ΣΤΗ ΓΛΥΦΑΔΑ, Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΠΡΟΝΟΜΙΟ

Μπαίνοντας στο Α2 αυτές τις μέρες, συναντά κανείς τη γνώριμη πολυκοσμία των λεωφορείων που κινούνται κατά μήκος της λεωφόρου Ποσειδώνος: Ηλικιωμένες γυναίκες με ψάθινα καπέλα και μάσκες προστασίας κάθονται δίπλα σε εφήβους που κρατούν ηχεία, από τα οποία η μουσική ακούγεται δυνατά σε όλο το όχημα. Πιο μπροστά, δύο άνδρες κουβαλούν πτυσσόμενες καρέκλες, ένα μικρό τραπέζι και μια σκακιέρα.

Από τον εξοπλισμό και μόνο, είναι ξεκάθαρο ότι οι περισσότεροι κατευθύνονται προς κάποια από τις παραλίες των νοτίων προαστίων. Δύο γυναίκες συζητούν αν θα κατέβουν στο Καλαμάκι ή αν θα συνεχίσουν μέχρι τη Γλυφάδα. Όταν το λεωφορείο φτάνει στον Άλιμο, παραμένουν στις θέσεις τους και τελικά κατεβαίνουν στη στάση “Δικηγορικά”, μαζί με ένα μεγάλο μέρος των επιβατών. Από εκεί, η αρχή της Ακτής Α απέχει μόλις τέσσερα λεπτά με τα πόδια.

Στις παραλίες της Γλυφάδας δεν απλώνονται σειρές από ξαπλώστρες, ούτε υπάρχουν beach bars πάνω στην άμμο. Κατά μήκος της παραλίας ξεχωρίζουν οι ψάθινες ομπρέλες του δήμου, οι οποίες, σύμφωνα με τους λουόμενους, μετά τις 9 το πρωί είναι ήδη όλες πιασμένες.

Όσοι δεν προλάβουν θέση κάτω από αυτές, στήνουν ανάμεσα τους τέντες και δικές τους ομπρέλες. Ανοίγουν πτυσσόμενες καρέκλες και ακουμπούν ψυγειάκια και τάπερ πάνω στις πετσέτες. Ό,τι χρειάζονται για να περάσουν τη μέρα τους, το έχουν φέρει από το σπίτι. Εδώ δεν χρειάζεται να παραγγείλουν καφέ ή να πληρώσουν για μια ξαπλώστρα προκειμένου να περάσουν τη μέρα τους δίπλα στη θάλασσα. Κάτι που θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητο, αλλά στην Αττική δεν είναι πια.

“Δεν έχουμε άλλη επιλογή”

Κάτω από τη σκιά ενός δέντρου, ο Κωνσταντίνος, ο Δημήτρης, η Κατερίνα, η Βασιλική και η Σοφία έχουν στήσει ένα μικρό πικ-νικ και συζητούν για το πού θα τους βρει ο Σεπτέμβριος. Μένουν όλοι στην Καλλιθέα και, από τις 8 Ιουνίου που τελείωσαν τις Πανελλαδικές, έρχονται σχεδόν καθημερινά με τα μέσα στη Γλυφάδα. Κάνουν το μπάνιο τους και περνούν τις υπόλοιπες ώρες, ακούγοντας τα κύματα.

Η Κατερίνα και η Σοφία έμαθαν ότι πέρασαν σε σχολές της επαρχίας, χωρίς να έχουν υπολογίσει ότι θα χρειαζόταν να φύγουν από την Αθήνα. Μαζί με την είδηση ήρθε και η αγωνία για τα έξοδα των επόμενων μηνών.

“Δεν έχουμε άλλη επιλογή. Πού αλλού να πάμε με τόση ζέστη; Εδώ τουλάχιστον κάνουμε το μπάνιο μας οικονομικά”, λέει η Κατερίνα. Δίπλα της, η Σοφία ανοίγει τις σακούλες του σούπερ μάρκετ, γεμάτες συσκευασμένα σνακ και χυμούς. “Θα καθίσουμε εδώ μέχρι το απόγευμα”, λέει. Για ολόκληρη την παρέα, η σημερινή έξοδος δεν έχει κοστίσει περισσότερα από 20 ευρώ.

Το ίδιο ποσό μπορεί να φτάνει μόνο για δύο ξαπλώστρες, στις υπόλοιπες παραλίες της Αθηναϊκής Ριβιέρας. Στο Φάληρο, το σετ για δύο άτομα κοστίζει 15 ευρώ τις καθημερινές και 20 ευρώ τα Σαββατοκύριακα και τις αργίες.

Στην οργανωμένη παραλία  “Ακτή του Ήλιου”, στον Άλιμο, ο λογαριασμός ξεκινά από την είσοδο, η οποία ανέρχεται στα 10 ευρώ ανά άτομο τις καθημερινές και 12 ευρώ τα Σαββατοκύριακα. Για δύο ξαπλώστρες απαιτούνται επιπλέον 6 ευρώ τις καθημερινές ή 8 ευρώ το Σαββατοκύριακο. Παρ’ όλα αυτά, η συγκεκριμένη παραλία συγκαταλέγεται στις οικονομικότερες επιλογές της Αττικής.

Όσο κατεβαίνει κανείς προς τα νότια, οι τιμές ανεβαίνουν. Στην Α΄ Πλαζ Βούλας, η είσοδος κοστίζει 8,50 ευρώ τις καθημερινές και 10 ευρώ τα Σαββατοκύριακα και τις αργίες, ενώ τα σετ της πρώτης σειράς κυμαίνονται από 50 έως 70 ευρώ. Στην Ακτή Βουλιαγμένης, η είσοδος φτάνει αντίστοιχα τα 10 και τα 15 ευρώ, με το σετ ξαπλωστρών να κοστίζει 50 ευρώ τις καθημερινές και 70 ευρώ το Σαββατοκύριακο.

Για δύο φίλους που εργάζονται σε οικοδομή και πληρώνονται με το μεροκάματο, ακόμη και οι χαμηλότερες από αυτές τις τιμές είναι απαγορευτικές για συχνές επισκέψεις. “Πήγα πέρσι μία φορά σε οργανωμένη παραλία στον  Άλιμο με την οικογένειά μου και ξόδεψα 70 ευρώ, μαζί με τα έξοδα του φαγητού. Ακόμη το βλέπω στον ύπνο μου”, λέει ο ένας. “Ποτέ ξανά.”

“Στη Γλυφάδα, πίνουμε την μπιρίτσα μας, ακούμε τα ηπειρωτικά μας και δεν δίνουμε λογαριασμό σε κανέναν”, προσθέτει ο φίλος του.

Από την αυθαιρεσία στον δημόσιο χώρο

Στον δρόμο προς την Ακτή Β, ο ανοιχτόχρωμος πεζόδρομος και η κεραμιδί λωρίδα του ποδηλατόδρομου ακολουθούν την ακτογραμμή. Ανάμεσά τους, μια στενή ζώνη με φοίνικες, νεαρά δέντρα και χαμηλούς θάμνους προσφέρει λίγη σκιά, ενώ πεζοί, δρομείς και ποδηλάτες πηγαινοέρχονται από τη μία ακτή στην άλλη. Παράλληλα, ο χώρος παραμένει φροντισμένος και καθαρός, με κάδους τόσο στον πεζόδρομο όσο και στην αμμουδιά.

Ο Γιώργος θυμάται την εποχή που τίποτα από αυτά δεν υπήρχε. Έρχεται στις παραλίες της Γλυφάδας εδώ και σαράντα χρόνια και σήμερα έχει καθίσει με την οικογένειά του, πίνοντας τον πρωινό του καφέ και τρώγοντας τυρόπιτα. “Πριν από την ανάπλαση, κανείς δεν πατούσε το πόδι του εδώ πέρα,” λέει. “Τώρα, οι Γλυφαδιώτες προσέχουμε τις παραλίες σαν τα μάτια μας”.

Η αλλαγή που περιγράφει ξεκίνησε το 2016, όταν το Δημοτικό Συμβούλιο ενέκρινε τη συμφωνία με την ΕΤΑΔ, μέσω της οποίας ο δήμος απέκτησε το δικαίωμα χρήσης και εκμετάλλευσης των παραλιακών ακινήτων και του αιγιαλού. Έπειτα, ο δήμος Γλυφάδας προχώρησε στην κατεδάφιση παράνομων κτισμάτων, ανοίγοντας ξανά τμήματα της ακτής.

Ένα από αυτά δείχνει λίγο πιο πέρα ο Σπύρος, που κάθεται μαζί με τον σκύλο του κάτω από τη δική του ομπρέλα. Στρέφει το βλέμμα προς τη μικρή χερσόνησο, όπου λειτουργούσε για χρόνια το νυχτερινό κέντρο “Cataralla”.  “Ο δήμος κέρδισε το παιχνίδι απέναντι στην αυθαιρεσία”, σχολιάζει.

Στη θέση τους δημιουργείται ένας ανοιχτός χώρος άθλησης και αναψυχής περίπου 30 στρεμμάτων, με τέσσερα γήπεδα μπάσκετ, στίβο 300 μέτρων, υπαίθρια όργανα γυμναστικής και νέες φυτεύσεις. Όταν ολοκληρωθεί, ο χώρος θα είναι  διαθέσιμος για όλους και θα ενώνεται με τον πεζόδρομο και τον ποδηλατόδρομο της παραλιακής, σύμφωνα με τον Δήμο της Γλυφάδας. 

Ο Σπύρος απαριθμεί όσα έχουν αλλάξει στην καθημερινότητα της παραλίας: τα μηχανήματα που ισιώνουν και καθαρίζουν την άμμο, τους ναυαγοσώστες που βρίσκονται στις ακτές από το πρωί μέχρι το βράδυ, τις ντουζιέρες, τα αποδυτήρια και τους κάδους. Στο τέλος της Ακτής Β υπάρχει και Seatrac, ώστε άνθρωποι με κινητική αναπηρία να μπορούν να μπαίνουν αυτόνομα στη θάλασσα. “Η παραλία είναι ελεύθερη, αλλά οργανωμένη”, καταλήγει.