Λάικ – ντισλάικ: Από την Χαρούλα Αλεξίου και την Τούνη έως τα καπνισμένα μπαρ

Τα λάικ και τα ντισλάικ σε όσα παρατηρήσαμε στις βόλτες μας στην πόλη και στα θεάματα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα και που συνήθως τα συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

Σε αυτήν την στήλη, θα προσπαθήσουμε να καταγράφουμε σε τακτική βάση τι μας άρεσε και τι δε μας άρεσε, τα λάικ και τα ντισλάικ, τι μας έκανε εντύπωση και τι μας ξάφνιασε. Όχι, τόσο σε επίπεδο κριτικής, όσο σε επίπεδο ελεύθερου συνειρμού.

Από τα μεγάλα πολιτιστικά γεγονότα μέχρι τα μικρότερα, αλλά και τα σχεδόν αόρατα, αυτά που υπάρχουν παντού μέσα στη ζωή μας. Όσα παρατηρούμε στις βόλτες μας στην πόλη και στα θεάματα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα και που τα συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

ΛΑΙΚ

Το Μίσος που εμπνέει, ο μεγάλος και ο μικρός Ξαρχάκος και η Άννα Μπολένα για τη Γεωργία Οικονόμου 

Με αφετηρία το «Μίσος» του Κασοβίτς, ο Παντελής Φλατσούσης δεν κάνει απλώς μια παράσταση στο Θέατρο Τέχνης στην οδό Φρυνίχου. Στήνει ένα σκηνικό ντοκιμαντέρ που σε φέρνει αντιμέτωπο με το τώρα. Το «24 ώρες σε έναν κόσμο που δεν μας ανήκει» είναι αιχμηρό, πολιτικό και ανήσυχο, χωρίς ωραιοποιήσεις. Το παρακολουθείς απνευστί γιατί ξεγυμνώνει τις ανισότητες, τη βία και την αίσθηση αποκλεισμού, θυμίζοντας ότι τελικά ο κόσμος ίσως δεν ήταν ποτέ δικός μας.
Την άλλη βδομάδα η παράσταση ταξιδεύει στην Ιένα της Γερμανίας. Θα σκίσει σίγουρα. Σπεύσατε να προλάβετε τις τελευταίες παραστάσεις της στο Τέχνης.

 

Η «Άννα Μπολένα» στην ΕΛΣ ανήκει ξεκάθαρα στη Μαρία Κοσοβίτσα. Στο ντεμπούτο της σε έναν εξαντλητικά απαιτητικό ρόλο, ήταν απλώς καθηλωτική — φωνητικά ακριβής, εκφραστική και με σκηνική δύναμη που δεν αγνοείται. Το ίδιο καλός και ο αγαπημένος Πέτρος Μαγουλάς. Το σκηνικό ήταν πραγματικά χάρμα οφθαλμών, ενώ η σκηνοθετική αισθητική του Θέμελη Γλυνάτση έδωσε μια σύγχρονη, κοφτερή ταυτότητα σε ένα κλασικό έργο, χωρίς να χάνει την έντασή του.

Τι γίνεται όταν ο σπουδαίος Σταύρος Ξαρχάκος “κλειδώνει” ρυθμούς με τον γιο του, η λαϊκή ψυχή συγκρούεται με την ροκ ορμή και δύο φωνές από σχεδόν αντίθετα σύμπαντα ενώνονται σε ένα ντουέτο; Το «Ταξίδι για το Σάντα Φε»: ένα τραγούδι που γκρεμίζει τοίχους γενεών, φέρνοντας το παλιό πρόσωπο με πρόσωπο με το νέο. Μπάμπης Στόκας και Ηρώ Σαΐα το τραγουδάνε έξοχα μουσική από Σταύρο Ξαρχάκο και Σταύρο Ξαρχάκο Jr., στίχοι από Ρόζα Θεοτόκη. Και ο Bob Κατσιώνης; Με την ηλεκτρική του σκίζει τα πάντα, ρίχνοντας ροκ φωτιά σε λαϊκή στάχτη – ο παλμός που λείπει από χιλιάδες «σύγχρονα» ψευτολαϊκά.

 

Η γενναιοδωρία της Μαρινέλλας και ο εσωτερικός κήπος όπου «Όλα Είναι Μπροστά» για τη Χριστίνα Τσατσαράγκου

Η Μαρινέλλα έφυγε και μαζί της έκλεισε ένα μεγάλο κεφάλαιο μιας εποχής που μένει ζωντανή μέσα από τα τραγούδια της. Μια φωνή που στάθηκε με διάρκεια και ένταση στον χρόνο, που πέρασε από γενιά σε γενιά σαν κάτι οικείο και διαρκές. Τεράστια η δυσκολία της Αλεξίου να μιλήσει για την καπετάνισσα Μαρινέλλα στον επικήδειο χωρίς να ξεσπάσει σε λυγμούς. Στα λόγια της έδωσε το ουσιαστικό στίγμα της Μαρινέλλας, μιλώντας για μια «μάνα», «δασκάλα», «γενναιόδωρη» παρουσία που άγγιζε τους ανθρώπους σε βάθος. Και ο Γ. Νταλάρας μάς έδωσε την ίδια εικόνα λέγοντας ότι υπήρξε ο άνθρωπος που τον στήριξε σαν δεύτερη μάνα, στα πρώτα του βήματα.

Τι ωραία βραδιά στο Θέατρο Θησείον – Ένα Θέατρο για τις Τέχνες, όπου η Νατάσσα Μποφίλιου και ο Μανώλης Φάμελλος τραγούδησαν κομμάτια από το «Όλα Είναι Μπροστά», μαζί με αγαπημένα τραγούδια από την προσωπική τους διαδρομή. Μας είπαν ιστορίες, γελάσαμε, συγκινηθήκαμε, και αυτό που τελικά λειτούργησε με ακρίβεια ήταν η θεατρική μαγιά του χώρου. Νιώσαμε σαν σε ένα σαλόνι, ή μάλλον σε έναν μικρό κήπο που έχει ένα σαλόνι, και ήρθαμε κοντά με έναν τρόπο που άφησε τα τραγούδια να σε αγγίξουν διαφορετικά. Στο κοινό βρέθηκε και η Δήμητρα Γαλάνη, την οποία η Μποφίλιου αποθέωσε ως το απόλυτο νεανικό της ίνδαλμα. Τελείως τυχαία όταν είδα Γαλάνη-Τσαλιγοπούλου στο VOX ήταν η Μποφίλιου στο κοινό!

“No Kings” μέχρι να σβήσει ο ήλιος και ο Μπρους τραγούδησε για μια Αμερική που δοκιμάζεται και για την ανάγκη συλλογικής στάσης, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι «κανείς δεν κερδίζει αν δεν κερδίζουν όλοι». Ο ίδιος συνέδεσε την εμφάνισή του με το ευρύτερο αφήγημα αντίστασης, μιλώντας για δημοκρατία, ελευθερία και μια κοινωνία που οφείλει να αντιδρά όταν πιέζεται. Ήταν μια ακόμα στιγμή όπου ο Springsteen λειτουργεί ως αυτό που ήταν από πάντα – ένας μουσικός που βλέπει τη σκηνή και ως δημόσιο βήμα.

Η Tarana Burke έδωσε μία από τις καλύτερες ομιλίες ever για την κακοποίηση και τους επιβιώσαντες σεξουαλικής βίας, στο ΚΠΙΣΝ.

Metallica + Iron Maiden… τα εισιτήριά μας έρχονται επιτέλους, ηλεκτρονικά στο e-mail που δηλώσαμε κατά την αγορά. Όπως ανακοίνωσαν οι διοργανωτές 14 Απριλίου θα λάβουμε τα εισιτήρια των Metallica και 20 Απριλίου τα εισιτήρια των Iron Maiden.

Ριζ Άχμεντ για Τζέιμς Μποντ, Jai Paul και “Ευδοκία” για τον Θοδωρή Δημητρόπουλο

Πέρασα ωραία με τη σειρά “Bait” στο Amazon Prime Video, όπου ο Ριζ Άχμεντ υποδύεται έναν ηθοποιό που κάνει οντισιόν για τον ρόλο του Τζέιμς Μποντ και αποκτά έξαφνη φήμη όταν κυκλοφορούν φήμες ότι μπορεί και να γίνει ο επόμενος 007. Ο Άχμεντ έτσι κι αλλιώς είναι ένας φανταστικός ηθοποιός κι η σειρά έχει χιούμορ και ενδιαφέρουσες ιδέες πάνω στο ζήτημα (και τα διακυβεύματα) της εκπροσώπησης, και του ζυγίσματος προσωπικής και συλλογικής ταυτότητας.

Αυτό όμως που απόλαυσα πιο πολύ στη σειρά, είναι το Λονδίνο. Τα πάντα συμβαίνουν σε γειτονιές και σε δρόμους του Λονδίνου, είναι γεμάτη με αργκό και με μέρη και με την όλη αίσθηση της πόλης. Και με έκανε να θυμηθώ και λιώσω πάλι, ένα από τα ωραιότερα μουσικά άλμπουμ της τελευταίας 15ετίας: Το θρυλικό Bait Ones του Jai Paul, του οποίου το κομμάτι Jasmine παίζει στους τίτλους τέλους του καλύτερου επεισοδίου.

Διαχρονικά μιλώντας, λίγα κομμάτια έχουν ταιριάξει πιο όμορφα με την αίσθηση του να περπατάς νύχτα στο δρόμο μετά από ένα πάρτι που κύλησε φανταστικά.

Είναι φανταστικός ο Ρόμπερτ Πάτινσον στο “The Drama” που μόλις βγήκε στα σινεμά. Όλη η ταινία έχει ενδιαφέρον: Ακολουθεί ένα νεαρό ζευγάρι που μοιράζονται μεταξύ τους το χειρότερο πράγμα που έχουν κάνει, λίγες μέρες πριν τον γάμο τους. Αυτό που εκείνη (Ζεντάγια) ομολογεί είναι πραγματικά αδιανόητο, και δημιουργεί ένα τεράστιο σύννεφο πάνω από τη σχέση τους, γεννώντας διαρκή ηθικά διλήμματα για τον θεατή. Ο Πάτινσον μοιάζει να αλλάζει ένα σωρό αντιδράσεις κάθε φορά σκέφτεται το οτιδήποτε. Θαυμάσια ερμηνεία από έναν ηθοποιό που δεν έχει υπάρξει ποτέ αδιάφορος.

Οι ταινίες του Αλέξη Δαμιανού βρίσκονται στο Cinobo, κάτι πολύ σημαντικό για την ευρύτερη διάδοση του έργου ενός πολύ σημαντικού σκηνοθέτη, που κάπως δε συζητιέται σήμερα όσο θα άξιζε. Την περσινή σεζόν γράφαμε για την “Ευδοκία”, ένα από τα κορυφαία έργα στην ιστορία του ελληνικού σινεμά, το οποίο δυστυχώς δε βρήκε το κοινό του κατά την επιστροφή του στις αίθουσες. Ελπίζουμε τώρα να έχει μια νέα ευκαιρία.

ΝΤΙΣΛΑΙΚ

Ιωάννα Τούνη, τσιγάρα στα μαγαζιά και πλημμύρες για τη Γεωργία Οικονόμου

Η καταδίκη των ενόχων στην υπόθεση της Ιωάννας Τούνη αποτελεί μια σημαντική, έστω καθυστερημένη, δικαίωση. Ωστόσο, το ερώτημα που μένει είναι βαθύτερο: ποιος πλήρωσε τελικά το μεγαλύτερο τίμημα; Για σχεδόν μια δεκαετία, το θύμα βρέθηκε εκτεθειμένο όχι μόνο απέναντι στους θύτες του, αλλά και σε μια κοινωνία που αναπαρήγαγε το υλικό, σχολίαζε και καταδίκαζε. Ο δημόσιος διασυρμός, το victim blaming και η υποκρισία διαμόρφωσαν ένα τοξικό περιβάλλον. Η Δικαιοσύνη μίλησε και μίλησε σωστά, όμως η κοινωνική ευθύνη παραμένει ανοιχτή και βαριά.

Τι φάση πάλι με το κάπνισμα στα μαγαζιά; Σοβαρά τώρα; Έχουμε γυρίσει χρόνια πίσω και το παρουσιάζουμε και σαν «μαγκιά» τύπου “έλα παμε εκεί που μας αφήνουν και καπνίζουμε μεσα”. Με πηγαίνουν οι καπνιστές φίλοι μου πλέον σε μαγαζιά που -λένε- επιτρέπεται το κάπνισμα και στο τέλος κουβαλώ όλη τη νύχτα πάνω μου. Ρούχα, μαλλιά, τα πάντα. Μήπως να θυμηθούμε ότι υπάρχει νόμος; Ή απλά κάνουμε ότι δεν βλέπουμε;

Κάθε βροχή και χάος. Κάθε κακοκαιρία και ο ίδιος φόβος: θα πνιγούμε πάλι; Αντιπλημμυρικά έργα υπάρχουν ή απλώς στέλνουμε ένα 112 και τελειώσαμε; Στου Ζωγράφου, πέντε μήνες «έργα» και η γειτονιά βουτηγμένη σε λάσπες. Μία μέρα δουλεύουν, τέσσερις όχι. Και με την πρώτη βροχή, τα πάντα πλημμυρίζουν. Αυτό ρε παιδιά δεν είναι ατυχία — είναι εγκατάλειψη.

Στάνη σε ταράτσα στους Αμπελόκηπους και ιδέες δαίμονες (όχι του Καρβέλα) για τη Χριστίνα Τσατσαράγκου

Θα μπορούσε να μπει και στα λάικ, γιατί μας έφτιαξε το κέφι… αλλά βρε αθεόφοβε, στους Αμπελόκηπους στον 16ο όροφο έφτιαξες κοτέτσι και στάνη; 31 κοτόπουλα, 10 πτηνά και 13 κατσίκες να κάνουν βόλτες στην ταράτσα, σε μια εικόνα που θύμιζε κάτι ανάμεσα σε χωριό και κακοφτιαγμένο ΑΙ. Αθήνα, ποτέ δεν σε βαριέμαι.

Τζέι Ντι Βανς και εξωγήινοι. Αποκάλυψε ότι έχει εμμονή με αυτό το φλέγων ζήτημα, καθώς τα του πλανήτη Γη τα έχει καλύψει, οπότε θέλει να τακτοποιήσει και τα εξτρατερέστριαλ. Το ωραίο, όμως, που μάθαμε από τον Αμερικανό αντιπρόεδρο σε επεισόδιο του podcast του συντηρητικού σχολιαστή Μπένι Τζόνσον είναι ότι… ουσιαστικά οι εξωγήινοι δεν είναι πλάσματα από άλλο πλανήτη, όχι! Είναι δαίμονες. Γιατί εκεί έξω υπάρχουν πράγματα που δεν μπορούν να εξηγηθούν. Ο Νίκος Καρβέλας προσπάθησε, αλλά δεν τα κατάφερε. Προτείνουμε στον Βανς και την ομάδα του να δει ο-πω-σδή-πο-τε τον Κέβιν Μπέικον στη σειρά The Bondsman. Για να γνωρίζει πώς θα ξεφορτωθεί αυτούς τους παλιο-δαίμονες.

Batman χωρίς Μαρινέλλα το βράδυ που πέθανε η Μαρινέλλα; Οκ αφτεράδικο είναι και κάτσαμε μόνο μέχρι τις 2 το πρωί. Λάθος μας, αλλά είναι απαράδεκτο το βράδυ του θανάτου του υπερ-ειδώλου να μην ακούσουμε από νωρίς ένα “Εγώ κι Εσύ” και ένα “Για σένανε μπορώ”. Θέλαμε γερή δόση…

Όπου γυρίσεις το βλέμμα ανακαλύπτεις και μια ιστορία κακοποίησης. O συγγραφέας της σειράς The Sopranos Ντέιβιντ Τσέις είπε σε συνέντευξή του στον Guardian (τα έχει ξαναπεί όπως μαθαίνω) ότι έγραψε το σενάριο για να ξεπεράσει την μέγαιρα μητέρα του, μια γυναίκα που, όπως θυμάται, του είχε πει πως θα προτιμούσε να τον δει νεκρό παρά να αποφύγει τη στράτευση στο Βιετνάμ. Άλλη φορά είχε βγει από την κουζίνα με ένα μαχαίρι και απειλούσε ότι θα του βγάλει το… μάτι! Όταν ο δημοσιογράφος τον ρώτησε πώς ζει κανείς με τέτοια μάνα, η απάντησή του είναι σχεδόν πικρά σαρκαστική: «Όχι καλά. Έπρεπε να φτιάξω ολόκληρη τηλεοπτική σειρά για να το ξεπεράσω». Οι Sopranos ήταν ένας προσωπικός μηχανισμός επεξεργασίας τραύματος, ένας τρόπος να δώσει μορφή σε κάτι που τον είχε σημαδέψει βαθιά.  Η Λίβια Σοπράνο είναι η δραματοποιημένη σκιά μιας πραγματικής μητρικής μορφής που, όπως την περιγράφει ο ίδιος, τον τραυμάτισε βαθιά