Η Αριστερά (στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη) έχει ακόμα πολύ δρόμο…

Ως πρώτο κριτήριο ψήφου των Αμερικανών στις πρόσφατες ενδιάμεσες εκλογές στις οποίες ο Ντόναλντ Τραμπ και οι Ρεπουμπλικάνοι συνετρίβησαν, η καθηγήτρια του Columbia, Nένη Πανουργιά όρισε “τη διαφθορά που έβγαζε μάτι”. Πράγματι, ο Τραμπ και οι επιτελείς του έκαναν, όπως το συνηθίζουν άλλωστε, χοντροκομμένα πράγματα χωρίς να τους πολυενδιαφέρει αν τους…βλέπουν ή όχι.

Για την Ελληνίδα καθηγήτρια, το δεύτερο σημαντικότερο κριτήριο ήταν η οικονομία. Τουτέστιν, η ακρίβεια που δοκίμασε και δοκιμάζει τα αμερικανικά νοικοκυριά, κυρίως λόγω του (εντελώς παράλογου) πολέμου των ΗΠΑ στο Ιράν. Οι Αμερικανοί πάντα ψηφίζουν έχοντας στο νου τους την τσέπη τους, αυτή τη φορά όμως είχαν έναν λόγο παραπάνω για να το κάνουν. Η ακρίβεια, ειδικά τους πιο ευάλωτους, τους τσάκισε. Και αυτό δημιούργησε οργή ακριβώς στους ανθρώπους που είχαν στηρίξει τον Τραμπ το 2024. Τους περιθωριοποιημένους της περιφέρειας, μέρος της εργατικής τάξης που τα βγάζει ολοένα και πιο δύσκολα πέρα, τους ανθρώπους που μετράνε τις αποδοχές τους δολάριο-δολάριο.

Όλα τα παραπάνω δεν συνθέτουν θρίαμβο των Δημοκρατικών και ιδιαίτερα της σοσιαλιστικής τους πτέρυγας. Φαίνεται ότι η ψήφος είχε περισσότερο τιμωρητικά χαρακτηριστικά παρά επιδοκιμαστικά προς την πολιτική των DSA και των λοιπών Δημοκρατικών. Oι ψηφοφόροι περισσότερο αποδοκίμασαν, παρά ενέκριναν πολιτικές. Και προφανώς εκλογές που δεν κρίνουν την προεδρία προσφέρονται για τέτοιου είδους μηνύματα.

Οι Δημοκρατικοί, και ιδιαίτερα η σοσιαλιστική συνιστώσα τους που κάνει ολοένα και πιο αισθητή την παρουσία της, έχει ακόμα δρόμο να διανύσει έτσι ώστε να πείσει τους Αμερικανούς ότι οι πολιτικές τους μπορούν να εφαρμοστούν και να πετύχουν αυτό που ευαγγελίζονται. Να ευνοήσουν τους πολλούς μέσα σ’ ένα περιβάλλον έντονης αστάθειας σ’ όλα τα επίπεδα.

Ωστόσο, υπάρχει και η εκδοχή του μισογεμάτου ποτηριού που δεν πρέπει να αγνοήσουμε. Με τον Μαμντάνι να εφαρμόζει ήδη ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα στο Δήμο της Νέας Υόρκης (της πόλης-σύμβολο για τον παγκόσμιο καπιταλισμό, ας μην το ξεχνάμε αυτό) και τους υπόλοιπους ομοϊδεάτες τους στις ΗΠΑ να κερδίζουν χώρο με τις handmade καμπάνιες τους (που ποντάρουν, όπως έχει γίνει γνωστό, στην απευθείας επαφή με τους πολίτες), η αριστερή ματιά με κάποιον τρόπο καθίσταται και επίκαιρη και sexy. Τα media, ακόμα και τα πολύ μεγάλα, δεν μπορούν να σφυρίζουν αδιάφορα πλέον για μία πραγματικότητα που διαμορφώνεται. Την ίδια ώρα, η πολεμική των Maga εναντίον αυτών ειδικά των προσώπων (πολλά εκ των οποίων έχουν μεταναστευτικό προφίλ) συσπειρώνουν τις κατά τόπους αριστερές ομάδες και συλλογικότητες. Tις κάνουν να πιστεύουν ότι πορεύονται σωστά.

Προσώρας έχουν διανύσει ένα σημαντικό κομμάτι της απόστασης που τους χωρίζει από μία πραγματικά νικηφόρο προοπτική. Αλλά η πορεία δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί, τουναντίον απομένουν ακόμα τα πιο δύσκολα κομμάτια. Οι επιδόσεις στο στίβο της πραγματικής, εφαρμοσμένης πολιτικής είτε ο στίβος λέγεται Δήμος της Νέας Υόρκης είτε Κογκρέσο. Οι πολίτες επιθυμούν να δουν τις ιδέες να γίνονται πράξη μέσα σ’ ένα κατεστημένο που δεν είναι διατεθειμένο να παραχωρήσει ούτε σπιθαμή κυριαρχίας. Δεν θα είναι εύκολο, δεν θα είναι απλό, η πραγματική μάχη τώρα ξεκινάει.

Προφανώς όλα όσα υπογραμμίστηκαν, ισχύουν και για τις ευρωπαϊκές αριστερές και γενικότερα προοδευτικές δυνάμεις. Θα έλεγε κανείς μάλιστα ότι η Ευρώπη βρίσκεται ακόμα πιο πίσω από τις ΗΠΑ, η ακροδεξιά στη Γηραιά Ηπειρο είτε κυβερνά (Ιταλία) είτε ετοιμάζεται να κυβερνήσει (Γαλλία, Γερμανία). Οι νησίδες ελπίδας, όπου υπάρχουν (Βερολίνο, Ισπανία, Ιρλανδία) οφείλουν να αποδείξουν, έχοντας και αυτές απέναντί τους ένα δυσμενές περιβάλλον, ότι οι πολιτικές τους μπορεί να δουλέψουν και να παράξουν συγκεκριμένα αποτελέσματα για τους πολλούς.

Προς το παρόν, οι πολλοί παραμένουν δύσπιστοι. Αλλά το προοδευτικό αεράκι που άρχισε να φυσά στις ΗΠΑ, έστω και ως απάντηση στις αδιέξοδες πολιτικές του Τραμπ, λίγο θέλει να φυσήξει και στην Ευρώπη. Στη Γαλλία, όπου βέβαια η Λεπέν προηγείται, ο κόσμος είναι κάθε μέρα στους δρόμους με απόλυτα συμπαγή τρόπο. Οι κοινωνικές διεργασίες από τα κάτω είναι ποικίλες και εξαιρετικά ενδιαφέρουσες. Αν η Αριστερά καταφέρει να τις εντοπίσει και να τις αναδείξει, θα έχει κάνει ένα σημαντικό βήμα προς την επιστροφή…