O θρίαμβος της Δεξιάς: Χαμηλές προσδοκίες μέχρι να σβήσει ο ήλιος

Μιλώντας για ποδόσφαιρο (και όχι μόνο) ξέρουμε ότι η ομάδα που κερδίζει, δεν αλλάζει. Στην πολιτική, θα μπορέσουμε να κάνουμε τη σχετική αντιστοίχιση με μία μικρή αλλαγή. Μέθοδος που κερδίζει, δεν αλλάζει.

Για τη μέθοδο της Νέας Δημοκρατίας ο λόγος. Αφού κατάφερε να εθίσει τους πολίτες στη λογική των χαμηλών προσδοκιών (στον πλανήτη γίνεται χαμός, καλά είμαστε με τα λίγα που έχουμε εδώ, μην ζητάτε παραπάνω), μπορεί άνετα να εμφανίζει τις όποιες παροχές αφενός ως τη μόνη ρεαλιστική επιλογή και αφετέρου ως περίπου μάννα εξ ουρανού.

Το παράδειγμα της αύξησης στο επίδομα θέρμανσης είναι από τα πλέον χαρακτηριστικά. Αφού στο δημόσιο διάλογο οι κυβερνητικοί εξάντλησαν τα επιχειρήματά τους λέγοντας ότι τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα και ότι στην ουσία δεν μπορεί να γίνει τίποτα, ήρθε ο Κυριάκος Πιερρακάκης να ανακοινώσει την αύξηση του 30%. Για πολλούς από τους συμπολίτες μας η πεποίθηση έχει ήδη εδραιωθεί. Η κυβέρνηση δεν μπορεί να κάνει τίποτα καλύτερο.

Με την επικείμενη καταστροφή των αλιέων συνέβη περίπου το ίδιο. Μετά τις έντονες διαμαρτυρίες του κλάδου, πήραν κάτι και εν συνεχεία υποδέχθηκαν τον ίδιο τον Κυριάκο Μητσοτάκη ο οποίος τους είπε ότι “θα δούμε αν μπορεί να γίνει κάτι παραπάνω στο άμεσο μέλλον”. Η όποια βοήθεια έρχεται με το σταγονόμετρο αφού εμπεδωθεί η αντίληψη ότι η κυβέρνηση κάνει ό,τι μπορεί, το καλύτερο δυνατόν κτλ.

Ολο αυτό το αφήγημα, πολύ μακριά από τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας, πείθει, αν πιστέψουμε τις δημοσκοπήσεις παραπάνω από 1 στους 4 ψηφοφόρους. Για τη Νέα Δημοκρατία, το ποσοστό, προσώρας τουλάχιστον, είναι υπεραρκετό. Ελέγχει απόλυτα το κοινό της, φροντίζει για τις συσπειρώσεις της, κρατά κοντά της τον κόσμο της.

Αυτός ο κόσμος, όπως έχουμε πει και άλλες φορές, έχει σαφείς αναφορές σ’ αυτό που οι της από εδώ πλευράς ονομάζουμε μεγάλο και μεσαίο κεφάλαιο αλλά και κάποια ερείσματα σε κόσμο λαϊκό που τα φέρνει πολύ δύσκολα βόλτα αλλά έχει πιστέψει βαθιά στη θεωρία ότι η κυβέρνηση κάνει το καλύτερο δυνατό, στα όρια του εφικτού.

Το εφικτό, για την κυβέρνηση, είναι πάντα αυτό στο οποίο κινείται η ίδια. Ποτέ κάτι παραπάνω. Το πλαίσιο το ορίζει επίσης η ίδια. Και, μεταξύ μας, το έχει επιβάλλει και στην προοδευτική αντιπολίτευση που ομνύει στην δημοσιονομική ορθοδοξία από την οποία επ’ ουδενί δεν πρέπει να παρεκκλίνουμε.

Μέσα σ’ αυτό το πολύ βολικό, για την ίδια, τερέν, η Νέα Δημοκρατία πορεύεται για τις επικείμενες βουλευτικές εκλογές με πραγματικό αντίπαλο περισσότερο τα εσωκομματικά της φάλτσα και την αστείρευτη αλαζονεία των στελεχών της και λιγότερο τα κόμματα της αντιπολίτευσης.

Εφόσον τα τελευταία δεν μπορούν (δεν θέλουμε να φανταστούμε το ενδεχόμενο ότι δεν θέλουν) να “σπάσουν” τα όρια του εφικτού και την παραλυτική λογική των χαμηλών προσδοκιών η οποία βασιλεύει τα πολλά τελευταία χρόνια και ιδιαίτερα στη μετά covid-19 εποχή κατά την οποία χαμήλωσε απότομα ο πήχης της προσδοκίας από την εξουσία.

Πλέον, η απλή επιβίωση που συνδυάζεται με πάσης φύσεως “βοηθήματα” από το κράτος-πατερούλη για κάποιους (πολλούς είναι η αλήθεια) μοιάζει αρκετή.

Αν η αντιπολίτευση δεν χτυπήσει στα ίσια αυτό το “μέτωπο”, αν δεν πείσει ότι τα πράγματα μπορούν να γίνουν πολύ διαφορετικά και ότι η λογική του χαμηλού πήχη απαιτήσεων απλώς γιγαντώνει τις ανισότητες, δεν θα πάει πολύ μακριά. Η Δεξιά θα θριαμβεύσει, μαζί με τη λογική και το αφήγημά της.

Και ας μην ξεγελιέται κανείς. Ακόμα και το 30% θρίαμβος θα είναι, τηρουμένων των αναλογιών.