Le Trio Joubran: “Χρειάστηκε να δολοφονηθούν τόσα παιδιά για να μιλήσει ο κόσμος”

Για περισσότερες από δύο δεκαετίες, οι Samir, Wissam και Adnan Joubran έχουν κάνει τρία ούτια να ακούγονται άλλοτε σαν μία φωνή και άλλοτε σαν τρεις φωνές που συμπληρώνουν η μία την άλλη. Με αυτή την ενστικτώδη επικοινωνία τους, μετέτρεψαν το ούτι από σολιστικό όργανο σε πρωταγωνιστή σύνθετων, αυτοσχεδιαστικών συνθέσεων.

Είναι η τέταρτη γενιά μιας παλαιστινιακής οικογένειας μουσικών και οργανοποιών από τη Ναζαρέτ και το 2026 γιορτάζουν είκοσι χρόνια από το πρώτο άλμπουμ τους, “Randana”, ξαναδουλεύοντας το ρεπερτόριό τους για ένα διευρυμένο σύνολο με έγχορδα.

Οι Le Trio Joubran ανεβαίνουν στις 25 Σεπτεμβρίου στη σκηνή του Θεάτρου «Δόρα Στράτου» και εκεί θα έχουμε την ευκαιρία να ακούσουμε σταθμούς από την εικοσάχρονη διαδρομή τους.

Το 2013 ο Samir Joubran εξηγούσε στη Le Monde ότι ο ρόλος του «πολιτιστικού πρεσβευτή της Παλαιστίνης» μπορούσε να περιορίσει τον τρόπο με τον οποίο ακουγόταν η μουσική τους· ήθελε το βάρος να πέφτει πρώτα στη μουσική τους δεξιότητα. Μία δεκαετία αργότερα, αυτή η απόσταση έχει σχεδόν εξαφανιστεί. Το 2024 ο Adnan έλεγε στο The National ότι το να μιλά σήμερα για την Παλαιστίνη «δεν είναι επιλογή, αλλά καθήκον», ενώ σε πρόσφατη συνέντευξή του επέστρεψε στην ίδια ιδέα: η τέχνη καλείται να υπενθυμίζει στους ανθρώπους την ανθρωπιά τους. Αυτή η μετατόπιση βρίσκεται και στον πυρήνα της συζήτησής μας μαζί τους – δίπλα στην οικογενειακή μνήμη, τον αυτοσχεδιασμό και την αγωνία για το αν προλαβαίνουμε σήμερα να ακούσουμε πραγματικά.

Λίγο πριν ανέβουν στη σκηνή του Θεάτρου «Δόρα Στράτου», οι Le Trio Joubran μιλούν στο NEWS 24/7.

Η μουσική σας κουβαλούσε πάντοτε μια έντονη συναισθηματική και πολιτισμική ταυτότητα. Ως Παλαιστίνιοι καλλιτέχνες που εμφανίζεστε σε όλο τον κόσμο, αισθάνεστε ότι σήμερα το κοινό ακούει τη μουσική σας διαφορετικά απ’ ό,τι πριν από μία δεκαετία;

Η ιστορία μας ως Παλαιστινίων μετρά 82 χρόνια. Η μουσική μας κουβαλούσε πάντοτε την ιστορία μας, γιατί παρουσιάζαμε τα συναισθήματα, τον πόνο και τα όνειρά μας από τότε που ξεκινήσαμε την καριέρα μας, ή από τότε που αρχίσαμε να εκφραζόμαστε μουσικά. Γι’ αυτό και πάντοτε αισθανόμασταν ότι το κοινό μας είχε αφομοιώσει και είχε ζήσει, από την αρχή, την ιστορία του έθνους και του λαού μας μέσα από τις εμφανίσεις μας.

Η μεγάλη αλλαγή που αισθανόμαστε είναι ότι τώρα, επιτέλους, πολλοί ακόμη καλλιτέχνες ενώνουν τη φωνή τους με τη δική μας, με τη φωνή του παλαιστινιακού αγώνα και της αντοχής. Σήμερα οι Παλαιστίνιοι καλλιτέχνες δεν αισθάνονται ότι πρέπει να παίξουν οτιδήποτε άλλο πέρα από την αληθινή ιστορία τους, προκειμένου να αναγνωριστούν ως μουσικοί. Συμβαίνει το αντίθετο: ακόμη και μη Παλαιστίνιοι μουσικοί φωνάζουν πλέον για την Παλαιστίνη, προκειμένου να αναγνωριστούν ως μουσικοί με ανθρωπιστική συνείδηση.

Είναι ντροπή που χρειάστηκε να δολοφονηθούν τόσα παιδιά τα τελευταία τρία χρόνια για να πει κάτι ο κόσμος και οι καλλιτέχνες – γιατί αυτός ο κύκλος έχει επαναληφθεί στο παρελθόν πολλές φορές και μέσα από πολλές γενιές. Καταλαβαίνουμε, όμως, ότι η αγριότητα των τελευταίων τριών χρόνων έχει δημιουργήσει μεγάλη ευαισθητοποίηση γύρω από τη σημερινή κατάσταση, αλλά και γύρω από το παρελθόν.

Πολλοί καλλιτέχνες παλεύουν με το ερώτημα αν η μουσική μπορεί ακόμη να έχει σημασία σε περιόδους πολέμου. Μετά από όλα όσα περνά η Παλαιστίνη, εξακολουθείτε να πιστεύετε ότι η μουσική έχει τη δύναμη να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι βλέπουν τον κόσμο;

Υπάρχουν δύο πλευρές σε αυτή την απάντηση.

Η πρώτη: Η μουσική μπορεί να αλλάξει τους ανθρώπους και έχει τη δύναμη να αλλάξει την ανθρώπινη συμπεριφορά. Θα θέλαμε, όμως, ο κόσμος να κυβερνάται από αυτούς τους ανθρώπους. Δυστυχώς, κυβερνάται από έναν πολύ μεγαλύτερο μηχανισμό, που βρίσκεται πέρα από τη μουσική και πέρα από την ανθρωπιά

Η δεύτερη πλευρά είναι ότι η μουσική βιομηχανία έχει αλλάξει, μαζί με την αλλαγή που έχουν επιφέρει τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τον έλεγχο που ασκούν στην ανθρώπινη συμπεριφορά μας. Οι γρήγοροι ρυθμοί που επικρατούν στον χώρο υποχρεώνουν τους μουσικούς να δημιουργούν ένα τραγούδι που θα μπορεί να ακουστεί μέσα σε 30 δευτερόλεπτα και να εντυπωσιάσει, ώστε ο κόσμος να πατήσει like και να τους ακολουθήσει.

Έτσι, σήμερα έχουν απομείνει πολύ λίγοι μουσικοί που βρίσκονται εδώ για να εκφραστούν· οι περισσότεροι βρίσκονται εδώ για να εντυπωσιάσουν. Και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει τους ανθρώπους, γιατί δεν αγγίζει πια τον άνθρωπο μέσα μας.

Τρία αδέλφια, τρία ούτια, μία σκηνή. Έπειτα από τόσα χρόνια που παίζετε μαζί, εξακολουθείτε να εκπλήσσετε ο ένας τον άλλον στη διάρκεια μιας συναυλίας;

Η επικοινωνία μας ήταν πάντοτε ενστικτώδης, επειδή είμαστε τρία αδέλφια και επειδή, ακόμη και μακριά από τη μουσική, η συμπεριφορά μας είναι επίσης ενστικτώδης.

Παρόλα αυτά, στις εμφανίσεις μας έχουμε τη χαρά να πειραματιζόμαστε και να «κλέβουμε» λίγο από αυτό που όλοι γνωρίζουμε. Στην τελευταία μας παράσταση συμμετέχουν έξι ακόμη μουσικοί επί σκηνής, τέσσερις από τους οποίους είναι μουσικοί εγχόρδων, οπότε σε αυτή την παράσταση ο χώρος για το παιχνίδι μεταξύ των τριών αδελφών είναι περιορισμένος.

Αυτό όμως συμβαίνει επειδή αποφασίσαμε να ξαναγράψουμε τη μουσική μας και να την ενορχηστρώσουμε εκ νέου, για να γιορτάσουμε τον μουσικό κατάλογο των 20 χρόνων μας.

Προέρχεστε από μια οικογένεια που κατασκευάζει και παίζει ούτι εδώ και τέσσερις γενιές. Αισθανθήκατε ποτέ την ανάγκη να απομακρυνθείτε από αυτή την κληρονομιά ή ήταν πάντοτε ξεκάθαρο ότι αυτός θα ήταν ο δρόμος σας;

Αν θέλω να μιλήσω για τον εαυτό μου [Adnan], από τη στιγμή που συνειδητοποίησα ότι η μουσική είναι κομμάτι της οικογένειάς μας, πάντοτε είχα την πρόθεση να μείνω μακριά της. Ήθελα να γίνω κινηματογραφιστής.

Όμως το πρότζεκτ των Le Trio Joubran ήταν τόσο ελκυστικό, το κίνητρο πίσω από το πρότζεκτ ήταν τόσο σημαντικό, το όνειρο ήταν μεγάλο και δεν μπορούσα να μην ακολουθήσω αυτόν τον δρόμο.

Σήμερα εξακολουθώ να θέλω να βρίσκομαι μακριά από τη μουσική, αλλά συνειδητοποίησα ότι δεν μπορώ. Δεν είναι μια κληρονομιά που αναζήτησα· είναι ένας σκοπός.

Όταν βλέπω ανθρώπους να κλαίνε ή να χαμογελούν ή να κλείνουν τα μάτια τους ή να φωνάζουν «FREE PALESTINE» μετά τη συναυλία, συνειδητοποιώ: «Τι άλλο μπορώ να κάνω για να αγγίξω έτσι τους ανθρώπους;».

Η μουσική σας έχει μια έντονα κινηματογραφική ποιότητα, κάτι που μοιάζει λογικό δεδομένης της δουλειάς σας σε αναγνωρισμένα κινηματογραφικά soundtracks. Όταν συνθέτετε, ξεκινάτε έχοντας στο μυαλό σας μια εικόνα ή ένα συναίσθημα ή είναι η ίδια η μουσική που σας οδηγεί;

Έχουμε συνθέσει με αρκετούς διαφορετικούς τρόπους. Φυσικά, κάποιες φορές χρειάστηκε να συνθέσουμε έχοντας ως οδηγό μια ιστορία, μια εικόνα και έναν συγκεκριμένο χρονισμό· αυτό συμβαίνει όταν πρόκειται για μουσική κινηματογράφου.

Άλλες φορές, όμως, μια φράση αυτοσχεδιασμού μπορεί να ανοίξει ένα καινούργιο συναίσθημα και να αποτελέσει έμπνευση για μια ολόκληρη ιστορία.

Και κάποιες φορές συμβαίνει το αντίθετο: μια εικόνα, μια λέξη, μια φαντασία, ένα ποίημα μπορούν να μας οδηγήσουν σε μια συγκεκριμένη σύνθεση.

Ο αυτοσχεδιασμός παίζει σημαντικό ρόλο στις συναυλίες σας; Μπορεί ένα κομμάτι να εξακολουθεί να σας εκπλήσσει ακόμη και αφού το έχετε παίξει πολλές φορές;

Φυσικά! Ένα κομμάτι μπορεί να μας εκπλήξει ακόμη κι αν το παίξουμε ακριβώς όπως στην προηγούμενη συναυλία, αλλά σε διαφορετικό μέρος, μπροστά σε διαφορετικό κοινό.

Μερικές φορές αντλούμε μια διαφορετική απόλαυση από την ίδια μουσική φράση και την ίδια έκφραση. Πιστεύω ότι αυτή είναι η ομορφιά της σκηνής και η δύναμη της ζωντανής εκτέλεσης.

Και αυτό δεν συμβαίνει μόνο με τους Trio Joubran. Έχω δει άλλους μουσικούς να παίζουν το άλμπουμ τους καλύτερα απ’ ό,τι το είχαν αρχικά συνθέσει και ηχογραφήσει. Το να μοιράζεσαι τη στιγμή με τους ανθρώπους σε έναν συγκεκριμένο τόπο δημιουργεί τη δική του μαγεία.

Η μουσική σας ζητά υπομονή σε έναν κόσμο που επιβραβεύει την ταχύτητα. Πιστεύετε ότι οι άνθρωποι ξέρουν ακόμη να ακούν πραγματικά ή αυτό γίνεται ολοένα και πιο σπάνιο;

Όπως είπα και προηγουμένως, η μεγάλη μηχανή αλλάζει την ανθρωπότητα και οι άνθρωποι δεν είναι πλέον σε θέση να προσφέρουν στον εαυτό τους τον χρόνο να κλείσουν τα μάτια για μία ώρα και να ακούσουν ένα άλμπουμ.

Είναι περίεργο το πώς αρχίσαμε τα τελευταία χρόνια να ακούμε για το ADHD [ΔΕΠΥ], σαν να είναι μια τάση. Είναι τρομακτικό, αλλά εμείς θα συνεχίσουμε το ταξίδι μας και θα ελπίζουμε ότι θα αυξήσουμε την υπομονή στον κόσμο.

Θα εμφανιστείτε στο Θέατρο «Δόρα Στράτου», στον Λόφο του Φιλοπάππου, κάτω από την Ακρόπολη. Το να παίζετε σε έναν τόπο με τόσο ισχυρή ιστορική και πολιτιστική παρουσία επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο εμφανίζεστε;

Ανυπομονούμε πάρα πολύ γι’ αυτή τη συναυλία, ακριβώς λόγω της ισχυρής ενέργειας του χώρου και των ιστορικών αποτυπωμάτων του. Θα κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε για να παρουσιάσουμε τη συναυλία με έναν τρόπο που θα δένει φυσικά με τον τόπο. Θέλουμε να συναντήσουμε τον κόσμο πριν και μετά τη συναυλία – στο κάτω κάτω, αυτή είναι μία από τις χαρές των περιοδειών που αγαπάμε ιδιαίτερα.

25 Σεπτεμβρίου 2026
Εισιτήρια more.com