Ιούλιος και προσδοκίες

Ο Ιούλιος, για πολλούς, δεν είναι απλά ένας μήνας, είναι προορισμός. Ένας τόπος, μία σταθερά, που φτάνουμε μία φορά τον χρόνο και τον σκεφτόμαστε πολλές φορές μέσα στην χρονιά.

Οι περισσότεροι Ιούλιοι είναι πίσω μας – η απλή αριθμητική είναι απόλυτη σε αυτό το θέμα – είναι όλο και λιγότερο αυτονόητοι, αλλά δεν έγινε και τίποτα, έτσι κι αλλιώς κανένας δεν μας είχε υποσχεθεί όσους έχουμε ζήσει μέχρι τώρα, από τους τυχερούς είμαστε όπως και αν το μετρήσεις. Αν αλλάζει κάτι στα χρόνια είναι οι προσδοκίες και οι αναλογίες που αποφασίζεις εσύ να χαρακτηρίσουν τις μέρες σου.

Για τις προσδοκίες, δεν νομίζω πως χρειάζεται να γίνω ιδιαίτερα αναλυτικός, θεωρώ πως καταλαβαινόμαστε. Όπου μπερδεύονται επιθυμίες, σώματα, ένας κάπως ασύμμετρος βηματισμός, και ασυντόνιστοι πόθοι που ευθυγραμμίζονται πιο σπάνια και από όλους τους πλανήτες μαζί, όλο το σύμπαν συνηγορεί στο να πάρεις μία οριστική απόφαση που όμως δεν λες να την πάρεις, γιατί είσαι ακόμα ζωντανός, και όσο διαρκεί αυτή η συνθήκη παίζεις ακόμα και τις ελάχιστες πιθανότητες.

Για τις αναλογίες, το πράγμα είναι εξίσου δύσκολο, αν όχι περισσότερο. Με τι θα γεμίσεις την μέρα σου; Πόσο σκοτάδι θα αφήσεις να περάσει και πόσο θα αφήσεις απ’ έξω; Λίγο μουντιάλ, γιατί είσαι αρρωστάκι με την μπάλα από μικρό παιδί, σκεπτικισμός και απογοήτευση για την εφόρμηση του ακραίου καπιταλισμού στο αγαπημένο σου άθλημα – το θεωρείς πολιτική γκρίνια; – θυμός για την εκτέλεση ενός παιδιού από αστυνομικούς χωρίς κανέναν λόγο – όχι πως θα υπάρξει ποτέ λόγος για μία εκτέλεση – αδιανόητες απανθρωπιές από θεσμικά εκλεγμένους να κρατάμε τα παιδιά που βρίσκονται στο φάσμα του αυτισμού κλεισμένα σπίτι για να μην τρομάζουν τους αστυνομικούς.

Νομίζω πως ένα τεκμήριο νεότητας, ένας δείκτης δηλαδή πως δεν έχουμε παραδοθεί στις συνέπειες του αναπότρεπτου γήρατος, είναι όσοι τα έχουμε ζήσει αυτά πολλές φορές να μην τα θεωρούμε παράπλευρες απώλειες λογικής σε έναν τρελό κόσμο. Να μην τα ακούμε ήρεμοι βαφτίζοντας την ψυχραιμία ως εμπειρία, την κούραση ως ρεαλισμό. Να μην αφήνουμε το «έτσι είναι ο κόσμος» να μας παροπλίζει οριστικά και μας πετάει εκτός ζωής.

Ρεαλισμός είναι η παραδοχή του νόμου της βαρύτητας και ότι ο ήλιος βγαίνει από την Ανατολή. Στα υπόλοιπα, και κυρίως στις ανθρώπινες επιλογές, δεν υπάρχουν φυσικοί νόμοι πέρα από τον θάνατο. Όλο το ενδιάμεσο, αλλάζει, δεν είναι πουθενά αμετάκλητα γραμμένο.

Ο κόσμος φυσικά και αλλάζει, είναι αστείο να μην το παραδέχεσαι. Κάποτε λίγο μπροστά, κάποτε λίγο πίσω, μικρά βήματα ή άλματα, υπήρξαν εποχές που η υπέρμετρη αισιοδοξία μας πλημμύρισε και μείναμε «για πάντα» δεκαεξάρηδες, και εποχές – καλή ώρα – που νιώθεις πως τελειώνει ο αέρας. Ενθουσιασμός και απογοήτευση, ωραία πράγματα, ανθρώπινα, δεν είμαστε μηχανές, θα συνεχίσουμε να ερωτευόμαστε «για πάντα». Δεν το περιμέναμε πως θα έπρεπε να αντιμετωπίσουμε την αναβίωση του φασισμού αλλά δεν θα μας πάρει και από κάτω. Θα τον ξανατελειώσουμε πριν ξανάρθει, τι άλλο μπορείς να κάνεις;

Χαζό, αφελές, παιδικό το παράδειγμα που θα πω αλλά χρέωσέ το στον Ιούλιο, τον μήνα που θα μας θυμίζει πάντα την ξεγνοιασιά των παιδικών μας χρόνων.

Προχθές οι Ισπανοί με τους Γάλλους «πολέμησαν» σε ένα γήπεδο μπροστά στα μάτια όλου του πλανήτη. Να θυμίζω σε ποια πεδία συναντιόντουσαν και έλυναν τις διαφορές τους τον 17ο αιώνα;