Λάικ – ντισλάικ: Από το Ρέκβιεμ του Έρωτα στο ασύλληπτο θανατικό των ημερών μας

Τα λάικ και τα ντισλάικ σε όσα παρατηρήσαμε στις βόλτες μας στην πόλη και στα θεάματα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα και που συνήθως τα συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

Σε αυτήν την στήλη, θα προσπαθήσουμε να καταγράφουμε σε τακτική βάση τι μας άρεσε και τι δε μας άρεσε, τα λάικ και τα ντισλάικ, τι μας έκανε εντύπωση και τι μας ξάφνιασε. Όχι, τόσο σε επίπεδο κριτικής, όσο σε επίπεδο ελεύθερου συνειρμού.

Από τα μεγάλα πολιτιστικά γεγονότα μέχρι τα μικρότερα, αλλά και τα σχεδόν αόρατα, αυτά που υπάρχουν παντού μέσα στη ζωή μας. Όσα παρατηρούμε στις βόλτες μας στην πόλη και στα θεάματα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα και που τα συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

ΛΑΙΚ

Ρέκβιεμ, ραντεβού, Μαρία Αντουανέτα, David Bowie και Tate Modern για τη Γεωργία Οικονόμου

Τι κι αν την προηγούμενη εβδομάδα πήγα στο Λονδίνο, τα πάντα κάλυψε το “Ρέκβιεμ για το Τέλος του Έρωτα” των Παπαϊωάννου- Κουμεντάκη και Κουρεντζή.
Κι αν έμεινε κάτι έμεινε από την παράσταση αυτή, αυτό δεν είναι μια απλή εντύπωση. Δεν είναι ένα «μου άρεσε» ή «δεν μου άρεσε». Είναι ένα βάρος που σε ακολουθεί έξω από την αίθουσα, στο δρόμο, στο σπίτι, στο σώμα σου. Το Ρέκβιεμ δεν υπόσχεται λύτρωση ούτε προσφέρει παρηγοριά. Σου δίνει κάτι δυσκολότερο: μια καθαρή, σχεδόν σωματική συνείδηση της απώλειας.

Δύο παραστάσεις είδα στο Λονδίνο και οι δύο ξεκίνησαν με ακρίβεια δευτερολέπτου. Δεν είναι τυχαία η έκφραση “Άγγλος στο ραντεβού του”. Νομίζω πως αν προσθέσω όλα τα λεπτά που έχω περιμένει για να αρχίσει μία παράσταση στην Ελλάδα, θα συνειδητοποιήσω πως έχω χάσει άσκοπα άπειρες ώρες στη ζωή μου.

Tι ωραία η έκθεση αυτή που είναι αφιερωμένη στη Μαρία Αντουανέτα. “Marie Antoinette Style” ο τίτλος της και φιλοξενείται στο Victoria & Albert Museum. Πέρα από τα υπέροχα φορέματα, τα διαμάντια, τις πορσελάνες, ακόμη και έπιπλα από το Petit Trianon, αυτό που μου έμεινε είναι το ρούχο που φορούσε στην εκτέλεσή της και η λαιμητόμος της… Ναι είναι και αυτά παρόντα στην έκθεση.

Το να αγγίζεις το μπουφάν του David Bowie και τις μπότες του, το να βλέπεις το λερωμένο χαρτί πάνω στο οποίο έγραψε τους στίχους του “The man who sold the world” είναι εμπειρία ανεκτίμητη, πως να το κάνουμε τώρα.

Τι εκπληκτικό μουσείο είναι η Tate Modern. Τι υποδειγματικό μουσείο. Και τι απίστευτα έργα έχει στις συλλογές του. Θες να βάλεις ένα κρεβατάκι σε μία γωνιά, να κοιμάσαι εκεί για καμιά βδομάδα και να ξυπνάς να συνεχίζεις την περιήγηση.

Θα σταθώ στην “Κρήνη (Fountain)”, στο αμφιλεγόμενο έργο τέχνης του Μαρσέλ Ντυσάν που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην Έκθεση των Ανεξάρτητων της Νέας Υόρκης το 1917 και έφερε την επανάσταση στη σύγχρονη Τέχνη. Το έργο δεν ήταν τίποτε άλλο από ένα ουρητήριο, το οποίο έφερε την υπογραφή R. Mutt ( Ο R. Mutt ήταν ένας κριτικός τέχνης της εποχής) και αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού που ο Ντυσάν ονόμασε ready‑made — ένα ταπεινό, μαζικά παραγόμενο αντικείμενο, τοποθετημένο μέσα στο πλαίσιο της τέχνης.

Η δεξιότητα του Ρέκβιεμ, το last concert των Πυξ Λαξ και το Άμνετ της Ριάνα για τη Χριστίνα Τσατσαράγκου

Πέραν όλων των άλλων αναλύσεων και του εικαστικού και μουσικού μεγαλείου της παράστασης, βγαίνοντας από το “Ρέκβιεμ για το τέλος του έρωτα” στη Λυρική ξανασκεφτήκαμε τον ασύλληπτο κάματο των χορευτών, που περνούν μια πραγματική σωματική οδύσσεια για να φέρουν εις πέρας τις παραστάσεις του Δημήτρη Παπαϊωάννου – παραστάσεις απαιτητικές σε όλα τα επίπεδα.

Το Πρόγραμμα των Πυξ-Λαξ στο VOX είναι ο ιδανικός τρόπος να ξαναθυμηθείς τις παλιές καλές τους επιτυχίες, αλλά και τραγούδια των Κατσιμιχαίων, του Λαυρέντη, του Παπάζογλου, του Σιδηρόπουλου… και “στην καρδιά βάλε πατίνια και δυο ρουλεμάν” (Μπουλάς).

Στόκας και Πλιάτσικας προωθούν το νέο τους merch με πρωταγωνιστή το μπλουζάκι “Last Concert”, αφιερωμένο στην τελευταία συναυλία τους! Τελικά το έφτιαξαν. Ο Ζουγανέλης κάνει το δικό του σόου στη σκηνή και ο αεικίνητος Σταρόβας παίζει κιθάρα και δίνει μαθήματα ζωής. Το φινάλε γίνεται κοντά στις 2 το πρωί, όταν πια τα έχεις τραγουδήσει όλα, οπότε ετοιμάσου για ξενύχτι. Εξαιρετικός στην ηλεκτρική κιθάρα ο Χάρης Μιχαηλίδης από τους Δραμαμίνη. Στο “Μόνο για ‘κεινη μη μου λες” του Μάνου Ξυδούς είδαμε το παλιό βιντεοκλίπ με τον Βόγλη στην οθόνη του VOX.

Η Αλεξάνδρεια παίρνει παράταση και ήταν… λογικό. Όσοι είδαμε την παράσταση στο Παλλάς μας κατέκτησε ο πολυμελής θίασος του Φ.Ευαγγελινού που λειτουργεί σαν ζωντανός οργανισμός, ένα καλοκουρδισμένο σύνολο που γεμίζει τη σκηνή με κίνηση, φωνές, βλέμματα και ρυθμό. Άρωμα άλλων εποχών, ένα ωραίο κείμενο της Ζέτης Φίτσιου και μια ιστορία μέσα από τα μάτια του Φωκά που υλοποίησε ένα έργο με πολλή αγάπη και φροντίδα (όπως άλλωστε μας είχε υποσχεθεί στην συγκινητική συνέντευξη τύπου στο Παλλάς).

Στο BBC Radio 6 Music ο Iggy Pop μας πρότεινε να ακούσουμε την …Derya Yildirim των Group Simsek που παίζει μπαγλαμά!

Στα ελληνικά δρώμενα μια φωτό που κυκλοφόρησε στα social μας αναστάτωσε – μήπως και περιμένουμε επόμενο δίσκο! Μάλλον όχι. Η deam team…

Έζησα κι εγώ το viral trend «έτσι είμαι πριν το Άμνετ»: κανονικός άνθρωπος. Και έτσι είμαι «μετά το Άμνετ»: κλαμμένη, αναμαλλιασμένη, συγκλονισμένη. Εντωμεταξύ ο θίασος χόρεψε Ριάνα στον επίλογο των γυρισμάτων και έδειξε πώς σε καιρούς πόλωσης και βίας υπάρχουν ακόμα ομάδες που κάνουν την τέχνη να μοιάζει μια όμορφη ανέγγιχτη φούσκα ανοιχτότητας.

Λάνθιμος για Super Bowl και μικρών διαστάσεων “Game of Thrones”, για τον Θοδωρή Δημητρόπουλο

Το ντοκιμαντέρ “Mu Undesirable Friends” της Τζούλια Λόκτεβ σκιαγραφεί όλα τα εμπόδια που αντιμετωπίζουν ανεξάρτητοι δημοσιογράφοι στη Μόσχα μετά την εισβολή στην Ουκρανία – ένα από τα ντοκιμαντέρ της χρονιάς που απέσπασαν τις πιο θερμές θετικές κριτικές μετά τις φεστιβαλικές του προβολές.

Η ταινία αγοράστηκε από την πλατφόρμα Mubi, που τελευταία υπήρξε αντικείμενο μποϊκοτάζ λόγω της χρηματοδότησης από fund που συνδέεται με την χρηματοδότηση του ισραηλινού στρατού, κι η Λόκτεβ χρησιμοποίησε τη social πλατφόρμα της για να μιλήσει ανοιχτά για την εσωτερική της σύγκρουση πάνω στο ζήτημα. Όχι μόνο δεν αρνείται την ενοχή που νιώθει για τη συμφωνία, αλλά μιλάει ανοιχτά για αυτή, ενώ ταυτόχρονα επεκτείνει τη συζήτηση και σε άλλες εταιρείες που έχουν αντίστοιχες συνδέσεις.

Πολύ περίπλοκο ζήτημα, αλλά εκτιμώ την ειλικρίνεια της Λόκτεβ η οποία –όπως φάνηκε και σε περιπτώσεις άλλων, πολύ πιο προβεβλημένων δημιουργών– μπορούσε πολύ απλά, να μην πει τίποτα. Σε κάθε περίπτωση, η μεγάλη πλατφόρμα που αποκτά το συγκεκριμένο φιλμ, ως μεμονωμένη εξέλιξη, είναι πολύ σημαντική.

Διπλή παρουσία Λάνθιμου στο επερχόμενο Super Bowl(!) με δύο διαφημιστικά σποτάκια που γύρισε. Η μία μάλιστα θα έχει για πρωταγωνίστρια την Έμμα Στόουν. Στο αναπόφευκτο box set της διαχρονικά σπουδαίας συνεργασίας τους, τώρα θα πρέπει να συμπεριλαμβάνεται και το διαφημιστικό. Αυτό είναι το teaser:

Η υπέροχη Αμάντα Σέιφριντ μπορεί να μην κατάφερε να χωρέσει στις υποψηφιότητες των Όσκαρ για το “Testament of Ann Lee” (όταν βγει η ταινία και στην Ελλάδα θα καταλάβετε για το πόσο άστοχη απόφαση μιλάμε) όμως μας χάρισε άλλη μια όμορφη στιγμή τραγουδώντας τη μπαλάντα Beautiful Disaster μαζί με την Κέλι Κλάρκσον. Απλά τέλεια vibes.

Έχω λατρέψει το “A Knight of the Seven Kingdoms”, μια μικρού βεληνεκούς σειρά σε ένα τηλεοπτικό “Game of Thrones” σύμπαν που έμοιαζε να μεγαλώνει χωρίς κανείς να αναρωτηθεί για το αν πρέπει. Ο αγνός και ηθικός Ντάνκαν είναι η νέα μου συνείδηση, ταξιδεύοντας ως περιπλανώμενος ιππότης, αποφασισμένος να κρατήσει ζωντανή τη μνήμη του μέντορά του – έναν άλλο περιπλανώμενο ιππότη που δεν κάθισε ποτέ σε κανέναν θρόνο, δεν προερχόταν από κανέναν μεγάλοι Οίκο – απλώς, βοηθούσε απλό κόσμο με όποιο τρόπο είχε.

ΝΤΙΣΛΑΪΚ

Θανάτοι και νέα τραγούδια για τη Γεωργία Οικονόμου

Το θανατικό των ημερών είναι πραγματικά τόσο φρικτό που μοιάζει με ένα απόκοσμο ρέκβιεμ. Δεν προλαβαίνουμε να θρηνούμε αθώους ανθρώπους. Τις πέντε αυτές γυναίκες που πήγαν στη δουλειά τους στο εργοστάσιο Βιολάντα στη νυχτερινή βάρδια για να είναι με τα παιδιά τους και έγιναν θυσία στον βωμό της καπιταλιστικής αδιαφορίας και μιας πολιτείας που έχει χάσει πια κάθε ίχνος ελέγχου. Τι να πει κανείς γι αυτές τις φωτογραφίες που είχαν βγάλει λίγο πριν στην κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας όντας τόσο χαρούμενες…

Και από την άλλη αυτό το τραγικό ατύχημα στη Ρουμανία που στοίχησε τη ζωή σε νεαρούς φιλάθλους. Και αυτό το βίντεο που παίζει και ξαναπαίζει στοιχειώνοντάς μας…

Υπό κανονικές συνθήκες αυτό ο νέο θα το βάζαμε στα λάικ, αλλά δε γίνεται. Ο Σπρίνγκστιν δεν έβγαλε «νέο τραγούδι» για να παίξει στα charts – έβγαλε κατηγορώ. Το Streets of Minneapolis είναι η στιγμή που η ροκ θυμάται ξανά γιατί γεννήθηκε: για να δείχνει τον ένοχο με το δάχτυλο. Δύο νεκροί από σφαίρες ομοσπονδιακών και μια πολιτική που βαφτίζει τη βία «ασφάλεια». Ο Τραμπ χτίζει σύνορα με αίμα, ο Springsteen τα γκρεμίζει με στίχους.

Το βίντεο του δυστυχήματος και η μετάθεση της ευθύνης για τη Χριστίνα Τσατσαράγκου 

Μια εβδομάδα που έχει πέσει θανατικό όπου γυρίσεις να κοιτάξεις, σε όλες τις συζητήσεις, σε όλες τις τηλεοπτικές εκπομπές. Πίσω από τα τραγικά γεγονότα υπάρχουν ανθρώπινες ιστορίες που σου ραγίζουν την καρδιά και αυτές αξίζει να ειπωθούν. Αναρωτιέμαι όμως, η ατελείωτη επανάληψη του τρα-γι-κου βίντεο από το δυστύχημα στη Ρουμανία τι ακριβώς εξυπηρετεί; Ένα βίντεο γροθιά στο στομάχι όλων μας και πιο πολύ των συγγενών των νέων παιδιών που χάθηκαν και βλέπουν ξανά και ξανά τη στιγμή της κρούσης.

Αυτό το να κατηγορούμε τις εργαζόμενες στη Βιολάντα επειδή «δεν παραπονέθηκαν αρκετά δυνατά» για τη μυρωδιά, είναι εξοργιστικό. Σαν να φταίει πάντα όποιος δουλεύει, ποτέ όποιος έχει την ευθύνη για την ασφάλεια σε έναν εργασιακό χώρου. Πάλι το ίδιο έργο: μεταθέτουμε την ευθύνη προς τα κάτω για να μη στραβώσει τίποτα προς τα πάνω. Τραγικό και βαθιά υποκριτικό.

Αυτή η μανία του πρόωρου χειροκροτήματος στο θέατρο! Πριν ολοκληρωθεί η σκηνή, πριν κλείσει το συναίσθημα, πριν νιώσεις την εξιλέωση, τη λύτρωση ή τον θαυμασμό στα τελευταία κλάσματα δευτερολέπτου της παράστασης κάποιοι χειροκροτούν μανιασμένα. Μιλάμε για άκρατο ενθουσιασμό! Όπως όταν ανάβει πράσινο και ακούς αυτόματα την κόρνα του “πίσω” και δεν καταλαβαίνεις πότε πήγε το οπτικό σήμα στον εγκέφαλο. Δεν βλάπτει να παίρνουμε και μιαν ανάσα όταν σβήνουν τα φώτα…μπορεί να τη χρειάζονται και οι ηθοποιοί…

Το ‘ντοκιμαντέρ’ “Melania” για τον Θοδωρή Δημητρόπουλο

Το ντοκιμαντέρ “Melania”, από τον σκηνοθέτη Μπρετ Ράτνερ (που διαφορετικές γυναίκες έχουν κατηγορήσει για σεξουαλική κακοποίηση), αφορά την Μελάνια Τραμπ και πρόσφατα κυκλοφόρησε για κάποιο λόγο και στην Αγγλία – όπου και πραγματοποίησε μια από τις πιο θλιβερές εμπορικές επιδόσεις στην ιστορία.

Θα απορεί κανείς βέβαια όχι απλά για ποιο λόγο να κυκλοφορήσει κάτι τέτοιο στην Ευρώπη, αλλά γιατί να γυριστεί εξαρχής. Ποιος θέλει να πληρώσει λεφτά για να δει αυτό το πράγμα; Γιατί γυρίστηκε καν; Με μπάτζετ 75 εκατομμυρίων δολαρίων(!) από τις τσέπες της Amazon, μπορεί καθένας να κάνει τις υποθέσεις του, αλλά ο Τζίμι Κίμελ σε πρόσφατο μονόλογό του το έθεσε πολύ ευθέως: Πως πρόκειται για «δωροδοκία 75 εκατομμυρίων» από τον κολοσσό προς το καθεστώς Τραμπ.

(Στο πρόσφατό μου κείμενο για την επιρροή του Τραμπ στον χώρο του entertainment μπήκα σε περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με αυτές τις ‘θυσίες’, βλέπε και υπόθεση Στίβεν Κολμπέρ.)

Εκτός από την γενικότερη λοιδωρία απέναντι στο όλο πρότζεκτ και το μένος απέναντι στην ίδια και τον Τραμπ, πολύς κόσμος αναφέρει ότι και στις ΗΠΑ, τα εισιτήρια για τις προβολές πωλούνται σε ‘ύποπτα’ αγορασμένα μπλοκ των 8 εισιτηρίων, φανερώνοντας πιθανές μαζικές αγορές με πρόθεση πλασματικά φουσκωμένα αποτελέσματα στο box office. Μια τακτική παρεμφερή με εκείνη της φρικτής συνωμοσιολογικής προπαγάνδας “Η Μελωδία της Ελευθερίας”, που είχε φτάσει και στα μέρη μας.