“Με δύναμη από την Κηφισιά”: Μπορεί μια πίτσα σπέσιαλ να τα αλλάξει όλα;

«Τα ίδια μου έλεγες και πέρσι». Υπάρχει μια ιδιαίτερη οικειότητα με εκείνον τον φίλο/φίλη που μπορεί να σου το πει και να καθίσει να ακούσει ξανά ολόκληρη την ιστορία σου. Τον ίδιο έρωτα, την ίδια απογοήτευση, εκείνη την απόφαση που όλο παίρνεις και όλο αναβάλλεις. Αυτές οι συζητήσεις, με τις εμμονές, τις υπερβολές και το συχνά ακούσιο χιούμορ τους που μας δίνει ζωή, τροφοδοτούν το «Με δύναμη από την Κηφισιά – The Delivery Edition» της ομάδας Ντουθ.

Η Βάσια Ατταριάν και η Μυρτώ Μακρίδη αντλούν έμπνευση από το έργο του Δημήτρη Κεχαΐδη και της Ελένης Χαβιαρά και, μαζί με τους performers, γράφουν μια καινούργια κωμωδία για τέσσερις φίλες και έναν φίλο. Στην παρέα τους χωρούν οι χαμένες αγάπες, η υπερπληροφόρηση του Instagram, οι ψυχαναλυτικές συζητήσεις, το επόμενο delivery και η προσπάθεια να αντέξουν μια ακόμη Δευτέρα βράδυ. Η Ταϊλάνδη γίνεται μια ταινία που όλο περιμένουν να δουν, η αποθήκη ένα αυτοσχέδιο θερινό σινεμά, ενώ το μπαρ παραμένει ανοιχτό και οι θεατές μπορούν να μπαινοβγαίνουν με το ποτό τους.

Με αφορμή την παράσταση, οι δύο δημιουργοί μιλούν στο NEWS 24/7 για την επιθυμία να αλλάξει η ζωή μας χωρίς να αλλάξουμε εμείς. Αυτοσαρκάζονται, αναγνωρίζουν τις δικές τους επαναλήψεις και σκέφτονται τι μας κάνει να επιστρέφουμε ο ένας στον άλλον. «Η επανάληψη είναι η απόδειξη ότι κάτι ήταν αλήθεια», λέει η Βάσια Ατταριάν. «Μπορεί και να αρκεί να μη μείνουμε μόνοι», προσθέτει η Μυρτώ Μακρίδη.

Το «Με δύναμη από την Κηφισιά» γράφτηκε πριν από τριάντα χρόνια. Τι μας αποκαλύπτει σήμερα για τις σχέσεις και τις επιθυμίες μας που εξακολουθούμε να δυσκολευόμαστε να παραδεχτούμε;
    

Βάσια: «Ότι είμαστε άνθρωποι απελπισμένοι σε θάλασσες θολές». Ότι η κωμωδία ευτυχώς κρύβεται παντού, στις νευρώσεις, στις ερωτικές απογοητεύσεις, στην επανάληψη. Και ότι το παρόν είναι αμείλικτο, όχι χειρότερο από το παρελθόν, αλλά σίγουρα αμείλικτο, πολιτικά και κοινωνικά εφιαλτικό. Και ότι αν υπάρχει ένα πράγμα που σίγουρα λειτουργεί είναι το μαζί, αυτό το ΜΕ ΔΥΝΑΜΗ σημαίνει μαζί, από που κι αν έρχεται. Άλλωστε Κηφισιά θα μπορούσε να σημαίνει “εκεί που φυσάει” και το μαζί έρχεται πάντα από κάπου με οξυγόνο.

Μυρτώ: Ίσως αυτό που παραμένει οδυνηρά αναγνωρίσιμο και διαχρονικό είναι η επιθυμία μας να αλλάξει η ζωή χωρίς να αλλάξουμε εμείς και όσα συμβαίνουν γύρω μας. Θέλουμε να έρθει κάποιος, κάτι, ένα ταξίδι, ένας έρωτας, μια ταινία, μια μεγάλη απόφαση, μια πίτσα σπέσιαλ και να μας βγάλει από τη θέση στην οποία έχουμε βολευτεί, ενώ ταυτόχρονα υποφέρουμε.

Και μέσα σε όλα αυτά υπάρχει η κωμωδία. Ευτυχώς. Γιατί όταν πέντε άνθρωποι μιλάνε επί ώρες, μήνες, χρόνια για τα ίδια πράγματα, κάποια στιγμή  γελάς και μετά αρχίζεις να ανησυχείς σοβαρά και μετά πάλι ξαναγελάς. «Ό,τι και να κάνεις είναι οκ».

Και υπάρχει και το «μαζί». Όχι σαν σύνθημα. Σαν πρακτική επιβίωσης ίσως . Το «με δύναμη» μπορεί να  σημαίνει ότι είμαστε δυνατοί αλλά μπορεί και όχι. Κάποιες φορές σημαίνει ότι προσπαθούμε να μη διαλυθούμε μόνοι μας. Μπορεί τελικά αυτό να είναι το πιο αισιόδοξο πράγμα που λέει το έργο: ότι μέσα σε ένα δύσκολο παρόν δεν χρειάζεται απαραίτητα να σωθούμε. Μπορεί και να αρκεί να μη μείνουμε μόνοι.

Τι αναγνωρίσατε στις γυναίκες του έργου που σας έκανε να θέλετε να το ξαναπροσεγγίσετε; Ποιο στοιχείο του σας δυσκόλεψε περισσότερο όταν επιχειρήσατε να το φέρετε στο σήμερα;

Βάσια – Μυρτώ: Γνωριζόμαστε με τις γυναίκες του έργου από παλιά. Είναι οι φίλες μας και οι φίλοι μας. Είναι φίλες των μαμάδων μας. Οι συνεργάτες μας. Είναι 15, 25, 35, 45, 55 χρονών και πάει λέγοντας. Είμαστε εμείς έστω κάποια στιγμή, έστω για λίγο. Με τις εμμονές τους, την απελπισία τους, τα όνειρα τους, την αγωνία να βρουν διέξοδο, τις νυχτερινές συζητήσεις τους ενώ μοιράζονται μια τούρτα, τους καβγάδες τους, τις συμμαχίες τους και το ασύλληπτο χιούμορ τους.

Δεν μπορούμε να απαντήσουμε καν πώς το φέραμε στο σήμερα. Ήρθε μόνο του, άφησε πάνω σε εμάς κάτι από τις σχέσεις, κάτι από τις προσδοκίες, κάτι από τις εμμονές, κάτι από τη μονομανία, κάτι από την συνειρμική χαοτική διαδρομή του και σίγουρα κάτι από ένα κοινωνικό και πολιτικό παρόν που σε στραπατσάρει υπαρξιακά και σε γελοιοποιεί ενώ εσύ αγωνίζεσαι να ξεπεράσεις τον πόνο, όπως σου μαθαίνει το σύστημα να “ξεπερνάς”. Τουλάχιστον με τις φίλες και τους φίλους σου. Η δυσκολία μάλλον έγκειται στο να μπορείς να φτιάξεις κάτι όσο αστείο και τόσο σπαραχτικό μαζί όσο το έργο αυτό. Ας πούμε ότι το προσπαθούμε γιατί έτσι νιώθουμε.

Βάσια: Σκέφτομαι συνεχώς μια φίλη και συνάδελφο που στα δύσκολα λέει πολύ συχνά, με φοβερό αυτοσαρκασμό και πάντα ήρεμα: “Νιώθω νικήτρια”. Είναι μια φίλη που σίγουρα έρχεται με Δύναμη από την Κηφισιά.

Μυρτώ: Σκέφτομαι συνεχώς ένα πρόσωπο που στα δύσκολα λέει πολύ συχνά, με φοβερό αυτοσαρκασμό και πάντα ήρεμα: “Να κάνεις τα πικρά γλυκά, μην πίνεις πια τζιν τόνικ, ξεκίνα το καμπάρι”. Είναι ένα πρόσωπο που σίγουρα έρχεται με Δύναμη από την Κηφισιά.

Στο αρχικό έργο οι ηρωίδες σχεδιάζουν ένα ταξίδι που διαρκώς αναβάλλεται. Πώς ελίσσεται στη δική σας παράσταση η υπόσχεση της ελευθερίας που διαρκώς μετατίθεται;

Βάσια – Μυρτώ: Η Ταϋλάνδη για μας είναι μια ταινία που θα δούμε όλες και όλοι μαζί με το κοινό. Μαζευτήκαμε για να δούμε μια ταινία. Να χαθούμε στον εξωτισμό της μυθοπλασίας μέσα σε μια αποθήκη που μετατρεψαμε όσο μπορούσαμε σε ένα diy θερινό σινεμά. Η προβολή της ταινίας συνεχώς αναβάλλεται από την ανάγκη των προσώπων να μοιραστούν ένα χαοτικό, κωμικό, συνειρμικό, αμπελοφιλοσοφικό, θραυσματικό παρόν. Ίσως αναβάλεται και γιατί η μυθοπλασία, όπως και η Ταϋλάνδη είναι πολύ πολύ μακρυά απο το τώρα, και δυστυχώς είναι όλο και πιο  δύσκολη η πίστη στους φοίνικες και τα γαλάζια νερά. Φυσικά ίσως στο τέλος δούμε την ταινία, ίσως και όχι. Ίσως και καποιες απο μας ή απο εσάς να πάνε στην Ταυλάνδη. Ίσως πάλι και όχι. Αλλά σίγουρα θα είμαστε μαζί ως το τέλος.

Στην παρέα των γυναικών προσθέτετε έναν άντρα. Τι αλλάζει η παρουσία του στις συζητήσεις, στις συμμαχίες και στην οικειότητα μεταξύ τους; 

Βάσια – Μυρτώ: Προσθέσαμε έναν άντρα γιατί, επειδή τα πρόσωπα καταναλώνουν ασύστολα delivery, στην αρχή θέλαμε να είναι όντως το delivery boy. Πολύ γρήγορα καταλάβαμε στις πρόβες ότι αυτό είναι ένα έμφυλο σχόλιο αρκετά επιφανειακό και αφεθήκαμε στο να δημιουργήσουμε μια σχέση πέντε ατόμων, 4 γυναικών και ενός άντρα που βρέθηκαν απόψε μαζί και υποφέρουν από χαμένες αγάπες, εμμονές, ανάδρομο ερμή, υπερπληροφόρηση instagram, ψυχαναλυτικές λύσεις και πολλή πολλή κούραση. Δεν αλλάζει κάτι στην οικειότητα, ούτε στις συμμαχίες.

Απλώς το 2026 η σεξουαλικότητα και τα φύλα μιας παρέας δεν έχουν σημασία – ή δεν θα έπρεπε τελοσπάντων να έχουν σημασία  – για να αφηγηθούν την ασύλληπτα εξευτελιστική μάχη με το παρόν και την σωτήρια δύναμη της φιλίας. Το να ήταν μόνο 4 γυναίκες θα ήταν για μας ένα σχόλιο που δεν θεωρούμε ότι ανταποκρίνεται στο φεμινισμό του σήμερα (εφόσον φυσικα γράψαμε ένα νέο δικό μας έργο και δεν αναπαριστούμε το έργο το ίδιο που πολύ σωστά εχει αυτες τις 4 γυναίκες ηρωίδες).

Οι ήρωές σας είναι «πολύ κουρασμένοι αλλά αισιόδοξοι». Από πού αντλούν αυτή την αισιοδοξία;

Βάσια: Από εσάς που θα έρθετε, από την επανάληψη του χορού μαζί σας, από το μαζί, από μια ελπίδα μιας ταινίας που θα δούμε – αν μείνετε ως το τέλος. Από την πλάκα που σπάμε μεταξύ μας, εσείς κι εμείς όταν μαζευόμαστε να αναρωτηθούμε πώς φτάσαμε ως εδώ και μιλάμε με αυτό το λεξιλόγιο, ακούμε αυτές τις μουσικές και σκεφτόμαστε έτσι. Από τη δύναμη του “μαζί” όταν όλα γύρω πέφτουν, ερωτικά, υπαρξιακά, κοινωνικά και πολιτικά.

Μυρτώ: Δεν τους έχει απομείνει άλλη επιλογή. Η αισιοδοξία τους μπορεί να είναι λίγο σαν εκείνο το τελευταίο ποτό που πίνεις ενώ ξέρεις ότι αύριο θα μετανιώσεις που ήπιες. Δεν ξέρω αν έχουν κάποια ιδιαίτερη πίστη ότι όλα θα πάνε καλά. Έχουν όμως την πίστη πως ό,τι κι αν γίνει, θα υπάρχει κάποια ταινία να δουν, κάτι να χορέψουν, μια μουσική να ακούσουν και κυρίως  κάποιος που μπορεί να  πει «τα ίδια μου έλεγες και πέρσι» και να κάθεται παρ’ όλα αυτά να σε ακούσει να τα λες ξανά. Και αυτό δεν είναι λίγο.

Περιγράφετε τη βαθιά φιλία ως τη συμφωνία «θα μείνω μαζί σου να πούμε τα ίδια και τα ίδια». Η επανάληψη μας στηρίζει ή μας κρατά εγκλωβισμένους στις ίδιες ιστορίες;

Βάσια: Η επανάληψη είναι αναπόφευκτη. Σε κάθε επίπεδο. Και είναι άλλοτε κουραστική, άλλοτε συμπυκνώνει χρόνο σχέσης και αισθήματος, άλλοτε αφηγείται κάτι και μόνο από τις φορές που επαναλαμβάνεται. Είτε καλλιτεχνικά, είτε προσωπικά. Η επανάληψη είναι χρόνος που πέρασε. Οι εμμονές είναι αγάπες που δεν περνάνε. Οι παραστάσεις που λένε τα ίδια και τα ίδια είναι άνθρωποι, που είναι οι ίδιοι και τους απασχολούν κάποια κέντρα. Αν με ρωτάτε, όσο κι αν ξέρω ότι είναι αστείο και κουραστικό να λες τα ίδια και τα ίδια μέσα στα χρόνια με τους φιλους και τις φίλες σου, είτε αυτό αφορά ερωτικές απογοητευσεις, είτε απόψεις, είτε ιστορίες που ζήσατε στο παρελθόν πιστεύω πια στο εξής: Η επανάληψη είναι η απόδειξη ότι κάτι ήταν αλήθεια.

Ότι η μνήμη και η πίστη ήταν και είναι αληθής. Εμείς αλήθεια προσπαθούμε πολύ να πούμε κάτι για το τώρα αλλά θα επαναλάβουμε και τον εαυτό μας γιατί εμείς είμαστε πάλι, κι εσείς, εσείς είστε που αν έχετε ξαναέρθει θα μας αντιμετωπίσετε με συμπάθεια γιατι γνωριζόμαστε και κάτι κοινό αγαπάμε κατ’ επανάληψη.

Και πέρα από το θέαμα, και στη ζωή, η επανάληψη επιβεβαιώνει για μένα ένα μέγεθος αισθήματος, την αξία της μνήμης και την αξία του ακροατή που ακούει ξανά αυτή την ανάγκη. Αυτός ο ακροατής είναι αυτός που σας αγάπησε πραγματικά. Αυτος που δεν περιμένει κάθε μέρα, κάθε λεπτό κάτι νέο. Το κέντρο βρίσκεται αλλού, στη λούπα…

Μυρτώ: Και τα δύο. Η επανάληψη είναι ο τρόπος με τον οποίο ο άνθρωπος αποδεικνύει ότι δεν κατάλαβε. Αλλά είναι και ο τρόπος με τον οποίο αποδεικνύει ότι θυμάται. Πρέπει να λες τα ίδια και τα ίδια γιατί απλώς κάποια πράγματα δεν λύνονται. Πρέπει να λες τα ίδια και τα ίδια γιατί πάντα κάποιος κάτι δεν θα έχει ακούσει. Πρέπει να λες τα ίδια και τα ίδια γιατί ίσως έτσι καταφέρεις να τα ξορκίσεις. Η ιστορία τελικά μπορεί να είναι μια , απλώς αποκτά διαφορετικές ημερομηνίες. Το ζήτημα είναι να παραμένει πάντα εκεί το ακροατήριο σου ακόμα και αν ξέρει όλα τα τέλη όλων των ιστοριών σου. Κυρίως αυτά που ούτε εσύ ξέρεις.

Στη διάρκεια της παράστασης το μπαρ μένει ανοιχτό και οι θεατές μπορούν να μπαινοβγαίνουν. Τι συμβαίνει στη σχέση σκηνής-κοινού όταν του δίνετε την ελευθερία να αποσπαστεί από όσα παίζονται; 

Βάσια: Η εμπειρία έχει δείξει οτι η ελευθερία αυτή όχι μόνο δεν στοιχίζει στην θέαση αλλά της δίνει διαστάσεις και προεκτάσεις που δεν περιμέναμε. Προκύπτει από μια βασική θέση που αφορά αυτό που εμείς κάνουμε περιεχομενικά και καλλιτεχνικά: την απόλυτη αποδοχή ότι δεν είμαστε κάτι ανώτερο, κάτι σπουδαίο και άρα δεν απαιτούμε την απόλυτη προσοχή. Αντιθέτως μοιραζόμαστε την ανάγκη του θεατή να βγει και να μπει, να αναπνεύσει οξυγόνο στον κήπο ή νικοτίνη και να μας κατατάξει, όταν πετυχαίνει η επικοινωνία μας μαζί του, σε αυτό που θα λέγαμε “μια βραδιά ελεύθερη μεταξύ φίλων που είχαν κέφι για εξομολογήσεις και χορό”. Η ελευθερία αυτή είναι κύριο συστατικό της αίσθησης ότι είμαστε όλοι μαζί. Και φέτος ο στόχος είναι η αίσθηση ότι είμαστε όλοι μαζί σε ένα φλύαρο, αυτοσαρκαστικό παρόν, “με δύναμη”. Ελπίζουμε να χορέψετε και μαζί μας καθώς μπαίνετε με το ποτό σας.

Μυρτώ: Συμβαίνει κάτι πολύ απλό: ο θεατής παύει να μας χρωστάει την προσοχή του. Και αυτό μας αρέσει. Δεν υπάρχει πια απαίτηση να είσαι εκεί, να κοιτάς, να ακούς, να συγκεντρώνεσαι.

Εμείς προτιμάμε να μπορείς να σηκωθείς. Να βγεις να καπνίσεις. Να πάρεις ένα ποτό. Να μιλήσεις. Να χάσεις πέντε λεπτά και να ξαναμπείς.  Δεν έχουμε σκοπό  να καθηλώσουμε  το κοινό. Θέλουμε να περάσουμε ένα βράδυ μαζί του. Σαν μια παρέα που βρέθηκε κάπου και κανείς δεν ξέρει ακριβώς ποιος κάλεσε ποιον.

Κι αν κάποιος χορεύει με το ποτό του ενώ εμείς μιλάμε, ακόμα καλύτερα. Αυτό αρκεί για να αλλάξει λίγο ένα βράδυ. Και ίσως από εκεί να ξεκινάνε όλα.

Λέτε ότι «τα τρικς του θεάτρου δεν πιάνουν πια» και σας έχουν κουράσει. Τι εννοείτε και σε ποια δική σας θεατρική συνήθεια χρειάστηκε να αντισταθείτε;

Βάσια – Μυρτώ: Φτάσαμε ή βρεθήκαμε για λίγο σε μια παραδοχή μεταξύ μας: ότι επαναλαμβανόμαστε, ότι θεματικά και δομικά έχουμε αποκτήσει χαρακτήρα, περιεχόμενα, θεματικές. Και ύστερα μας φάνηκε λογικό, ανθρώπινο, αξιοποιήσιμο. Και αποφασίσαμε να κάνουμε ό,τι κάνουμε με όλα: να το μοιραστούμε ειλικρινώς  και με αυτοσαρκασμό με το κοινό. Αν αντισταθήκαμε σε κάτι αυτη την φορά είναι στη νοσταλγία, στο vintage, στην ασφάλεια που προκαλεί το να κρύβεσαι πίσω απο ένα μυθικό παρελθόν αφηγηματικά ή και αισθητικά. Και αντισταθήκαμε και στο τραγούδι. Ίσως γιατί μας παρέσυρε ο χορός, ίσως γιατι τον Μάιο θα επιστρέψουμε  σε ό,τι πιο τραγουδιστικό έχουμε κάνει ποτέ. Ίσως κι από φόβο να μην επαναλάβουμε τα υλικά μας αυτούσια. Αλλά κυρίως γιατί μας επηρέασε και το έργο, ένα έργο που στηρίζεται στην δυναμη της επανάληψης του λόγου, στην πολυλογία και την ατελείωτη αφήγηση του τώρα ως κατεπείγον.

Επόμενα σχέδια;

Βάσια – Μυρτώ: Τον Απρίλιο έχουμε αναλάβει την σκηνοθεσία της ελληνικής εκδοχής του “Κοινοβουλίου της οργής”, μιας διεθνούς δράσης της Rachel Dufour και της ομάδας Les Guêpes Rouges-théâtre στα πλαίσια της συνεργασίας του Εθνικού Θεάτρου με το Odéon-Théâtre de l’Europe και το Théâtre National Wallonie-Bruxelles. Η πρεμιέρα ειναι στο θέατρο Ρεξ, στην σκηνή Μαρίκα Κοτοπούλη στις 3 Απριλίου.

Τον Μάιο η ομάδα Ντουθ ανοίγει την επόμενη τριλογία της με όλα τα πρόσωπα της προηγούμενης τριλογίας. Το πρώτο κεφάλαιο της Τριλογίας της Νύχτας! Πρόκειται για την επόμενη performance διαρκείας με ζωντανή μουσική, σε νέο χώρο, όχι θεατρικό αλλά απολύτως συνδεδεμένο με την νυχτερινή ζωη. Για την ώρα ,μπορούμε να σας πούμε μόνο: “ραντεβού τον Μάιο στο Κολωνάκι…”

Συντελεστές / Ταυτότητα Παράστασης 

• Βασισμένο στο «Με δύναμη από την Κηφισιά» των Κεχαίδη – Χαβιαρά
• Σύλληψη – σκηνοθεσία: Βάσια Ατταριάν, Μυρτώ Μακρίδη
• Performers – κείμενο: Ευδοξία Ανδρουλιδάκη, Ρωμανός Καλοκύρης, Μυρτώ Μακρίδη, Ιωάννα Ραμπαούνη, Μαρία Φιλίνη,
• Πρωτότυπη Μουσική: Δημήτρης Τάσαινας
• Επιμέλεια Κίνησης – Χορογραφίες: Έλενα Γεροδήμου
• Σκηνικά – Κοστούμια: Αλεξία Χρυσοχοΐδου
• Βοηθός σκηνοθετριών: Κέλλυ Παπαδοπούλου
• Επιμέλεια make up: Εύη Ζαφειροπούλου
• Φωτογραφίες: Ευτυχία Βλάχου
• Video – trailer: Νίκος Κολιούκος, Αλεξάνδρα Ρίμπα
• Επικοινωνία: Ελένη Τεμπονέρα
• Γραφιστική ταυτότητα: Οgust