Κατακτώντας σε επτά χρόνια όλους τους αρμούς της εξουσίας

Ας αρχίσουμε με μία παραδοχή. Να ορθώσεις πλέγμα προστασίας από ένα κύμα ακρίβειας που οφείλεται σε κάτι που ξεφεύγει του δικού σου ελέγχου και πρωτοβουλίας είναι εξ ορισμού μία προσπάθεια δύσκολη. Καμία αντίρρηση.

Υπό αυτό το δεδομένο θα μπορούσε να πει κανείς ότι το έργο της κυβέρνησης ως προς την προστασία των καταναλωτών από το κύμα ακρίβειας στην ενέργεια, αποτελεί μία επίπονη, ως προς τη λύση, εξίσωση. Αρκεί να θέλει κάποιος βέβαια να την λύσει.

Κάπου εδώ αρχίζουν τα προβλήματα. Οι αναμνήσεις από την παρόμοια προσπάθεια που έγινε με αφορμή τον πόλεμο στην Ουκρανία δεν είναι ιδιαίτερα θετικές για το μέσο καταναλωτή.

Θυμόμαστε, ας πούμε, ότι η κυβέρνηση θέλησε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα με επικοινωνιακές παράτες (βλέπε “καλάθι του νοικοκυριού”) και ευχολόγια προτρέποντας τους επιχειρηματίες των σούπερ μάρκετ να δείξουν…κατανόηση. Δεν χρειάζεται βέβαια να σας πούμε αν τα πράγματα που ψωνίζετε σήμερα είναι σαφώς ακριβότερα από τα ίδια όταν τα ψωνίζατε το 2021, μάτια έχετε και κρίνετε, στην αγορά κινούμαστε όλοι έτσι και αλλιώς.

Στα φρέσκα κουλούρια του πολέμου Ιράν-ΗΠΑ, η αποτελεσματικότητα των μέτρων αποτελεί ζητούμενο. Μέχρι στιγμής, βλέπουμε την απλή αμόλυβδη των 95 οκτανίων να σκαρφαλώνει στα 2 ευρώ το λίτρο χωρίς η σύρραξη να έχει συμπληρώσει μήνα. Εκφράζονται, την ίδια ώρα, αμφιβολίες, για το κατά πόσο τα κυβερνητικά μέτρα για πλαφόν στο περιθώριο κέρδους (και όχι στις τιμές) μπορεί να δουλέψει και να παράξει αποτελέσματα για τους πολίτες.

Κοιτώντας, παράλληλα, γύρω μας, σε χώρες πολύ κοντινές μας όπως η Κύπρος, διαπιστώνουμε, όχι με έκπληξη πια, ότι η αμόλυβδη βενζίνη είναι αισθητά φθηνότερη σε σχέση με την Ελλάδα. Και σε πιάνει, ρε παιδί μου, ένα παράπονο, αναρωτιέσαι γιατί. Και πειστική απάντηση δεν παίρνεις.

Όπως δεν παίρνεις και για την αυξημένη τιμή του ρεύματος. Σε μία αγορά υποτίθεται απελευθερωμένη, με τον ανταγωνισμό μεταξύ των εταιριών να ρίχνει τις τιμές (not!), πληρώνουμε στο χαλαρό 160 ευρώ ΤΟ ΜΗΝΑ σε μία οικογένεια τεσσάρων ατόμων. Δηλαδή, το δίμηνο, όπως πληρώναμε παλιά, 320.

Συγγνώμη αλλά αν το το 2020 μας ερχόταν λογαριασμός ρεύματος 320 ευρώ θα πηδούσαμε από τα παράθυρα. Η, τέλος πάντων, θα πηγαίναμε στο πλησιέστερο κατάστημα του παρόχου μας για να δοκιμάσουμε την αντοχή των φωνητικών χορδών μας. Τώρα μοιάζει να το έχουμε αποδεχτεί όλο αυτό, σαν μία περίεργη κανονικότητα. “Ε, τι να κάνουμε, αυτό είναι” λένε μερικοί στις παρέες. Και τους κοιτάς καλά-καλά αλλά σπανίως παίρνεις την πρωτοβουλία να τους απαντήσεις με το “καλά ρε παιδιά, είστε με τα καλά σας;”.

Όλα πλέον δείχνουμε να τα αποδεχόμαστε σχεδόν αδιαμαρτύρητα. Τα 2 ευρώ το λίτρο τη βενζίνη, τα 160 ευρώ το μήνα το ρεύμα, τον πόλεμο, τη γενοκτονία της Παλαιστίνης, τις υποκλοπές. Λίγοι, ρε παιδί μου, αυτοί που αντιδρούν. Και ίσως ακόμα λιγότεροι που σκέφτονται. Τι μας λένε, τι υπόσχονται και τι, στο τέλος, γίνεται.

Περιγράφοντας την παραπάνω μάλλον δυστοπική πραγματικότητα, μόνο ένα ασφαλές συμπέρασμα μπορεί να εξαχθεί (τα υπόλοιπα ας τα βρει η Πολιτική Επιστήμη και η Κοινωνιολογία). Οι τόνοι προπαγάνδας με τους οποίους έχει ποτιστεί η ελληνική κοινωνία τα τελευταία επτά χρόνια έχουν κάνει έξοχη δουλειά.

Όταν η δυστοπία παρουσιάζεται ως ευημερία, το μαύρο ως άσπρο και η αποτυχία ως επιτυχία, τότε χαλάλι! Και οι παραβιάσεις του νόμου για να οριστεί νέος επικεφαλής στην ΕΥΠ και τα εκατομμύρια της λίστας Πέτσα, και οι Ομάδες Αλήθειας και όλα τα συμπαρομαρτούντα. Έκαναν οι άνθρωποι ακόμα και Συνέδριο για τα Fake News το οποίο ονόμασαν Αλήθεια.

Η κυβερνητική επικράτηση είναι πλήρης. Ας μην γελιόμαστε. Προσώρας, η κυβερνώσα παράταξη ελέγχει απόλυτα τις συνειδήσεις των μαζών, πείθοντας ότι διαθέτει τις λύσεις για όλα. Το κυριότερο είναι όμως ότι έχει πείσει την κοινωνία να περιμένει, λίγα, πολύ λίγα και να κρατά την μπάλα χαμηλά, πολύ χαμηλά.

Ο ιστορικός του μέλλοντος θα ερευνήσει με εξαιρετικό ενδιαφέρον το πως μία κυβέρνηση, από την πρώτη κιόλας θητεία της, κατάφερε να κατακτήσει απόλυτα σε όλους τους περίφημους αρμούς της εξουσίας μετατρέποντάς τους σε αρμούς της δικής της κυριαρχίας καθιστώντας το δημόσιο, ιδιωτικό και το ιδιωτικό δημόσιο.

Χρειάστηκαν βέβαια και μερικές γενναίες δόσεις πολιτικού κυνισμού. Αλλά, οκ, έτσι είναι αυτά τα πράγματα, τι να κάνουμε;