Πείτε και κάτι για πραγματική πολιτική

Υπάρχει, στα αλήθεια, άνθρωπος που έκανε refresh στις ενημερωτικές σελίδες για να μάθει αν ο Παύλος Μαρινάκης θα πάρει στο υπουργείο Μεταφορών; Δύσκολο ως απίθανο. Κάθονται οι άνθρωποι στις πλατείες και συζητούν τον μικρό ανασχηματισμό και τη διατήρηση του στελεχιακού δυναμικού στο Μαξίμου; Μόνο αν έχουν κάποιο συγγενή άμεσα εμπλεκόμενο.

Η αλήθεια είναι ότι δεν ενδιαφέρεται κανείς. Και αν ρωτήσεις, σε μία δημοσκόπηση, ποιος είναι αναπληρωτής υπουργός Μεταφορών, δεν θα πάρεις απαντήσεις, αλλά θα δεις ώμους να σηκώνονται.

Ξέρετε κανέναν που να ενδιαφέρεται για τις εξελίξεις και τους συσχετισμούς στο ΣΥΡΙΖΑ; Οι δημοσκοπήσεις μας δείχνουν ότι αν μπούμε σε ένα βαγόνι του μετρό με άλλους εκατό ανθρώπους, ούτε δύο δεν θα δηλώσουν ότι ασχολούνται με τον Φάμελλο και τον Πολάκη.

Σας έχει φάει η αγωνία για το αν θα πάει η Τζάκρη στο ΠΑΣΟΚ; Ξέρετε ότι το κόμμα σχημάτισε σκιώδη κυβέρνηση; Τι ρόλος έχει ανατεθεί στον Χάρη Δούκα; Απαντήστε χωρίς να καταφύγετε στο Google. Κάπου είδα ότι η Μαρία Καρυστιανού θα παρουσιάσει λίαν συντόμως το οικονομικό της πρόγραμμα. Δεν θα το διαβάσει κανείς, αλλά θα υπάρχει.

Διαβάζω, που λέτε, τους κεντρικούς τίτλους στο πολιτικό ρεπορτάζ των ημερών. Συγγνώμη, αλλά για το μεγάλο ακροατήριο είναι αδιάφοροι. Και οι τίτλοι και το περιεχόμενο τους. Οσοι πολιτικολογούν εστιάζουν στην πιθανή ημερομηνία των εκλογών, στα ποσοστά που μπορεί να πιάσει ο Τσίπρας και στο κομμάτι που θα δαγκώσει ο Σαμαράς από τη Νέα Δημοκρατία. Ομως και αυτά, δεν βρίσκονται στην ουσία της πολιτικής, αλλά στις παραφυάδες της.

Η πραγματική πολιτική αφορά άλλα πράγματα. Το παραγωγικό μοντέλο της χώρας προκειμένου να οι μισθοί να ξεφύγουν από τη μιζέρια. Τη διάθεση των πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης. Την αποκλιμάκωση του πληθωρισμού. Το Δημογραφικό. Εχετε ακούσει κανέναν να στρέφει τη συζήτηση προς αυτά τα θέματα; Το κάνει μόνο η κυβέρνηση, στο βαθμό και στο πεδίο που τη συμφέρει.

Ομως, σε γενικές γραμμές, αυτό που παρακολουθούμε δεν είναι πολιτική. Είναι καραμπόλες και διασταυρώσεις προσωπικών φιλοδοξιών ή και εμμονών. Σαν αθλητικό ρεπορτάζ. Ποιος πάει πού, ποιος φεύγει, ποιος επιστρέφει, ποιος συμμαχεί με ποιον. Η πολιτική έχει μετατραπεί σε ένα ατελείωτο μεταγραφικό παζάρι που παρακολουθείται ευκολότερα από μία συζήτηση για το παραγωγικό μοντέλο ή για το ασφαλιστικό σύστημα.

Η πολιτική συζήτηση δεν θα έπρεπε να αφορά την πολιτική, αλλά τη ζωή των ανθρώπων. Και αν οι πολίτες αδιαφορούν, είναι επειδή το πολιτικό σύστημα ασχολείται πρωτίστως με τον εαυτό του.