Λάικ – ντισλάικ: Από τον Apon και τη Μαριώ έως τον φονικό λαγοκέφαλο

Τα λάικ και τα ντισλάικ σε όσα παρατηρήσαμε στις βόλτες μας στην πόλη και στα θεάματα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα και που συνήθως τα συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

Σε αυτήν την στήλη, θα προσπαθήσουμε να καταγράφουμε σε τακτική βάση τι μας άρεσε και τι δε μας άρεσε, τα λάικ και τα ντισλάικ, τι μας έκανε εντύπωση και τι μας ξάφνιασε. Όχι, τόσο σε επίπεδο κριτικής, όσο σε επίπεδο ελεύθερου συνειρμού.

Από τα μεγάλα πολιτιστικά γεγονότα μέχρι τα μικρότερα, αλλά και τα σχεδόν αόρατα, αυτά που υπάρχουν παντού μέσα στη ζωή μας. Όσα παρατηρούμε στις βόλτες μας στην πόλη και στα θεάματα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα και που τα συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

ΛΑΪΚ

Ροκαμπιλάδες, φυλακισμένα ελάφια, Manolis και ένα μοναδικό Ρεμπέτικο για τη Γεωργία Οικονόμου

Τι ωραίος τύπος ο Κρις Άιζακ ρε παιδί μου. Βγήκε στη σκηνή με την αύρα του ροκ σταρ, φορώντας ροκαμπίλικα λαμπυρίζοντα ρούχα και νιώσαμε σαν να μπαίνουμε σε μία χρονομηχανή και να γυρίζουμε πίσω, στη δεκαετία του ‘80. Δε δίστασε να βολτάρει στις κερκίδες του Λυκαβηττού με τον κόσμο γύρω του να παραληρεί προσπαθώντας να τον αγγίξει. Και πόσο ανόθευτη είναι η φωνή του, καμπάνα σωστή!

Στις γυναικείες φυλακές της Θήβας είδα την καλύτερη παράσταση της χρονιάς. Οκτώ γυναίκες κατέθεσαν επί σκηνής τη δική τους αλήθεια. Σαν άλλος, σύγχρονος Χορός, θρήνησε τις γυναίκες που κακοποιήθηκαν, εκείνες που χάθηκαν και σώπασαν. Οκτώ γυναίκες που είναι φυλακισμένες και βρήκαν το θάρρος να εκτεθούν στη σκηνή. Λίγο πριν χαιρετούσαμε ένα τρίχρονο παιδάκι που μας κοιτούσε πίσω από τα σίδερα ενός κλουβιου και χαζεύαμε πέντε πανέμορφα ελάφια που λιάζονταν απ΄έξω. Όλες εικόνες συγκλονιστικές.

Στο Ίδρυμα Ελληνικός Κόσμος παρουσιάζεται η παράσταση “MANOLIS / καρδιά σε τέσσερις χορδές”. Μια θεατρική βιογραφία των Ιόλη Ανδρεάδη και Άρη Ασπρούλη που σκάβει στον μύθο και τον άνθρωπο του Μανώλη Χιώτη, μετατρέποντας τη μουσική σε σκηνική μνήμη και τραύμα, μακριά από εύκολες αφηγηματικές συμβάσεις και εξιδανικεύσεις του είδους.

Τι ωραία έκπληξη η επί σκηνής συνάντηση του Apon με τη μοναδική Μαριώ που τραγούδησαν μαζί το “Ρεμπέτικο”. Το «Ρεμπέτικο» απέκτησε νέα ένταση, καθώς η ωμή, σύγχρονη ενέργεια του APON διασταυρώθηκε με το αυθεντικό, βιωματικό βάθος της Μαριώς, δημιουργώντας μια στιγμή που δεν χαρίστηκε στο κοινό, αλλά το διεκδίκησε. Δύο διαφορετικοί κόσμοι που δεν προσπάθησαν να συμβιβαστούν — κι ακριβώς γι’ αυτό κέρδισαν το πιο ουσιαστικό χειροκρότημα της βραδιάς.

ET για πάντα, Blue Hotel και το πιάνο στο Σύνταγμα για τη Χριστίνα Τσατσαράγκου

Είδα τον Chris Isaak στον Λυκαβηττό στην πρεμιέρα του Release και έφυγα με μια σκέψη που αφορούσε εξίσου τον καλλιτέχνη και τον χώρο. Ο Λυκαβηττός έχει ένα σπάνιο χάρισμα: προσαρμόζεται κάθε φορά στον σταρ που βρίσκεται πάνω στη σκηνή. Και έχουμε δει εκεί όλα τα είδη μουσικής και πολύ διαφορετικούς καλλιτέχνες. Το βράδυ του Σαββάτου ακολούθησε τον ρυθμό του Isaak, τη νοσταλγία, το χιούμορ και τη διαχρονική του κομψότητα. Για λίγες ώρες η Αθήνα έμοιαζε να έχει αποκτήσει τη δική της μικρή γωνιά από την Καλιφόρνια των ονείρων, με soundtrack το «Wicked Game» και το «Blue Hotel».

Οι Limp Bizkit, Viagra Boys και Ecca Vandal έγραψαν ιστορία στην 1η μέρα του Release Athens! Με χιλιάδες κόσμο στην Πλατεία Νερού, το φεστιβάλ άνοιξε με έναν από τους πιο εκρηκτικούς συνδυασμούς των τελευταίων ετών. Οι Ecca Vandal και Viagra Boys έδωσαν τον ιδανικό ρυθμό, πριν οι Limp Bizkit στήσουν το τεράστιο πάρτι τους. Πολύ ωραίο και το εναέριο πλάνο με τα mosh pits.

Η συνέχεια το Σάββατο 20 Ιουνίου, με την sold-out εμφάνιση των Ημισκούμπρια!

Μεγάλο like στην ιδέα να στηθεί ένα πιάνο στο μετρό στο Σύνταγμα. Δεν υπάρχει βράδυ που να μη βρεθεί κάποιος να παίζει πιάνο. Το περασμένο Σάββατο υπήρχε… ουρά. Άνθρωποι περίμεναν τη σειρά τους για να καθίσουν λίγα λεπτά στα πλήκτρα, ενώ γύρω τους άγνωστοι σταματούσαν να ακούσουν. Τελικά, μια τόσο απλή ιδέα πέτυχε κάτι σπάνιο: έδωσε στους ανθρώπους έναν τρυφερό λόγο να μοιραστούν τον δημόσιο χώρο.

Παρά τις κάποιες αστοχίες, το Disclosure Day του Σπίλμπεργκ ήταν (και) μια μικρή αναδρομή στον πολυαγαπημένο ΕΤ. Εδώ το πιο συγκινητικό στοιχείο είναι η ανάγκη για σύνδεση. Η προσπάθεια να καταλάβουμε έναν άλλο νου, έναν άλλο τρόπο ύπαρξης, να ακούσουμε πριν μιλήσουμε και να πλησιάσουμε πριν κρίνουμε. Σε μια εποχή όπου επικοινωνούμε διαρκώς και συχνά δεν συναντιόμαστε ποτέ πραγματικά, η ιδέα ότι η ενσυναίσθηση μπορεί να αποτελέσει κοινή γλώσσα μοιάζει σχεδόν επαναστατική. Η Έμιλι Μπλαντ είναι σχεδόν όλη η ταινία.

Δύο Αμερικές σε μία εβδομάδα. Την ίδια στιγμή που ο Ντόναλντ Τραμπ γιόρταζε τα γενέθλιά του μέσα σε ένα σκηνικό στρατιωτικής ισχύος, με στρατιωτικές παρελάσεις και ένα οκτάγωνο ρινγκ στην αυλή του Λευκού Οίκου, στο Σικάγο ανοίγει το Προεδρικό Κέντρο Ομπάμα. Ένας χώρος αφιερωμένος στην ιστορία, την εκπαίδευση, την τέχνη, τη δημοκρατία και την κοινότητα, με δημόσια βιβλιοθήκη, αθλητικές εγκαταστάσεις, κήπους και δεκάδες έργα τέχνης. Στα εγκαίνια θα τραγουδήσουν οι: Stevie Wonder, Bruce Springsteen, John Legend, Jennifer Hudson, Christina Aguilera, Marc Anthony, Common, The Roots, Eddie Vedder, Tems, καθώς και ο Bono με τον The Edge των U2.

Η αντίθεση είναι σχεδόν συμβολική. Ο ένας πρώην πρόεδρος αφήνει πίσω του ένα μουσείο, μια βιβλιοθήκη, έργα τέχνης και έναν χώρο ανοιχτό στην πόλη – και ο άλλος κάνει αγώνες με παλαιστές που απευθύνονται στη Μισέλ Ομπάμα με χυδαιότητα και μισογυνισμό.

“Πάττυ”, Άμστερνταμ και “Εμμονή” για τον Θοδωρή Δημητρόπουλο

Για τo “Πολύ Κοριτσίστικο Όνομα το Πάττυ” σας τα λέγαμε από την κυκλοφορία του στις αίθουσες ότι είναι κάτι πάρα πολύ ξεχωριστό και όμορφο και η Ακαδημία ήρθε να το επιβεβαιώσει: Στα φετινά βραβεία Ίρις, η “Πάττυ” του Γιώργου Γεωργόπουλου σάρωσε κερδίζοντας 7 κατηγορίες, ανάμεσά τους Ταινία, Σκηνοθεσία, Σενάριο. Μια ταινία που ατυχώς δεν πήγε καλά στα ταμεία, αλλά εύχομαι να ανακαλύπτεται ονλάιν και στην τηλεόραση για χρόνια.

Δεν κατάφεραν να παρακολουθήσω τους τελικούς του ΝΒΑ φέτος όπως είχα σκοπό, αλλά χάρηκα πολύ με την κατάκτηση από τους Knicks. Τα vibes στη Νέα Υόρκη του Μαμντάνι είναι συνταρακτικά και αψεγάδιαστα, την ώρα που ο νέος δήμαρχος δείχνει συνεχώς πόσο εφικτές τελικά είναι διάφορες πολιτικές με σκοπό τη βελτίωση της καθημερινής ζωής των κατοίκων. Καθόλου δε ζηλεύουμε. (Το πρωτάθλημα των Knicks είναι καρμικό.)

Γρήγορο ταξίδι στο Άμστερνταμ για συνέντευξη με τον Τομ Χόλαντ και τη Ζεντάγια ενόψει του νέου “Spider-Man: Καινούργια Μέρα”. Με μεγάλη χαρά και αίσθημα ευθύνης έχω να μεταφέρω πως η απροσδιόριστη αίσθηση coolness και συμπάθειας και προς τους δύο είναι έγκυρη και ισχύουσα. Ευχάριστοι, κουλ, απαστράπτοντες, φαν, συμπαθέστατοι. Τα είπαμε λίγο για τον Spider-Man (και για το “Challengers”) και έφυγα για να οργώσω το Άμστερνταμ. Ότι η Ζεντάγια είναι generational star το έχουμε ξαναπεί ελπίζω, ε;

Επίσης έχουμε σίγουρα ξαναπεί πόσο όμορφη πόλη είναι το Άμστερνταμ αλλά δεν πειράζει, ας το ξανατονίσουμε. Όμορφες βόλτες δίπλα σε κανάλια, χαίρεσαι να την περπατάς.

Καταπληκτικά πράγματα γίνονται στον κινηματογραφικό τρόμο τελευταία, το έχουμε καταλάβει πια, αλλά το φαινόμενο της “Εμμονής” δεν έχει όμοιο. Μια ταινία που έχει φτάσει τα $300 εκατομμύρια έσοδα παγκοσμίως, άψογα γυρισμένη, με τρομερή κεντρική ερμηνεία από τη μελλοντική οσκαρούχο Ίντε Ναβαρέτε, και γενικώς ένα φιλμ για το οποίο μπορεί να μη γραφτούν βιβλία στο μέλλον (σε αντίθεση με το “Backrooms”) αλλά πέρασα φανταστικά βλέποντάς το. Από τις πιο απολαυστικές ταινίες της χρονιάς.

ΝΤΙΣΛΑΪΚ

Λαγοκέφαλοι, καυγάδες και γυναικοκτονίες και PosoKanei για τη Γεωργία Οικονόμου

Τι φάση αυτή με τους λαγοκέφαλους; Έχουν κατακλύσει τις τηλεοράσεις και τα social media ειδήσεις που μας τρομοκρατούν και μας ενημερώνουν για το πώς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε το φονικό τους δάγκωμα. Αλήθεια τώρα; Οι λαγοκέφαλοι έχουν μετατραπεί σε τηλεοπτικό φόβητρο, ένα ακόμη επεισόδιο οικολογικού πανικού που πουλάει καλύτερα από την αλήθεια.

Με δραματικούς τίτλους και υπερβολές, παρουσιάζονται σαν θαλάσσια απειλή για τον άνθρωπο, ενώ στην πραγματικότητα ο κίνδυνος είναι περιορισμένος και συγκεκριμένος. Η δημόσια συζήτηση θολώνει, η ενημέρωση αντικαθίσταται από τρόμο και clicks.

Και άλλη μία γυναικοκτονία, αυτή τη φορά στη Δράμα. Επτά μαχαιριές, με τη μοιραία στην καρδιά, δέχθηκε η μητέρα-αστυνομικός από τον σύζυγός της, επίσης αστυνομικό. Το ζευγάρι αναζητούσε τρόπο να διαχειριστεί την επόμενη ημέρα του χωρισμού. Το σώμα της βρήκε ο ανήλικος γιος του ζευγαριού, ο οποίος, αν και σε κατάσταση σοκ, κάλεσε την αστυνομία να έρθει στο σπίτι. Η οικογενειακή αυτή τραγωδία επισφραγίστηκε με την αυτοχειρία του πατέρα και τα παιδιά που έμειναν χωρίς οικογένεια και με τις εικόνες της δολοφονημένης μητέρας τους, από τον ίδιο τον πατέρα τους, να τους ακολουθεί για το υπόλοιπο της ζωής τους. Τι να σχολιάσει τωρα κάποιος…

Ένας στη μέση του δρόμου ρίχνει μπουκέτο σε γυναίκα γιατί δεν έκανε όπισθεν να περάσει, άλλος ένας – 77χρονος μάλιστα-  τσακώθηκε στον Πειραιά με έναν 42χρονο και έναν 38χρονο για μία θέση στάθμευσης και μάλιστα οποίους απείλησε κραδαίνοντας μία τρίαινα. Τι θυμός είναι αυτός καλε; Πάμε καλα;

Αχ πάλι καλα! Έχουμε τώρα την πλατφόρμα PosoKanei και πάει τη σκοτώσαμε τη ρημάδα την ακρίβεια! Η νέα πλατφόρμα παρουσιάζεται ως εργαλείο διαφάνειας, αλλά περισσότερο μοιάζει με ψηφιακό άλλοθι. Αντί για ουσιαστικές παρεμβάσεις στην αγορά και στον έλεγχο των τιμών, μετατίθεται η ευθύνη στον καταναλωτή, που καλείται να γίνει “αναλυτής” τιμών σε πραγματικό χρόνο. Η ακρίβεια δεν αντιμετωπίζεται με dashboards και συγκρίσεις, αλλά με πολιτικές αποφάσεις. Όταν η πραγματικότητα δεν αλλάζει, αλλάζει η οθόνη που την περιγράφει. Και έτσι η διαχείριση του προβλήματος υποκαθιστά το ίδιο το πρόβλημα, χωρίς να το αγγίζει πραγματικά.

Η Κατερίνα Βρανά δεν έπρεπε να το ζήσει αυτό στην Κων/πολη για τη Χριστίνα Τσατσαράγκου

Η Κατερίνα Βρανά διαθέτει αρκετό χιούμορ για να μετατρέψει σχεδόν κάθε δυσκολία σε ιστορία. Κάποια πράγματα όμως χρειάζεται απλώς να μη συμβαίνουν.

Η εικόνα της απίστευτης ταλαιπωρίας που έζησε καθισμένη μέχρι και στο πάτωμα του αεροδρομίου της Κωνσταντινούπολης, εξαιτίας μιας αλυσίδας αστοχιών και ανικανότητας, προκαλεί τουλάχιστον θυμό. Μιλάμε για ένα αεροδρόμιο που διαφημίζεται ως ένα από τα μεγαλύτερα και πιο σύγχρονα του κόσμου. Η στοιχειώδης υποστήριξη προς έναν επιβάτη με κινητική αναπηρία θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητη. Τελικά, η ποιότητα ενός αεροδρομίου δεν κρίνεται μόνο από τα τετραγωνικά του, αλλά από το πώς φροντίζει τους ταξιδιώτες που το έχουν πραγματικά ανάγκη.

Μια 13χρονη ανοίγει το κινητό, μπαίνει στο tik-tok δείχνει πώς ξεβάφεται πριν κοιμηθεί, πώς βάζει την κρέμα της, τι τρώει για πρωινό και πόσα μπουκαλάκια χωράνε στο νεσεσέρ της. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι παρακολουθούν, εταιρείες πληρώνουν και ένας ολόκληρος μηχανισμός μετατρέπει ένα μικρο παιδί σε προϊόν. Η cosmeticorexia περιγράφει την εμμονική αναζήτηση της τέλειας εμφάνισης μέσα από καλλυντικά, αισθητικές θεραπείες και επεμβάσεις. Ο όρος χρησιμοποιείται για να περιγράψει μια συμπεριφορά όπου η βελτίωση της εικόνας γίνεται διαρκής ανάγκη και πηγή άγχους. Και αυτό το άγχος πλέον το έχουν κορίτσια από 8 ετών.

Η εμπιστοσύνη στα ειδησεογραφικά μέσα αμφισβητείται, για τον Θοδωρή Δημητρόπουλο

Ιστορικό χαμηλό για την εμπιστοσύνη στα ειδησεογραφικά μέσα παγκοσμίως, με 37% φέτος, και ακόμα χαμηλότερο σε χώρες όπως οι ΗΠΑ (25%) και Ηνωμένο Βασίλειο (30%).Υποθέτω όταν περνάς 3 χρόνια προσπαθώντας να πείσεις τον παγκόσμιο κοινό ότι δεν συμβαίνει γενοκτονία στη Γάζα, αυτά συμβαίνουν.

Το BBC ακύρωσε το παραδοσιακό Χριστουγεννιάτικο επεισόδιο “Doctor Who”, ολοκληρώνοντας ατάκτως την συνεργασία με το στούντιο Bad Wolf που παρήγαγε τη σειρά εδώ και 24 χρόνια και προσφέροντας τον τίτλο σε νέο διαγωνισμό, αναζητώντας δηλαδή νέο δημιουργικό παρτενέρ για το μέλλον. Δυστυχώς αυτή η νέα φιλόδοξη era με τα λεφτά της Disney ήταν κάπως καταστροφική και τώρα κυριολεκτικά κανείς δεν έχει ιδέα για το μέλλον ενός από τα σπουδαιότερα σόου στην ιστορία.

Ντισλάικ στον εαυτό μου που δεν μπόρεσα να αγοράσω early bird για το Primavera του χρόνου, οπότε τώρα θα το πληρώσω ακριβότερα. Καλά να πάθω! Αλλά επίσης, συνεχίζει να είναι value for money αν θες να δεις μερικά μεγάλα ονόματα λάιβ. Φέτος ας πούμε είδα Gorillaz, Cure, Ολίβια Ροντρίγκο, PinkPantheress, Κneecap, Άντισον Ρέι, και πολλά άλλα. Συνεχίζουμε δυναμικά!