Χάρης Τσιόκας: Ζητούμενο είναι να αλλάξει πολιτική η χώρα, όχι η συνέχιση των πολιτικών με ή χωρίς Μητσοτάκη

1. Πέρα από τις πρόσκαιρες παροχές και την προσωποποίηση της πολιτικής

Η παρατεταμένη προεκλογική περίοδος επαναφέρει στο προσκήνιο το ερώτημα για το παραγωγικό και κοινωνικό μοντέλο που χρειάζεται η χώρα. Οι εξαγγελίες του Κυριάκου Μητσοτάκη, διατηρούν έναν προσανατολισμό που έχει συνδεθεί με την ενίσχυση των ανισοτήτων, τη συρρίκνωση της εγχώριας παραγωγικής βάσης και τον περιορισμό του αναπτυξιακού ρόλου του κράτους.

Οι πρόσκαιρες παροχές μπορούν να προσφέρουν ανακούφιση, δεν αντιμετωπίζουν όμως τις βαθύτερες αιτίες της ακρίβειας, του αποκλεισμού παραγωγικών επιχειρήσεων από χρηματοδότηση και τεχνολογίες, της περιφερειακής ερήμωσης και της δημογραφικής συρρίκνωσης.

Το ζητούμενο, επομένως, δεν είναι απλώς η εναλλαγή πολιτικών προσώπων ή η απόδοση της κοινωνικής δυσαρέσκειας αποκλειστικά στον πρωθυπουργό. Είναι η αλλαγή πολιτικής κατεύθυνσης, με διαφορετικές προτεραιότητες.

2. Συνεργασίες με κοινό προγραμματικό προσανατολισμό

Τα κόμματα του προοδευτικού χώρου έχουν ευθύνη να διαμορφώσουν τις προϋποθέσεις για μια εναλλακτική πλειοψηφία διακυβέρνησης σ’ αυτές τις εκλογές. Η επιδίωξη της εκλογικής πρωτιάς και η μεταξύ τους ανταγωνιστικότητα δεν πρέπει να αποκλείουν τις συνεργασίες, όταν ο στόχος είναι μια ουσιαστική πολιτική αλλαγή.

Οι διμέτωπες αντιπαραθέσεις και οι κομματικές περιχαρακώσεις οδηγούν στο να ενισχύσουν την απογοήτευση και την αποχή, αφήνοντας αναπάντητο το βασικό ερώτημα των πολιτών: ποια πολιτική πλειοψηφία μπορεί να δώσει συγκεκριμένες λύσεις στα προβλήματά τους;

Ασφαλώς και για τον σχηματισμό προοδευτικής διάκυβέρνησης χρειάζονται προγραμματικές συγκλίσεις, κοινές δεσμεύσεις και ένα συνεκτικό σχέδιο για την οικονομία και την κοινωνία.

3. Ένα εναλλακτικό σχέδιο παραγωγικής και κοινωνικής ανασυγκρότησης

Η προοδευτική πρόταση οφείλει να στοχεύει στην αλλαγή πολιτικής. Προτεραιότητα γίνεται  η ισότιμη πρόσβαση των παραγωγικών επιχειρήσεων, των επαγγελματιών και των νέων σε χρηματοδοτικά εργαλεία, επενδυτικά προγράμματα και νέες τεχνολογίες. Η παραγωγική ανασυγκρότηση δεν μπορεί να αφορά αποκλειστικά τα μεγάλα οικονομικά σχήματα.

Απαιτούνται, παράλληλα, αποκέντρωση πόρων και αρμοδιοτήτων στις περιφέρειες, ενίσχυση του πρωτογενούς τομέα, μείωση του κόστους παραγωγής και κίνητρα για την ένταξη των νέων στην παραγωγική δραστηριότητα. Η αντιμετώπιση της περιφερειακής εγκατάλειψης και του δημογραφικού προβλήματος πρέπει να αποτελέσει κεντρικό στόχο.

Στην αγορά εργασίας, η επέκταση της επισφάλειας επιβάλλει σύγχρονους κανόνες, ενίσχυση των συλλογικών συμβάσεων και προστασία των εργαζομένων, συμπεριλαμβανομένων όσων απασχολούνται με τηλεργασία. Αντίστοιχα, η δημοσιονομική πολιτική χρειάζεται να ενισχύει σταθερά την παραγωγή και την απασχόληση, αντί να περιορίζεται σε εφάπαξ παροχές.

Καθοριστικός είναι και ο ρόλος του κράτους: να εγγυάται τον υγιή ανταγωνισμό και την διασφάλιση του δημόσιου χαρακτήρα των κοινών αγαθών με ισότιμη πρόσβαση στην υγεία, την παιδεία, την κοινωνική ασφάλιση, τα δίκτυα κτλ.

4. Η πολιτική ξανά εργαλείο επίλυσης των κοινωνικών αναγκών

Η αυξανόμενη αποχή και η ψήφος διαμαρτυρίας αναδεικνύουν την ανάγκη να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη των πολιτών στην πολιτική. Όταν οι κοινωνικές ανάγκες δεν μετατρέπονται σε συγκεκριμένες προτάσεις, η πολιτική κινδυνεύει να περιοριστεί στην επικοινωνιακή διαχείριση και στην αντιπαράθεση για την κομματική κατάταξη.

Έχουμε μπει σε μια νέα εποχή με σύνθετες κοινωνικές διαστρωματωσεις που ζητούν έκφραση για την επίλυση των προβλημάτων .

Όλες οι σύγχρονες καταγραφές δείχνουν ότι κανένα κόμμα δεν μπορέσει μόνο του να σχηματίσει πλειοψηφία . Και το ευρωπαϊκό μοντέλο των συνεργασιών θα χτυπήσει και την πόρτα της Ελλάδος σ αυτές τις εκλογές.

Πολύ περισσότερο γίνεται προφανές ότι για να υπάρξει αλλαγή του κοινωνικού και παραγωγικού μοντέλου με πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική απαιτείται διακυβέρνηση με άθροισμα εκλογικών ποσοστών που θα ξεπερνούν τις περιχαρακώσεις του 30%. Και γι αυτό το λόγο γίνονται χρήσιμες πολιτικές δυνάμεις που θα διεκδικήσουν την ενισχυμένη εκλογική τους δύναμη στο να κρατήσουν ανοιχτή τη πόρτα της προοδευτικής διακυβέρνησης  με προγραμματική ενότητα σ αυτές τις εκλογές

Ήδη τα συστημικά κέντρα λαμβάνοντας υπ όψιν την διογκούμενη κοινωνική δυσαρέσκεια προετοιμάζουν και τα σενάρια εκτόνωσης μέσω των εκλογών  με εναλλαγή του προσώπου του πρωθυπουργού χωρίς να απομακρύνουν την ΝΔ από την κυβέρνηση . Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ενθαρρύνουν τον Σαμαρά σ αυτή τη κατεύθυνση .

Γι αυτό ακριβώς η συμμετοχή του πολίτη στις εκλογές θα κριθεί από την ελπίδα ότι μπορεί να διαμορφωθεί προοδευτική διακυβέρνηση .

Γι αυτό ακριβώς διδάσκει το παράδειγμα των εκλογών του `90 που είχε προκυρηξει ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης . Θυμίζω πως παρά την παραπομπή του στο ειδικό δικαστήριο(ΝΔ-Συνασπισμός )  εκείνη την εποχή ,ο Ανδρέας Παπανδρέου και η τότε ηγεσία του Συνασπισμού συμφώνησαν στις 5 τότε μονοεδρικές χωρίς να ακυρώνουν την πολιτικό οργανωτική τους αυτονομία τους εκλογική στόχευση. Προέταξαν την κοινωνική ανάγκη να μη καταστεί αυτοδύναμη η ΝΔ και το πέτυχαν με αποτέλεσμα να ξεκινήσει η διεργασία για την πολιτική της ήττα.

Ασφαλώς και τα γεγονότα δεν αντιγράφονται όμως διδάσκουν. Ιδιαίτερα στην εποχή μας που οι μονοεδρικές είναι πλέον των 9 και οι τριεδρικές των 3.

Ειναι η ώρα η πολιτική να ξαναγίνει εργαλείο στα χέρια της κοινωνίας και η συμβολή των κομμάτων να κριθεί από τις προγραμματικές προτάσεις και την δυνατότητα τους να διεκδικήσουν εκλογική δύναμη για να επιβάλλουν τον δρόμο ΜΟΝΟ της προοδευτικής διακυβέρνησης στις εκλογικές αναμετρήσεις που ακολουθούν.

Η χώρα δεν αντέχει νέα τετραετία με κυβερνήσεις της ΝΔ με ή χωρίς τον κ Μητσοτακη.

Όπως υπογράμμιζε ο Ανδρέας Παπανδρέου, «στην πολιτική δεν υπάρχει χάσμα γενεών αλλά χάσμα ιδεών». Και αυτό πρέπει να αναμετρηθεί στις εκλογές.

*Ο Χάρης Τσιόκας είναι πρώην βουλευτής – πολιτικό στέλεχος