Rave ντελίριο στην Πλατεία Νερού – Ο Moby μας έδειξε πώς γίνεται

Ο Moby μας έδειξε πώς γίνεται να κρατάς πάνω από 20.000 ανθρώπους στην τσίτα για μιάμιση ώρα. Να τρέχεις ασταμάτητα από τη μία άκρη της σκηνής στην άλλη. Να περνάς τα μηνύματά σου απλά και κατανοητά. Να μοιράζεσαι προσωπικές ιστορίες. Να μεταφέρεις ιδέες που ενώνουν αντί να χωρίζουν. Και στο τέλος να φεύγεις, δίνοντας μίνι μαθήματα rave κουλτούρας και αφήνοντας τον κόσμο να ζητάει κι άλλο.

Η Πλατεία Νερού, το βράδυ της Τετάρτης (1/7), στο πλαίσιο του Release Athens που φέτος γιορτάζει δέκα χρόνια, σείστηκε κυριολεκτικά από μια συναυλία που προσμετράται στις δυνατές εμφανίσεις του Moby στην Ελλάδα. Η ευρωπαϊκή περιοδεία μόλις ξεκίνησε και αυτό φαινόταν σε κάθε του κίνηση. Έβγαζε την ενέργεια του καλλιτέχνη που ανυπομονούσε να ξαναβρεθεί στη σκηνή. Με τις λέξεις “animal rights” γραμμένες στα χέρια, το “vegan forever” στον λαιμό και ένα T-shirt που έγραφε “TECIE” – τίτλος της νέας του ταινίας με θέμα τον ακτιβισμό για τα δικαιώματα των ζώων – ο Moby βγήκε στη σκηνή σαν σίφουνας και παρέσυρε ολόκληρη την Πλατεία.

Η Shirley Manson θυμήθηκε πως η Αθήνα θα της θυμίζει για πάντα την Patti Smith… και τραγούδησε Cure

Γνωρίζοντας ότι το sold out στην Πλατεία Νερού θα μαζέψει τη μισή Αθήνα έφτασα νωρίς, λίγο πριν ολοκληρώσουν το σετ τους οι Pale Blue Eyes. Ο Moby συγκέντρωσε τον πολύ κόσμο, όμως ένας επιμέρους δικός μου στόχος ήταν να δω ξανά τη Shirley Manson των Garbage στη σκηνή. Μία από τις πιο δυναμικές γυναικείες παρουσίες του alternative rock της γενιάς της. Και μια δυνατή φωνή υπέρ των δικαιωμάτων των γυναικών και της ισότητας. Εξάλλου, δεν έχουμε και τόσες πολλές!

Στις 19.45, με τον ήλιο ακόμη ψηλά, στη σκηνή ανέβηκε η Shirley με τους Garbage, ντυμένη με μαύρη κιλτ φούστα και τη χαρακτηριστική σκωτσέζικη προφορά της. Οι Garbage άνοιξαν με το νέο τους τραγούδι “There’s No Future in Optimism”, ένα σύγχρονο μανιφέστο που μιλά για έναν κόσμο γεμάτο αβεβαιότητα, αλλά και για την ανάγκη να συνεχίσεις να στέκεσαι όρθιος. Η Manson μας μίλησε πολλές φορές, κατέβηκε από τη σκηνή για να βρεθεί δίπλα στους θεατές, εξήγησε τις ιστορίες πίσω από ορισμένα τραγούδια και δεν έκρυψε τη συγκίνησή της για την επιστροφή στην Αθήνα.

«Ερχόμαστε εδώ από το 1998», είπε. «Κάθε φορά περιμένουμε την επόμενη ευκαιρία να επιστρέψουμε». Δεν παρέλειψε να αποτίσει φόρο τιμής και στον Moby, θυμίζοντας ότι οι δύο καλλιτέχνες μεγάλωσαν παράλληλα μέσα στη δεκαετία του ’90. «Ο κόσμος ήταν διαφορετικός. Η μουσική βιομηχανία ήταν διαφορετική. Το ότι βρισκόμαστε ακόμη εδώ, τριάντα χρόνια μετά, μοιάζει με μικρό θαύμα».

Στα “I Think I’m Paranoid”, “Stupid Girl”, “Only Happy When It Rains” και “Push It” η Πλατεία Νερού ζεστάθηκε, αλλά τόσο όσο. Στο μεταξύ είχε πια νυχτώσει – ευτυχώς γιατί το σκοτάδι ταιριάζει πολύ περισσότερο στην αισθητική των Garbage από ό,τι ο δυνατός ήλιος. Σε μία από τις πιο προσωπικές στιγμές του σετ, η Manson ανέφερε πως η Αθήνα θα της θυμίζει για πάντα την Patti Smith, επειδή εδώ τη γνώρισε για πρώτη φορά. Μια γυναίκα που θεωρεί διαχρονική ηρωίδα της. Και λίγο αργότερα απέτισε φόρο τιμής στο αγαπημένο της συγκρότημα, τους The Cure, ερμηνεύοντας το “Lovesong“. Οι Garbage δούλεψαν τη διασκευή για τις συναυλίες του Teenage Cancer Trust, που επιμελήθηκε ο Robert Smith, και αποφάσισαν να τη διατηρήσουν σε ολόκληρη την καλοκαιρινή περιοδεία.

Το φινάλε ήρθε με το “The Day That I Met God”. Η λέξη «hallelujah» έγραψε τον επίλογο και αντήχησε στην Πλατεία Νερού σαν η τελευταία νότα μιας οξύμωρης λειτουργίας. Λίγα λεπτά αργότερα, θα έδινε τη θέση της σε έναν διαφορετικό τύπο πνευματικότητας. Αυτή του Moby.

Moby – Στον καναπέ με τον David Bowie

Στις 21.45 o Richard Melville Hall (Moby) ξεχύθηκε στη σκηνή με την ορμή ενός ζώου που μόλις απελευθερώθηκε από ένα κλουβί.

Αδύνατος, αεικίνητος, χαμογελαστός, δεν σταμάτησε ούτε στιγμή να διασχίζει τη σκηνή. Άφηνε τα πλήκτρα για τα τύμπανα, έπαιρνε την κιθάρα, ξαναγύριζε στα synths, χόρευε μαζί με τις τραγουδίστριές του και έμοιαζε να απολαμβάνει κάθε δευτερόλεπτο της επιστροφής του στις ευρωπαϊκές σκηνές. Αργότερα, μέσα από το μήνυμα της Jane Goodall, θα ακουγόταν η φράση «Let’s empty the cages», να αδειάσουμε τα κλουβιά.

Ο Moby δεν ανήκει στους καλλιτέχνες που φλυαρούν. Κάθε φορά όμως που έπαιρνε το μικρόφωνο, άνοιγε ένα διαφορετικό κεφάλαιο της ζωής του. Από την πρώτη στιγμή μίλησε για τη σχέση του με την Αθήνα, θυμήθηκε πως αυτή ήταν η πέμπτη ή έκτη εμφάνισή του στην πόλη και, δανειζόμενος τα λόγια της Shirley Manson, την αποκάλεσε «ένα από τα πιο υπέροχα μέρη, με τους πιο υπέροχους ανθρώπους και το πιο υπέροχο κοινό».

Λίγο πριν από το “Go“, γύρισε σχεδόν τριάντα χρόνια πίσω. Θύμισε ότι ήταν από τα πρώτα τραγούδια που κυκλοφόρησε ποτέ και ότι το είχε παίξει ήδη στην πρώτη του εμφάνιση στην Ελλάδα, στα μέσα της δεκαετίας του ’90. Δεν έχασε την ευκαιρία να σαρκάσει με την ατάκα του Eminem, «Nobody listens to techno». Γνωστό το μπιφ μεταξύ τους! Αμέσως μετά κοίταξε την Πλατεία Νερού, όπου πάνω από είκοσι χιλιάδες άνθρωποι χόρευαν ασταμάτητα, διαψεύδοντας με τον πιο βιωματικό τρόπο τη φράση.

Λίγο πριν ακούσουμε τη διασκευή του “Heroes” ο Moby αφηγήθηκε πως, στα δώδεκά του χρόνια, η πρώτη δουλειά που έκανε ήταν να μαζεύει μπαλάκια σε ένα γήπεδο γκολφ, μόνο και μόνο για να αγοράσει τους δίσκους Heroes και Lodger του David Bowie. Χρόνια αργότερα, ο Bowie έγινε φίλος του. Πήγε στο σπίτι του κρατώντας δύο καφέδες και οι δυο τους κάθισαν στον καναπέ παίζοντας το “Heroes” με ακουστικές κιθάρες. «Για τα επόμενα λεπτά», ζήτησε από το κοινό, «φανταστείτε ότι όλοι καθόμαστε στον καναπέ μου μαζί με τον David Bowie». Η διασκευή δυστυχώς δεν είχε τη δύναμη που περιμέναμε, αλλά τον Bowie τον μνημονεύσαμε.

Ανάμεσα στα “We Are All Made of Stars” και “Why Does My Heart Feel So Bad?”, οι γιγαντοοθόνες γέμισαν με το μήνυμα της της εμβληματικής επιστήμονα και ακτιβίστριας για την προστασία των ζώων, Jane Goodall. Και με πολλά ζώα! Ευχαρίστησε τον Moby για τη διαχρονική στήριξή του και κάλεσε το κοινό να συμμετάσχει στον αγώνα ενάντια στη βιομηχανική εκτροφή ζώων.

Πριν από το “Honey” αποκάλυψε ακόμη μία πλευρά του εαυτού του. Θύμισε ότι πριν από την ηλεκτρονική μουσική έπαιζε σε punk συγκρότημα και ότι κρατά κιθάρα από τα οκτώ του χρόνια. «Είναι το μοναδικό τραγούδι στο οποίο μπορώ να προσποιηθώ ότι είμαι κιθαρίστας», είπε γελώντας.

Λίγο αργότερα σταμάτησε τη συναυλία μόνο και μόνο για να ζητήσει καλύτερο φωτισμό στο κοινό, ώστε να βγάλει μια selfie μαζί μας, δίνοντας οδηγίες μέχρι και στους φωτιστές για το χρώμα του φωτισμού. Στο “Porcelain” ο κόσμος ξαναγύρισε στα… νιάτα του!

“Ο Τραμπ είναι ο χειρότερος πρόεδρος που είχαν ποτέ οι Ηνωμένες Πολιτείες”

Το πιο έντονο πολιτικό σχόλιο ήρθε λίγο πριν από το “Lift Me Up”. Αναφέρθηκε στην Ελλάδα ως «γενέτειρα της δημοκρατίας» και παραδέχθηκε πως ένα μέρος της περιοδείας του είναι να γυρίζει τον κόσμο ζητώντας συγγνώμη για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Χαρακτήρισε τον Trump ως «τον χειρότερο πρόεδρο που είχαν ποτέ οι Ηνωμένες Πολιτείες», ζητώντας από το κοινό λίγη ακόμη υπομονή μέχρι η Αμερική να ξαναβρεί τον δρόμο της.

Ο επίλογος της συναυλίας γράφτηκε λίγο πριν από το “Feeling So Real”. «Υπήρξα punk. Είμαι vegan. Είμαι ακτιβιστής για τα δικαιώματα των ζώων. Είμαι πολλά πράγματα. Αλλά βαθιά μέσα μου παραμένω ακόμη ένα μικρό παιδί της rave σκηνής». Μιλούσε για την κουλτούρα που τον διαμόρφωσε. Για τα υπαίθρια rave, όπου, όπως είπε, έζησε τις πιο ευτυχισμένες στιγμές της ζωής του. Σε αυτό τον κόσμο και σε αυτό το κομμάτι της ζωής του αφιέρωσε και το τελευταίο τραγούδι της βραδιάς.

Ο Moby έδωσε ένα ρεσιτάλ σκηνικής παρουσίας με σεβασμό στο κοινό. Η φωνή του παραμένει σε καλή κατάσταση, αν και θα θέλαμε να τον ακούσουμε να ερμηνεύει ο ίδιος περισσότερα τραγούδια, αντί να αφήνει τόσο μεγάλο βάρος στις δύο τραγουδίστριες της μπάντας. Εκείνες υπηρέτησαν τον gospel και soul χαρακτήρα του προγράμματος, χωρίς όμως να διαθέτουν το εκτόπισμα της ερμηνείας του Jacob Lusk, που είδαμε στο Coachella. Από την άλλη, ο ίδιος ο Moby δεν έμεινε ποτέ ακίνητος. Πλήκτρα, κιθάρα, τύμπανα, κρουστά, διαρκής κίνηση και αστείρευτη ενέργεια. Όσο για τα visuals, η αλήθεια είναι πως ελάχιστες φορές πρόλαβα να τους δώσω την προσοχή που άξιζαν. Στο τέλος ο Moby χάθηκε μέσα σε εικονικές φλόγες!

Αν το καλοσκεφτείς, το Release συνδύασε σε μία βραδιά δύο διαφορετικές εκδοχές αντίστασης. Η Shirley Manson απαντά στον κόσμο με οργή, ειρωνεία και πολιτικό λόγο. Ο Moby απαντά με ενσυναίσθηση και μια σχεδόν πνευματική διάθεση. Εκείνη σηκώνει τη γροθιά. Εκείνος ανοίγει την αγκαλιά. Και οι δύο, όμως, εξακολουθούν να πιστεύουν ότι η μουσική μπορεί ακόμη να αλλάξει κάτι. Ίσως όχι τον κόσμο ολόκληρο. Σίγουρα, όμως, τον τρόπο που στεκόμαστε μέσα σε αυτόν.