Τα λάθη του Κέντρου

Τελικά το Κέντρο και μάλιστα διαχρονικά, αποτυγχάνει να μεταβολίσει τις κάθε είδους κρίσεις και στη συνέχεια να βγει μπροστά, διεκδικητικά, ως δύναμη αλλαγής, μόνο τρέχει να κρυφτεί, περιδεές, μέσα στα τείχη της δεξιάς συντήρησης με πρόφαση τη σταθερότητα και τον κίνδυνο από την Αριστερά.

Το πρόβλημα δεν περιορίζεται στο ότι δεν διδαχτήκαμε τίποτα από την κρίση. Πρόβλημα είναι ότι το Κέντρο επιτρέπει στις κρίσεις να το ακρωτηριάζουν, να αμβλύνουν το λόγο του, να εκλογικεύουν ακόμα και τις πιο εξόφθαλμες αστοχίες σε βαθμό που να καταφεύγει και σε θεωρητικά ευκολάκια του στυλ «Δεν υπάρχει Αριστερά και Δεξιά».

Τελικά και Δεξιά υπάρχει και Αριστερά, φίλε Κεντρώε. Κι αν δεν πιστεύεις εμένα, τράβα να ρωτήσεις τι έχει να μας πει, πλέον, επ’ αυτού ο Μακρόν.

Η δεύτερη μεγάλη αποτυχία του Κέντρου ήταν δεν κατάφερε, γιατί δεν ασχολήθηκε, να νοηματοδοτήσει με όρους πολιτικούς το παρόν και την αβεβαιότητα του μέλλοντος. Ο μεγάλος φιλελεύθερος φιλόσοφος Ησαΐας Μπερλίν, μας είχε προειδοποιήσει βέβαια: κανένας δεν θα σε ακολουθήσει στον πόλεμο (εντός και εκτός εισαγωγικών) για το +1% του ΑΕΠ. Οι άνθρωποι πρέπει να ακούσουν μια ιστορία που να τους περιγράφει το μέλλον, ένα μέλλον που θα περιλαμβάνει και τους ίδιους και ευτυχείς.

Ναι, ξέρουμε τι μυαλά κουβαλάει το κομμάτι των ακραίων της Αριστεράς που καταφέρνει να δίνει τους τόνους σε όλο το χώρο. Γνωρίζουμε καλά ότι αποδέχεται την πολιτική βία, ξέρουμε τον βαθύ ρατσισμό-αντισημιτισμό της που ουδόλως διαφέρει από τον ακροδεξιό. Είναι δηλωμένη η εχθρότητά τους απέναντι στην ανοιχτή κοινωνία και σε κάθε ανοιχτό σύστημα οργάνωσης του κοινωνικού βίου. Έχουν αποκαλυφθεί πλέον οι σχέσεις τους με τη Διεθνή του Αυταρχισμού, τον Πούτιν, τον Σι, τους δικτάτορες του αραβικού κόσμου. Είναι ενδεικτική η δυσφορία που εκδηλώνουν απέναντι στον σημερινό Αλέξη Τσίπρα.

Ακόμα καλύτερα όμως, ξέρουμε τη Δεξιά: τη μισανθρωπία της, τον ρατσισμό της, τη φιλοχρηματία της, την ροπή της στο οργανωμένο οικονομικό έγκλημα, την προσχηματική της σχέση με την ηθική και τη δεοντολογία.

Ο όγκος της ιστορικής εμπειρίας που έχει συσσωρευτεί 21 αιώνες τώρα, γελοιοποιεί όσους παριστάνουν τους έκπληκτους με όσα συμβαίνουν. Είναι πανεύκολο να κατηγορείς τον Πούτιν και τη Λεπέν για τα πάντα και από τη συνθήκη του βολεμένου, να μην αναλαμβάνεις την ευθύνη της αποτυχίας σου να αναδιοργανώσεις το Κράτος, να πατάξεις το οικονομικό έγκλημα, να μεταρρυθμίσεις το φορολογικό σύστημα, να κάνεις δύσκολη τη συγκέντρωση του πλούτου σε λίγους και πάνω απ’όλα να υπερασπιστείς του θεσμούς της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Ακόμα πιο δύσκολη για κάποιους Κεντρώους αποδείχθηκε η παραδοχή ότι οι πολίτες δεν τους χρωστάνε απολύτως τίποτα και δεν έχουν καμία υποχρέωση να αισθάνονται τυχεροί επειδή εκείνοι κάθισαν σε μια καρέκλα, χωρίς μάλιστα να είναι αιρετοί.

«Και ποια είναι η εναλλακτική;»

Εναλλακτική σίγουρα δεν είναι το να συνεχίσουμε να στηρίζουμε δεξιές πολιτικές με την ελπίδα ότι θα γίνει κάποιο θαύμα και η Δεξιά θα αλλάξει κι αν αναφέρομαι στη Δεξιά είναι γιατί αυτή πάντα διεκδικεί με αξιώσεις την εξουσία και το καταφέρνει με τις ψήφους των Κεντρώων.

Εναλλακτική είναι και ο τελευταίος κεντρώος ψηφοφόρος να αποδεχτεί την ευθύνη του, να ασκήσει δημόσια κριτική και τελικά να μην ξαναψηφίσει δεξιό κόμμα που απέτυχε στη διαχείριση της εξουσίας.

Το Κέντρο, πρέπει να δει τον εαυτό του ως αυτό που πραγματικά είναι: ο μόνος γνήσιος εκφραστής των μεταρρυθμίσεων, του αιτήματος για αλλαγή. Το Κέντρο πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι το γεγονός ότι αποδεικνύεται ρυθμιστής κάθε εκλογικού αποτελέσματος συνεπάγεται ευθύνη που δεν είναι άλλη από το να μην εγκαταλείψει την θεμελιώδη του πεποίθηση ότι τις καλύτερες λύσεις στα προβλήματα τις δίνουν οι προοδευτικές κυβερνήσεις συνεργασίας. Απλό είναι.