Η GENICA ξανά στην Αθήνα – Ο θυελλώδης έρωτας του Αρτώ επί σκηνής

Τον περασμένο Απρίλιο το NEWS 24/7 ταξίδεψε στη Νέα Υόρκη με αφορμή την παράσταση «GENICA: ο πίδακας του αίματός μου» που παρουσιάστηκε στο THE TANK του Μανχάταν. Μια παράσταση που κατάφερε να μεταφέρει στη σκηνή όχι απλώς μια ιστορία έρωτα, αλλά εκείνη την περιοχή όπου ο έρωτας συναντά την εμμονή, τη μνήμη, την απώλεια και την ανάγκη να κρατήσεις τον άλλον ζωντανό ακόμη και όταν έχει πια χαθεί.

Τώρα η παράσταση της Ιόλης Ανδρεάδη επιστρέφει στην Αθήνα και στο Θέατρο Σημείο, από τις 14 Δεκεμβρίου και για μόλις δέκα βράδια, φέρνοντας ξανά στη σκηνή τον Αντονέν Αρτώ και τη Γενίκα Αθανασίου, όχι σαν δύο πρόσωπα μιας παλιάς ερωτικής ιστορίας, αλλά σαν δύο υπάρξεις που συνέχισαν να κατοικούν η μία μέσα στην άλλη πολύ μετά το τέλος τους.

Η Ιόλη Ανδρεάδη και ο Άρης Ασπρούλης εμπνέονται από τα γράμματα του Αντονέν Αρτώ προς τη Γενίκα Αθανασίου, τη σταρ του βωβού κινηματογράφου με την οποία τον συνέδεσε ένας θυελλώδης δεσμός δεκαεπτά χρόνων, αλλά και από το σουρεαλιστικό του έργο «Ο πίδακας του αίματος», για να δημιουργήσουν έναν θεατρικό επίλογο πάνω στη μακρόχρονη ενασχόλησή τους με τον Αρτώ.

Η «GENICA» κλείνει ουσιαστικά έναν κύκλο δέκα χρόνων έρευνας και παραστάσεων, μετά τα «Αρτώ / Βαν Γκογκ», «Οικογένεια Τσέντσι» και «Κόκκαλο», μια προσωπική τετραλογία που έχει ταξιδέψει σε Αθήνα, Νέα Υόρκη, Λονδίνο, Ρώμη και ευρωπαϊκά φεστιβάλ.

Στο κέντρο της παράστασης βρίσκεται η Βανέσα Αδαμοπούλου ως Γενίκα Αθανασίου, με τον Γεράσιμο Γεννατά στον ρόλο του Αντονέν Αρτώ και τον μουσικό περφόρμερ Γιώργο Παλαμιώτη ζωντανά επί σκηνής.

Η παράσταση μετακινείται από τη διάλυση στη μνήμη, από το ξέσπασμα στην εσωτερική καύση. Δεν ενδιαφέρεται τόσο να αφηγηθεί «τι συνέβη» ανάμεσα στον Αρτώ και στη Γενίκα, όσο να δείξει τι απομένει όταν ένας έρωτας έχει τελειώσει αλλά εξακολουθεί να υπάρχει μέσα στο σώμα και στη μνήμη.

Η ιστορική Γενίκα Αθανασίου, γεννημένη στο Βουκουρέστι το 1897, υπήρξε μία από τις σημαντικές μορφές της γαλλικής πρωτοπορίας, συνεργάστηκε στο θέατρο και στον κινηματογράφο με τον Αρτώ και συνδέθηκε με δημιουργούς όπως ο Jean Cocteau, ο Charles Dullin και ο Man Ray. Η σχέση της με τον Αρτώ διασώθηκε μέσα από εκατοντάδες επιστολές, που καταγράφουν όχι μόνο έναν μεγάλο έρωτα αλλά και την ψυχική και καλλιτεχνική διαδρομή ενός ανθρώπου που έζησε διαρκώς στο όριο.

Αν κάτι μου είχε μείνει έντονα από τη νεοϋορκέζικη παρουσίασή της, ήταν η σκηνοθεσία της Ιόλης Ανδρεάδη: αυτή η φορμαλιστική ακρίβεια, σχεδόν κινηματογραφικής αυστηρότητας, με την οποία δημιουργούσε έναν κόσμο εύθραυστο και υπνωτιστικό, γεμάτο σιωπές, παύσεις και βλέμματα που έμοιαζαν να αιωρούνται μέσα στον χώρο. Η τέχνη του Αρτώ περνούσε μέσα από τη δική της ματιά και αποκτούσε μια σύγχρονη, σχεδόν σωματική διάσταση, πέρα από τα όρια μιας απλής βιογραφικής αναπαράστασης.

Τώρα, η επιστροφή της «GENICA» στην Αθήνα δεν λειτουργεί απλώς σαν επανάληψη μιας επιτυχημένης παράστασης, αλλά σαν επιστροφή σε έναν κόσμο που παραμένει ανοιχτός, ανήσυχος και βαθιά ζωντανός, σε έναν έρωτα που έχει τελειώσει προ πολλού, αλλά εξακολουθεί να παράγει μνήμη, εικόνες και σκηνική ένταση.