Το “30άρι” του Μητσοτάκη και οι “Κυριακίστας” του ΠΑΣΟΚ

Τίποτα μοιραίο δεν υπάρχει στην πολιτική. Τα πάντα μπορούν να γίνουν, ακόμα και η πιο απίθανη ανατροπή.

Όταν ο γηραιός-και ηττημένος στον πρώτο γύρο- Λούλα τα φέρνει τούμπα στη Βραζιλία, κατανικάει το γόνο Μπολσονάρου– ακροδεξιό, εκπρόσωπο των ελίτ και φίλο του Τραμπ- και τον αναγκάζει να την κοπανήσει σαν λαγός από τη χώρα, όλα είναι πιθανά.

Όταν αυτό το περίεργο μόρφωμα της «Φοιτητικής Λίστας» στη Σερβία καταφέρνει να κατανικήσει το καθεστώς του Βούτσιτς, όλοι μπορούν να ελπίζουν.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ονειρεύεται άλλο ένα 40άρι: «40άρια είχαμε, 40άρια θέλουμε», αναφώνησε μπροστά σε μερικούς φανατικούς νεοδημοκράτες στο Κιλκίς.

Όμως, ο Άδωνις Γεωργιάδης -αφού επανέλαβε τη «γραμμή» περί αυτοδυναμίας, για να μην τον πουν ηττοπαθή- ξέρει καλά ότι άλλο «γραμμή» και άλλο ρεαλισμός. Ξέρει, δηλαδή, ότι με 25% (στην πρόθεση ψήφου) και 30% (στην εκτίμηση), όχι μόνο δεν πας για αυτοδυναμία, αλλά θα βγεις στη «ζητιανιά» για να βρεις συνεταίρο. «Μόνο με το ΠΑΣΟΚ μπορούμε να συγκυβερνήσουμε», είπε ο Άδωνις.

Και γιατί είναι «ζητιανιά» η αναζήτηση κυβερνητικού εταίρου; Κανονικά δεν είναι, άλλωστε τα δύο κόμματα έχουν συγκυβερνήσει στο σχετικά πρόσφατο παρελθόν.

Σήμερα, όμως, τα πράγματα είναι μπλεγμένα. Το ΠΑΣΟΚ δεν έχει κανένα τέτοιο περιθώριο. Οποιαδήποτε νύξη για επανάληψη μιας τέτοιας συνεργασίας αποκλείεται, διότι θα αποτελούσε φονική νάρκη στην προεκλογική μάχη επιβίωσης. Γι’ αυτό, άλλωστε, ο Νίκος Ανδρουλάκης αποδέχθηκε την πρόταση του Χάρη Δούκα να κατοχυρωθεί και με απόφαση του συνεδρίου του ο αποκλεισμός κάθε συνεργασίας με τη ΝΔ.

Την κατάσταση αυτήν του ΠΑΣΟΚ τη γνωρίζουν, προφανώς, στη ΝΔ. Και ο Μητσοτάκης που θέλει «40άρια» και ο Άδωνις που θέλει συνεργασία «μόνο με το ΠΑΣΟΚ». Ουσιαστικά τον ίδιο στόχο εξυπηρετούν κι ας φαίνεται ότι παίζουν σε δύο διαφορετικά ταμπλό.

Και οι δύο γνωρίζουν ότι κανένα στέλεχος του ΠΑΣΟΚ δεν πρόκειται να πει προεκλογικά για οποιαδήποτε συνεργασία. Όμως, γνωρίζουν και κάτι άλλο. Ότι ένα κομμάτι της εκλογικής του βάσης (οι δημοσκοπήσεις το μετρούν περίπου στο ένα πέμπτο) τείνει ευήκοα ώτα στα περί κυβερνητικής συνεργασίας με τη ΝΔ μετά τις εκλογές, αν δεν υπάρχει αυτοδυναμία, όπως θεωρείται βέβαιο.

Σε αυτό το κομμάτι μπορούν να ποντάρουν στη ΝΔ. Με δύο τρόπους.

Είτε για να το προσελκύσουν από τις πρώτες εκλογές, με στόχο το δικό της ποσοστό να ξεπεράσει το 30%.

Είτε για να το έχουν «καβάτζα» για τις δεύτερες εκλογές, όταν θα πιάνουν περισσότερο τα εκβιαστικά διλήμματα.

Κάπως έτσι θα φτάσουμε στην πρώτη κάλπη. Ο Μητσοτάκης και οι δικοί του θα έχουν το άγχος του «2» ή του «3» που θα έχει μπροστά το ποσοστό τους. Αν έχουν το «3», θα μπορούν να απευθυνθούν ευκολότερα στο «φιλομητσοτακικό» 20% του ΠΑΣΟΚ, με το πιεστικό επιχείρημα «να κυβερνηθεί η χώρα».

Στο ΠΑΣΟΚ γνωρίζουν ότι στη δεύτερη κάλπη θα υποστούν αυτήν την πίεση και υπολογίζουν ότι θα μπορούν να την αποκρούσουν καλύτερα, αν έχουν κατακτήσει τη δεύτερη θέση. Γι’ αυτό η μάχη αυτή με την ΕΛ. Α.Σ του Αλέξη Τσίπρα έχει για το Νίκο Ανδρουλάκη χαρακτηριστικά επιβίωσης. Αν είναι δεύτερος, θα μπορεί να πει «η ΝΔ ας κυβερνήσει με άλλους, εμείς θα είμαστε αντιπολίτευση».

Αυτή μπορεί να είναι μια διέξοδος για το ΠΑΣΟΚ. Υπό τον απαράβατο όρο ότι θα καταφέρει να κρατήσει εκείνο το κομμάτι των ψηφοφόρων, μικρό αλλά κρίσιμο, που δηλώνει μεν ότι θα το ψηφίσει, αλλά στο παρελθόν πήγε δυο φορές στην κάλπη του κ. Μητσοτάκη. Και σήμερα ακούει θετικά το επιχείρημά του για «σταθερότητα» και δεν αποκλείει-κάθε άλλο- την κυβερνητική συνεργασία των δύο κομμάτων.

Είναι οι «Κυριακίστας» που του έδωσαν δυο φορές αυτοδυναμία. Τώρα αυτοί δεν αρκούν για να επαναληφθεί. Όμως, μπορεί να είναι ισχυρός μοχλός πίεσης για κυβέρνηση συνεργασίας.