Ο Γλάρος του Τσέχωφ προσγειώνεται σ΄έναν σύγχρονο σκουπιδότοπο

Τον «Γλάρο» του Άντον Τσέχωφ παρουσιάζει η Ζωή Ξανθοπούλου στο θέατρο Θησείον για 9 μόνο παραστάσεις σε μια αιχμηρή, απροσδόκητη σκηνική ανάγνωση που γεφυρώνει το κλασικό δράμα με τη σύγχρονη περφόρμανς. Η σκηνοθέτιδα συνεργάζεται με την ομάδα ΠΥΡ και ανεβάζει ένα από τα σπουδαιότερα έργα του παγκόσμιου ρεπερτορίου σε μια παράσταση-πρόκληση: τρεις ηθοποιοί και ένας μουσικός επί σκηνής αναλαμβάνουν να ζωντανέψουν ολόκληρο το τσεχοφικό σύμπαν.

Τοποθετημένοι σε ένα σκηνικό τοπίο που θυμίζει σύγχρονο «σκουπιδότοπο», οι ήρωες παλεύουν με τη φθορά, την ανάγκη για αναγνώριση και την αγωνία της καλλιτεχνικής επιβίωσης. Μέσα από τη συνθήκη του «θεάτρου μέσα στο θέατρο» και με έντονα στοιχεία νεορεαλισμού, η ζωή και η υποκριτική εμπλέκονται μέχρι που γίνονται ένα. Τι συμβολίζει τελικά ο γλάρος; Πόση ποίηση αντέχει η καθημερινότητα; Τι ορίζει τις ανθρώπινες σχέσεις και πώς εντέλει γεννιέται η τσεχωφικό ματαιότητα; Και, τελικά, πού πάνε οι ηθοποιοί —και οι θεατές— όταν σβήνουν τα φώτα; Μια περιδίνηση στους δαίμονες των ηρώων του Τσέχοφ, γεμάτη χιούμορ, τραγικότητα, υπαρξιακή απελπισία και -ναι! -μουσική.

Η Ζωή Ξανθοπούλου αναφέρει στο NEWS 24/7 για την παράσταση:

“Η επιλογή των τριών ηθοποιών κι ενός μουσικού επί σκηνής για τον “Γλάρο” ήρθε ως αποτέλεσμα του πλαισίου στο οποίο ήθελα να ερευνήσουμε το έργο, τις σχέσεις και τη θέση της τέχνης στη ζωή των ηρώων. Ένας θίασος, σήμερα, καλείται να παρουσιάσει το γνωστό θεατρικό έργο του Τσέχοφ όπου καλείται να το κάνει. Έτσι φτάνει και στον τόπο της παράστασής μας. Με ό,τι έχουν, ερευνούν και εμβαθύνουν σε καταστάσεις και νοήματα. Οι υποκριτικές προκλήσεις είναι πολλές, εμπεριέχουν ρίσκο, πολλή δουλειά και οδηγούν σε μια νέα παλέτα τσεχοφικών ηρώων, σύγχρονων κι αναγνωρίσιμων.

Ο “σκουπιδότοπος” που δημιουργήσαμε με τον Βασίλη Αποστολάτο είναι κυριολεκτικός και μεταφορικός. Παλεύουμε όπως μπορούμε, συχνά σε αντίξοες συνθήκες, όμως το θέατρο είναι μια τέχνη ζωντανή, σώμα με σώμα, επιβιώνει, μετατοπίζει. Αυτή τουλάχιστον είναι η πρόθεση. Η φθορά αγγίζει όλους κι όλα, κι όμως κάπως προχωράμε και συνεχίζουμε. Οι σκηνικοί μου κόσμοι είναι συνδυασμός και συνενοχή άλλων κόσμων, πραγματικών και φανταστικών. Παίρνω στοιχεία από όλες τις τέχνες ώστε να συνομιλούν και να αλληλεπιδρούν, ερευνώντας και προτείνοντας νέες μορφές. Οι νέες μορφές στην τέχνη είναι ένα από τα βασικά ζητήματα του “Γλάρου”. Οι αναφορές μου γεννούν μέσα μου νέες προκλήσεις. Ένα γνωστό κι αγαπημένο θεατρικό έργο που ταξιδεύει μέσα στα χρόνια, με εμπνέει σήμερα να το προσεγγίσω μέσα από σύγχρονα εργαλεία σκηνικής περφόρμανς πάνω σ’ ένα αλληγορικά πραγματικό χώρο που αγκαλιάζει την απελπισία και το αίσθημα της αποτυχίας των ηρώων”.