Ε, αι στο διάλο πια, τι έχετε πάθει;

Αν βάλεις δίπλα δίπλα τις ειδήσεις για την απόπειρα ξεσπιτώματος της 92χρονης ανάπηρης γυναίκας στην Θεσσαλονίκη και της κομπίνας του ζεύγους που δεν έδωσε ποτέ τα χρήματα για τις θεραπείες που χρειάζονταν τα βαριά άρρωστα παιδιά, σού βγαίνει αυθόρμητα ένα παχύ «ε, αι στο διάλο πια, τι έχετε πάθει;».

Δεν είναι εκείνο που ακούμε από μικρά παιδιά σχεδόν από όλους τους μεγαλύτερους «πώς έχει γίνει πια ο κόσμος!» είναι κάτι βαθύτερο.

Οι ψύχραιμοι θα πουν πως δεν είναι ιδιαίτερα πολιτική αυτή η αντίδραση και ίσως να την χαρακτηρίσουν και λιγάκι λαϊκίστικη, γιατί παραφυάδα του λαϊκισμού είναι και το να γενικεύσεις ένα μεμονωμένο παράδειγμα και να υποστηρίζεις πως είναι ο κανόνας.

Στην περίπτωση της ΜΚΟ σίγουρα δεν είναι ο κανόνας. Στην περίπτωση της γιαγιάς όμως είναι εντελώς ο κανόνας, δεδομένου πως νομικά ήταν εφικτό να γίνει. Ήταν εντελώς νόμιμο, άρα σίγουρα αφορά και πάρα πολλούς άλλους. (Αν και στην προκειμένη περίπτωση, ακόμα και ο ένας είναι αρκετός).

Η αντίδραση σε όσους πολιτικούς έχουν επιτρέψει να είναι νόμιμο είναι ακριβώς η ίδια: «ε, αι στο διάλο πια, τι έχετε πάθει;»

Οι τελείως χαλασμένοι, όσοι έχουν μόνο πέτσα και κόκκαλα, δεν είναι κάτι που παλεύεται, πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν. Τους ακούω -και δεν νομίζω πως πέφτω πολύ έξω- να στήνουν την μηχανή τους. «Πώς θα βγάλουμε εύκολα φράγκα; Θα εκμεταλλευτούμε την ανημπόρια και την απόγνωση που όμοιά της δεν υπάρχει- να σώσουν τα παιδιά τους- με την ευαισθησία όσων έχουν ακόμα λίγο αίμα και θέλουν να βοηθήσουν. Ανίκητος συνδυασμός, φοβερή κέντα!»

Στην άλλη περίπτωση όμως, το «μεμονωμένο περιστατικό» είναι κεντρική πολιτική επιλογή. Νομίζω πως πάλι τους ακούω να νομοθετούν, προσπαθώντας να χώσουν τελευταία στιγμή αστερίσκους και παραθυράκια σε πρακτικές που ξύνουν τον πάτο του ανθρώπινου πολιτισμού. Από ατόφια ιδεολογία προφανώς. Αποκλείω την οικονομική συναλλαγή και τον προσωπικό πλουτισμό και όποιος έχει στοιχεία για το αντίθετο να τα καταθέσει στον εισαγγελέα.

Η πλειονότητα, η μεγάλη πλειονότητα, δεν είναι σαν το ζεύγος. Δεν μας έχω μετρήσει αλλά είμαι σίγουρος πως δεν είναι. Για κάθε τέτοια περίπτωση υπάρχουν πολλές άλλες που δεν δημοσιοποιούνται, δεν τις μαθαίνουμε αλλά λαμβάνουν χώρα κάθε μέρα. Σε μικρά και σε μεγάλα. Αλληλεγγύη, νοιάξιμο, ουσιαστική βοήθεια και παρηγοριά. Αλλά δυστυχώς έχουμε ξεμάθει να παίρνουμε κουράγιο από το καλό, μας τσαλαπατάει την ψυχολογία το κακό.

Στην μηχανή του χρόνου, πηγαίνουμε πίσω, βρίσκουμε τον Σαίξπηρ και τον Σοφοκλή, που έπιασαν τις δύο απάτητες κορυφές στην παγκόσμια δραματουργία, με όλον τον σπαραγμό της ανθρώπινης περιπέτειας, τον Άμλετ και την Αντιγόνη, και τους ζητάμε να γράψουν κάτι για αυτές τις δύο ειδήσεις.

Νομίζω πως και οι δύο, βλέποντας την τόσο μεγάλη «αστοχία υλικού» του ανθρώπου μέσα στα χρόνια,  θα απαντούσαν: «ε, αι στο διάλο πια, τι έχετε πάθει;»