Λάικ – ντισλάικ: Από τη Βρανά που σπάει τα ταμπού σε μία “αδύναμη” Λόλα

Τα λάικ και τα ντισλάικ σε όσα παρατηρήσαμε στις βόλτες μας στην πόλη και στα θεάματα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα και που συνήθως τα συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

Σε αυτήν την στήλη, θα προσπαθήσουμε να καταγράφουμε σε τακτική βάση τι μας άρεσε και τι δε μας άρεσε, τα λάικ και τα ντισλάικ, τι μας έκανε εντύπωση και τι μας ξάφνιασε. Όχι, τόσο σε επίπεδο κριτικής, όσο σε επίπεδο ελεύθερου συνειρμού.

Από τα μεγάλα πολιτιστικά γεγονότα μέχρι τα μικρότερα, αλλά και τα σχεδόν αόρατα, αυτά που υπάρχουν παντού μέσα στη ζωή μας. Όσα παρατηρούμε στις βόλτες μας στην πόλη και στα θεάματα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα και που τα συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

ΛΑΙΚ

Satalana, μούμιες και Άγριος Σπόρος για τη Γεωργία Οικονόμου

Πολλές οι εντυπώσεις που μου άφησε το ταξίδι στην Αίγυπτο -θα τις αναλύσουμε σε εκτενέστερο αφιέρωμα. Θα κρατήσω τις βόλτες μέσα στην πόλη με το ταξί και τα αραβικά τραγούδια τα οποία πραγματικά λάτρεψα. Ακόμη στο μυαλό μου είναι το “Satalana” (سطلانة), ένα καθαρόαιμο αιγυπτιακό τραγούδι, viral από το 2023, με βασικό τραγουδιστή τον Mahmoud El Lithy. Ακούγεται παντού μα παντού και χορεύεται στον αυτόματο, χωρίς καν να το σκεφτεί κάποιος. Οδηγός, ξεναγός έριξαν απίστευτους χορούς στις μπροστινές θέσεις του αυτοκινήτου και ναι, αυτή ίσως ήταν η καλύτερη στιγμή του ταξιδιού που για λίγα λεπτά τα κινητά με τα google translate έμειναν κλειδωμένα!

Όσο κόσμο και αν έχει η αγορά του Αλ Χαλίλι, όσος χαμός και αν γίνεται, είναι πραγματικά πανέμορφη. Η στάση στο καφενείο που σύχναζε ο Ναγκίμπ Μαχφούζ ήταν ονειρική, όπως και το αιγυπτιακό τσάι με μέντα και ο ναργιλές που δοκιμάσαμε.

22 οι βασιλικές μούμιες στο Εθνικό Μουσείο Αιγυπτιακού Πολιτισμού και λίγο creepy να τις κοιτάς τη μία μετά την άλλη. Σε στοιχειώνουν ρε παιδί μου τόσα νεκρά κορμιά μίας οικογένειας.

Τι ωραίος ηθοποιός ο Ηλίας Βαλάσης. Στον “Άγριο Σπόρο” στο Μικρό Χορν είναι εξαιρετικός. Η πρώτη σκηνή που αφηγείται πώς σφάζει τα γουρούνια με οπερατική μουσική υπόκρουση είναι ανατριχιατική.

Το GEM στο Κάιρο, ο θεός του τετραπλού άξελ και η Κατερίνα Βρανά στην Eurovision για τη Χριστίνα Τσατσαράγκου

Ταξίδι στην Αίγυπτο για να δούμε το GEM – το Μεγάλο Αιγυπτιακό Μουσείο που κόστισε 1 δισεκατομμύριο δολ. – και πραγματικά σου πέφτει το σαγόνι από τα μεγέθη αυτού του κτιρίου και το πλήθος των εκθεμάτων. Η λέξη “μουσείο” δεν επαρκεί για να περιγραφεί αυτό το μεγαθήριο. Πρέπει να βρούμε μια άλλη. Κι όμως, λίγα μέτρα πιο έξω απ’ αυτό το αρχιτεκτονικό σύμβολο δύναμης και εθνικής υπερηφάνειας, εκατομμύρια άνθρωποι ζουν μια καθημερινότητα πολύ πιο σκληρή, πολύ πιο γήινη και πιο βρώμικη.

Το μουσείο μοιάζει με παράθυρο προς την αιωνιότητα, αλλά οι σύγχρονοι Αιγύπτιοι γύρω του μας θυμίζουν πόσο άνισα μοιράζεται η πίτα. Σε απόσταση 45 χιλιομέτρων νοτιοανατολικά του Καΐρου χτίζεται μία νέα πρωτεύουσα για τους φραγκάτους. Χτίζεται πάνω στην έρημο, και στεγάζει κυβερνητικές υπηρεσίες, το Κοινοβούλιο, υπουργεία, πρεσβείες, επιχειρήσεις και περίπου 6,5 εκατομμύρια κατοίκους – που όπως μας είπαν οι ντόπιοι δεν ξέρουμε ακόμα ποιοι θα είναι, καθώς κανείς απλός Αιγύπτιος δεν έχει λεφτά για να μετεγκατασταθεί.

Χειμερινοί Ολυμπιακοί και ο θεός του πάγου είναι ο Ίλια Μαλίνιν που δεν κυλάει στον πάγο, πετάει κυριολεκτικά και προσφέρει θέαμα που δεν συγκρίνεται με κανέναν άλλον αθλητή.  Όλα τα λεφτά η αντίδραση του Νόβακ Τζόκοβιτς, που βρισκόταν στο κοινό και σχεδόν τράβαγε τα μαλλιά του μπροστά στην εντυπωσιακή εμφάνιση του Μαλίνιν.

 

Στην αναδρομική έκθεση του Ακριθάκη στο Μπενάκη μπορείς να ανοίξεις το “τρίτο μάτι σου” μέσα στα έντονα χρώματα και να βρεις λίγη χαρά βρε παιδί μου. Αν και μέσα από τα έντονα χρώματα υπάρχει και προβληματισμός, καθώς πρόκειται για έναν βασανισμένο καλλιτέχνη που περπάτησε σε τεντωμένο σκοινί. Η κόρη του Χλόη -που διαχειρίζεται και το αρχείο του- επιμελήθηκε την έκθεση με πολλή αγάπη και αυτό φαίνεται. Μαζί της ο συνοδοιπόρος-συνεπιμελητής Αλέξιος Παπαζαχαρίας.

Μπαντμπανιστές γινήκαμε ούλοι ξαφνικά, αλλά στη σκηνή του Super Bowl είδαμε και τον Πορτορικανό σταρ Ricky Martin, μια μορφή που άνοιξε τον δρόμο για τους Λατίνους καλλιτέχνες παγκοσμίως. Ερμήνευσε το «Lo que pasó a Hawaii», μετατρέποντας τη στιγμή σε ακόμα μία πολιτική δήλωση. Ο στίχος «Δεν θέλω αυτό που συνέβη στη Χαβάη να συμβεί στο Πουέρτο Ρίκο» μας θύμισε τη συζήτηση για τον εποικισμό και την επιθετική τουριστική ανάπτυξη που εκτοπίζει τους γηγενείς κατοίκους, μετατρέποντας τη γη τους σε επένδυση για εύπορους Αμερικανούς.

Στη Στέγη αυτό το ΣΚ για τρίτη χρονιά, το web radio της Στέγης κάνει κατάληψη σε όλο το κτίριο με δύο εκρηκτικές νύχτες αφιερωμένες στην επιθυμία, τη συμπερίληψη και την απελευθερωτική δύναμη του clubbing. Σύγχρονη ηλεκτρονική μουσική, ανερχόμενοι DJs από την Ελλάδα και το εξωτερικό, ένταση.

Η παρουσία της Κατερίνας Βρανά στη σκηνή της Γιουροβίζιον σε αναπηρικό αμαξίδιο γράφει ένα νέο, ουσιαστικό κεφάλαιο ορατότητας για τη δημόσια τηλεόραση. Μια κωμικός με μακρά πορεία και μια προσωπική δοκιμασία στέκεται στο κέντρο μιας χαρακτηριστικής διοργάνωσης της ποπ κουλτούρας με το χιούμορ που τη χαρακτηρίζει. Η εικόνα αυτή διευρύνει το ποιος έχει θέση στη μεγάλη σκηνή και ενισχύει την ιδέα της συμπερίληψης ως ζωντανή πράξη. Μακάρι παρόμοιες επιλογές να ενταχθούν σταθερά και σε άλλες διοργανώσεις.

Bad Bunny, Lady Gaga και πάρα πολλές επιλογές για καλό σινεμά, για τον Θοδωρή Δημητρόπουλο

Φανταστικό το σόου του Bad Bunny στο Super Bowl, εντυπωσιακά σκηνοθετημένο για την τηλεοπτική μετάδοση, με την όλη χορογραφία των μετακινήσεών του, με τα επιμέρους χορευτικά ή ‘επεισόδια’, με τους συμβολισμούς, με το κέφι, με τη χαρά. Απολαυστικό πράγμα να βλέπεις.

Το αγαπημένο μου πράγμα στα social media αυτή την εβδομάδα ήταν να βλέπω compilations με αντιδράσεις κοινού τη στιγμή που εμφανίστηκε απροειδοποίητα στο σόου η Lady Gaga για να τραγουδήσει μια λάτιν εκδοχή του πιο πρόσφατου σουξέ της. Έγραφα και την προηγούμενη εβδομάδα με άλλη αφορμή, πόσα πολλά σημαίνει για πάρα πολύ κόσμο, και αυτή είναι άλλη μια απόδειξη.

O “Δρόμος του Εγκλήματος” που βγαίνει σήμερα στα σινεμά δεν είναι η ταινία που θα αλλάξει τη ζωή κανενός ή που θα σαρώσει βραβεία, αλλά αν ψάχνετε για μια τίμια, όμορφη, καλογυρισμένη, καλοπαιγμένη παραλλαγή πάνω στην “Ένταση”, τότε μην το χάσετε. Από τα ωραιότερα mainstream αστυνομικά εδώ και πολύ καιρό – λείπουν ταινίες σαν αυτή από τις αίθουσες.

Ωστόσο μη γελιόμαστε, η ταινία της εβδομάδας είναι ο “Μυστικός Πράκτορας”. Μίξη ειδών σε ένα απολαυστικό ιστορικό δράμα που δε μοιάζει με κανένα άλλο, από τον σκηνοθέτη του λατρεμένου “Bacurau” και με μια τόσο εντυπωσιακή ερμηνεία από τον Βάγκερ Μόουρα του “Narcos”, που κέρδισε βραβείο ερμηνείας στις Κάννες, στις Χρυσές Σφαίρες, και τώρα είναι υποψήφιος για Όσκαρ. Αν δεν είχε πέσει σε χρονιά με τόσο έντονη «ήρθε ο καιρός να του το δώσουμε» αφήγηση για τον Τίμοθι Σαλαμέ, θα το κέρδιζε κιόλας. Θα έπρεπε!

Είδα ξανά το “Sirat” και σιγουρεύτηκα ξανά ότι είναι μια από τις καθοριστικές ταινίες της εποχής μας. Λίγα έργα έχουν πιάσει τόσο απόλυτα την υπαρξιακή έρημο στην οποία πολλές στιγμές νιώθουμε ότι βαδίζουμε αυτά τα χρόνια – αυτή η αίσθηση πως ο κόσμος τελειώνει κι εμείς απλά βαδίζουμε ξεχνώντας καν προς τα πού πηγαίνουμε. Και, μιλώντας για ερμηνείες, Σέρζι Λόπεζ, ε; Ώριμος, μεστός, σωματικός, τραγικός. Τι περφόρμανς!

Βρήκα πολύ κακή τη νέα διασκευή “Ανεμοδαρμένα Ύψη” αλλά χαίρομαι πάρα πολύ που υπάρχει, και που υπάρχει έτσι ακριβώς. Η Έμεραλντ Φένελ εξελίσσεται γρήγορα σε ένα νέο Αλεχάντρο Γκονζάλες Ινιάριτου για μένα – σκηνοθέτρια που δεν μου αρέσει καμία της ταινία, που βρίσκω άστοχη σχεδόν κάθε της δημιουργική επιλογή, αλλά που φτιάχνει πράγματα με ξεκάθαρη υπογραφή, με ταυτότητα, για τα οποία έχει νόημα και ζουμί να κουβεντιάζεις, και που δεν αποκλείω κάποια στιγμή στο μέλλον οι πλανήτες να ευθυγραμμιστούν με τέτοιο τρόπο που να λατρέψω κάτι που θα φτιάξουν.

ΝΤΙΣΛΑΪΚ

Θα ξεκινήσω από τις εκλογές της ΕΣΗΕΑ και τα άπειρα mail τηλεφωνήματα και sms που έλαβα από διάφορους συναδέλφους που μου συστήνονταν σαν οι αυριανοί πρωθυπουργοί. Οκ, πήγα να ψηφίσω δε λέω, αλλά κάπου να δείχνουμε και μία ψυχραιμία σε τέτοιες περιπτώσεις ρε παιδιά.

Θα μιλήσω λίγο και για την ισότητα των δύο φύλων της Αιγύπτου. Ο νεαρός ντόπιος, με τον ενθουσιασμό ενός φιλοσόφου, άρχισε να «διερρήγνυει τα ιμάτιά του» για την απόλυτη ισότητα ανδρών και γυναικών στη χώρα του. Και ενώ όλοι περιμέναμε την κλασική φιλοσοφική ανάλυση, ακούσαμε το εξής: «Ο άντρας μπορεί να παντρευτεί 4 γυναίκες, ενώ η γυναίκα δεν μπορεί». Και ξέρετε γιατί; Γιατί, σύμφωνα με την αψευδή λογική του, οι άντρες ζηλεύουν ο ένας τον άλλον, ενώ οι γυναίκες… δεν ζηλεύουν. Α, και μην ξεχνάμε: «Ο άντρας ξέρει πώς να συμπεριφέρεται ίσα σε όλες». Ναι, σωστά καταλάβατε, αυτός ο ορισμός της ισότητας! Δοκιμάστε να το φανταστείτε λίγο…

Είδα τη Λόλα που σκηνοθετεί ο Χρήστος Σουγάρης. Παραγωγή μεγάλη που γεμίζει κάθε βράδυ την πλατεία του θεάτρου Παλλάς. Και έπαθα ολίγον σοκ, καθώς είδα έναν κακό σωσία του Lukasz Twarkowski που μας είχε χαρίσει εκείνο το τρομερό Ρόθκο. Ζωντανά κινηματογραφημένες σκηνές, αλλά σε διαφορετικό πλαίσιο, χοροί λεβέντικοι στο όνομα μόνο και ένα υπερπαίξιμο αδικαιολόγητο από το σύνολο των ηθοποιών που δεν κατάφεραν να κρύψουν την υπερβολή που ροκάνισε τη δυναμική του έργου.

Βαλεντίνος και ‘δεν ξέρει ο ένας τι σκάβει ο άλλος’ για τη Χριστίνα Τσατσαράγκου

Άγιος Βαλεντίνος και πράσινα άλογα. Πλήξη και ανία. Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες ζούμε την ίδια, γνώριμη υπερπαραγωγή: ροζ βιτρίνες, καρδιές παντού, σοκολάτες με φιόγκους και ένας Άγιος Βαλεντίνος (ποιος είναι αυτός;) ολόκληρο διαφημιστικό concept… και  γύρω μας οι σχέσεις δοκιμάζονται.

Νέα Σμύρνη και πέριξ του Νέου Κόσμου σκάβουν συνεχώς για οπτικές ίνες, αφήνοντας πίσω τους ένα αντιαισθητικό αυλάκι που θα προστεθεί στις άλλες ανωμαλίες του οδοστρώματος ώστε να σπάμε τους αστραγάλους μας περπατώντας στη γειτονιά. Καταγγελία κατοίκου της Νέας Σμύρνης το πήγε παραπέρα. Μετά την τοποθέτηση των ινών, η ασφαλτόστρωση φέρεται να προκάλεσε βλάβη στο δίκτυο, αφήνοντας νοικοκυριά χωρίς τηλέφωνο και σύνδεση στο διαδίκτυο, χωρίς άμεση αποκατάσταση. Τώρα απαιτείται νέο σκάψιμο στη φρέσκια άσφαλτο, επανατοποθέτηση των καλωδίων και εκ νέου ασφαλτόστρωση — ένας κύκλος έργων που επιβαρύνει τη γειτονιά και γεννά το ερώτημα. Μα καλά δεν ξέρει ο ένας τι σκάβει ο άλλος;

Eurovision έλεος – Όχι τόση “τεχνητή” καθυστέρηση στην ανακοίνωση ονομάτων των νικητών. Κάναμε 400 φορές ζάπινγκ. Νισάφι.

Στον ΣΚΑΙ την Πέμπτη το πρωί όλες οι ενημερωτικές εκπομπές ξεκίνησαν με τον Ακύλα και το Ferto. Το εμπεδώσαμε σας αρέσει!

Διαφημίσεις για ΑΙ και απολιτίκ Μπερλινάλε, για τον Θοδωρή Δημητρόπουλο

Ξεκινώ κι εδώ με τα του Super Bowl, και συγκεκριμένα με τα διαφημιστικά του. Πήξαμε στο ΑΙ στις διαφημίσεις, με τρόπο που θύμισε την προ δεκαετιών dot com φούσκα. Εταιρείες ΑΙ, προϊόντα ΑΙ, προφίλ ΑΙ – μια βιομηχανία που προσπαθεί να μας χώσει στο λαιμό με το ζόρι το νέο της αστραφτερό παιχνίδι, σε κάθε πτυχή της ζωής μας.

Αποκορύφωμα, η φρικαλέα διαφήμιση για την εφαρμογή ΑΙ κάμερας Ring, που βασικά έκανε χαλαρό λανσάρισμα μιας γειτονιάς-καθεστώτος παρακολούθησης κάτω από την πρόφαση ενός γλυκερού «σε βοηθάει να βρεις το χαμένο σκυλάκι σου <3» concept. Άλλη μια φορά που η πραγματικότητα ξεπερνάει την πιο ακραία δυστοπία του Black Mirror.

Ξεκίνησε και το φεστιβάλ Βερολίνου, στο οποίο φέτος δεν είχα όρεξη να πάω για διάφορους λόγους, με κυριότερο ανάμεσά τους ότι τα τελευταία 2 χρόνια ένιωθα πραγματικά άβολα βιώνοντας την προσπάθεια αποσιώπησης της γενοκτονίας στην Παλαιστίνη. Ειδικά πέρυσι, έγινε με έναν κάπως σιωπηλό, ευγενικό τρόπο, σαν οι πάντες και τα πάντα στην ατμόσφαιρα να λένε «πρόσεχε πώς μιλάς 🙂 ».

Την πρώτη μέρα φέτος, στη συνέντευξη τύπου της κριτικής επιτροπής, σε μια ερώτηση για αυτό ακριβώς το ζήτημα, δόθηκαν ένα μάτσο ειλικρινά ντροπιαστικές απαντήσεις. «Πρέπει να μείνουμε έξω από την πολιτική», είπε ο πρόεδρος της επιτροπής Βιμ Βέντερς(!), «είμαστε το αντίβαρο στην πολιτική, είμαστε το αντίθετο της πολιτικής».

Ενώ η παραγωγός της “Ζώνης Ενδιαφέροντος”(!) Εύα Πουζίνσκα δήλωσε πως «δε μπορούμε να είμαστε υπεύθυνοι για την απόφαση του καθενός να υποστηρίξει το Ισραήλ ή να υποστηρίξει την Παλαιστίνη»(!), και πως «υπάρχουν τόσοι άλλοι πόλεμοι όπου διαπράττονται γενοκτονίες, αλλά δε μιλάμε για αυτούς». Πραγματικά κρίμα.