο πλούτο παράγει η χώρα, αν είχε εξηγήσει εξαντλητικά ότι η εξαγγελία του Κυριάκου Μητσοτάκη από το βήμα των Ηνωμένων Εθνών το 2019 για πλήρη απολιγνιτοποίηση σήμαινε πλούτο και όχι φτώχεια, η εικόνα σήμερα θα ήταν διαφορετική;

Το πως αντιμετωπίζεται ο ανορθολογισμός, «η ψέκα», είναι ένα από τα πιο συναρπαστικά αντικείμενα μελέτης της Κοινωνικής Ψυχολογίας. Γιατί οι άνθρωποι πιστεύουμε σε παράξενα πράγματα; Πλέον, μετά και την οργανωμένη έρευνα του Ντάνιελ Κάνεμαν που του χάρισε το Βραβείο Νόμπελ στα Οικονομικά γνωρίζουμε καλά τις μεροληψίες, τους δρόμους που ακολουθεί η ανθρώπινη σκέψη για να καταλήξει σε συμπεράσματα που στη συνέχεια θα γίνουν αποφάσεις, δηλαδή συμπεριφορές, καταναλωτικές και πολιτικές.

Τη «ρωσοψέκα» τη γιγάντωσε η αποτυχία της μεταμνημονιακής περιόδου να εξηγήσει ότι μεταρρύθμιση και εκσυγχρονισμός σημαίνουν πλούτος για όλους.

Τη ρωσοψέκα τη γιγαντώνει η αδυναμία των φιλελεύθερων και προοδευτικών δυνάμεων της χώρας να εξηγήσουν ότι τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, η αξιόπιστη λειτουργία της Δικαιοσύνης, οι θεσμοί, είναι όπλα για τους φτωχούς, οι ισχυροί μπορούν να αγοράσουν (και δυστυχώς συνεχίζουν να το κάνουν) την προνομιακή τους θέση στην Κοινωνία.

Ο πολιτικός φιλελευθερισμός είναι μια ιδεολογία για τους φτωχούς, όχι για τους προνομιούχους, τους έχοντες και κατέχοντες.

Αντί λοιπόν ο προοδευτικός χώρος να πολιτευτεί λαϊκά, ενδύθηκε το μανδύα του ψευδο-εστέτ, χλεύασε το λαϊκό, εισήγαγε την εξαιρετικά προβληματική έννοια της αισθητικής στο δημόσιο πολιτικό διάλογο και τώρα διαπιστώνει απλώς, πάλι με τον ίδιο ψευδο-εστέτ τρόπο, τη «ρωσοψέκα».

Bug του συστήματος είναι ο πουτινισμός. Του συστήματος που όχι απλώς δεν υπερασπιστήκαμε αλλά το μετατρέψαμε σε εργαλείο πλουτισμού προνομιούχων, πελατών και φίλων.