Κεντροαριστεροί να τουφεκάνε Κεντροαριστερούς;

«Έλληνες να τουφεκάνε Έλληνες;» Είναι ατάκα που λέει ο Θανάσης Βέγγος στο «Ψυχή Βαθιά», του Παντελή Βούλγαρη. Αναφέρεται στον Εμφύλιο, αλλά την πέτυχα και σε μία ανάρτηση για το ξεμάλλιασμα ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και στην ΕΛ.Α.Σ. Και από κάτω ήταν κρεμασμένα, σαν τσαμπιά, σχόλια που έλεγαν ότι οι δύο παρατάξεις οφείλουν να ομονοήσουν προκειμένου να αντιμετωπίσουν τη Νέα Δημοκρατία του Μητσοτάκη.

Καλό. Σε κάποιους ακούγεται και λογικό. Όμως είναι βαθιά αφελές. Διότι όποιος διατηρεί στοιχειώδη επαφή με την πραγματικότητα αντιλαμβάνεται ότι κάτι τέτοιο δεν υπάρχει ούτε στον χώρο της φαντασίας. Διότι, πράγματι, ο αντίπαλός τους, στις επικείμενες εκλογές, δεν είναι ο Μητσοτάκης. Είναι αυτός που διαθέτει το ίδιο προϊόν στον ίδιο χώρο.

Και μη μου πείτε ότι το ΠΑΣΟΚ διαθέτει προγραμματικό πλαίσιο ενώ ο Τσίπρας κάνει μόνο καλύτερα βίντεο. Οι περισσότεροι ψηφοφόροι δεν στέκονται σε αυτά, είναι ψιλά γράμματα. Ο ψηφοφόρος του συγκεκριμένου χώρου θα επενδύσει την ψήφο του σε εκείνον που διακρίνει την καλύτερη προοπτική. Όχι βέβαια για νίκη στις εκλογές – οι ψηφοφόροι δεν είναι αφελείς. Αλλά αυτός που θα τερματίσει δεύτερος στην πρώτη εκλογή, θα ελπίζει ότι θα αφαιμάξει τον τρίτο στην επόμενη.

Ο Μητσοτάκης και η Νέα Δημοκρατία δεν απειλούν την πολιτική επιβίωση κανενός από τους δύο της Κεντροαριστεράς. Όμως Ανδρουλάκης και Τσίπρας θα δώσουν μάχη με υπαρξιακό χαρακτήρα.

Η δεύτερη θέση μπορεί να δημιουργήσει δυναμική αυτοεκπληρούμενης προσδοκίας. Ακόμα και αν ο Μητσοτάκης πετύχει τρίτη θητεία, είναι εξαιρετικά δύσκολο ως απίθανο να πάει και για τέταρτη. Και αυτό δεν αφορά μόνο τον ίδιο, αλλά και τη Νέα Δημοκρατία. Ο δεύτερος, λοιπόν, δύναται να θεωρηθεί πρωθυπουργός εν αναμονή.

Επίσης η σύγκρουση δεν αφορά μόνο τους ψηφοφόρους. Αφορά και τα στελέχη. Για έναν πολιτευτή, έναν δήμαρχο ή ένα πρώην κυβερνητικό στέλεχος, το ερώτημα δεν είναι μόνο ποιο κόμμα εκφράζει καλύτερα τις απόψεις του. Είναι και ποιος πολιτικός σχηματισμός του προσφέρει μέλλον.

Συνεπώς, μέχρι να φτάσουμε στις εκλογές, αυτοί οι δύο θα τρώνε τις σάρκες τους. Και δεν αποκλείεται να δούμε το εξής παράδοξο: ο χώρος της Κεντροαριστεράς να συγκεντρώνει ποσοστό μεγαλύτερο από το αντίστοιχο της Νέας Δημοκρατίας, αλλά ο ένας από τους δύο πυλώνες να βυθίζεται σε βαθιά υπαρξιακή κρίση.

Και τότε ξέρετε τι θα διαπιστώσουμε εκείνο το βράδυ; Ότι στο παιχνίδι της διακυβέρνησης, η Κεντροαριστερά δεν έχασε από τη Νέα Δημοκρατία, αλλά από τον εαυτό της. Βέβαια υπάρχει και το ενδεχόμενο μετεκλογικής συνεργασίας. Δύσκολο. Για να συμβεί αυτό, ένας εκ των δύο πρέπει να κόψει πρώτος το νήμα αφήνοντας πίσω του τη Νέα Δημοκρατία.