Λάικ – ντισλάικ: Από τον σκύλο του Λάνθιμου στο κοκορέτσι της Καραβάτου

Τα λάικ και τα ντισλάικ σε όσα παρατηρήσαμε στις βόλτες μας στην πόλη και στα θεάματα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα και που συνήθως τα συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

Σε αυτήν την στήλη, θα προσπαθήσουμε να καταγράφουμε σε τακτική βάση τι μας άρεσε και τι δε μας άρεσε, τα λάικ και τα ντισλάικ, τι μας έκανε εντύπωση και τι μας ξάφνιασε. Όχι, τόσο σε επίπεδο κριτικής, όσο σε επίπεδο ελεύθερου συνειρμού.

Από τα μεγάλα πολιτιστικά γεγονότα μέχρι τα μικρότερα, αλλά και τα σχεδόν αόρατα, αυτά που υπάρχουν παντού μέσα στη ζωή μας. Όσα παρατηρούμε στις βόλτες μας στην πόλη και στα θεάματα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα και που τα συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

ΛΑΙΚ

Η φωτογραφία του Βύρωνα, του σκύλου που υιοθέτησε ο Γιώργος Λάνθιμος, είναι καθηλωτική. Αλλά το πραγματικά ισχυρό στοιχείο της δεν είναι η αισθητική της — είναι η ιστορία πίσω από αυτήν. Ένας σκύλος που κάποιος έδεσε σε ένα δέντρο στο βουνό για να πεθάνει, σήμερα κοιτά τον φακό και βρίσκεται σε αφίσα στο μετρό, στο πλαίσιο μιας έκθεσης του πιο διεθνώς αναγνωρισμένου Έλληνα σκηνοθέτη.

Η αντίθεση είναι σχεδόν κινηματογραφική. Από την εγκατάλειψη και τη βία, στην ορατότητα και την αναγνώριση. Και ίσως εδώ βρίσκεται το πιο ενδιαφέρον στοιχείο: ο Λάνθιμος, ένας δημιουργός που συχνά εξερευνά στις ταινίες του τα σκοτεινά όρια της ανθρώπινης συμπεριφοράς, φιλοξενεί στη ζωή του ένα ζώο που κουβαλά ακριβώς αυτή τη σκληρή πραγματικότητα.

Ο Βύρωνας δεν είναι απλώς «ο σκύλος του Λάνθιμου». Είναι μια ζωντανή υπενθύμιση ότι πίσω από τις καλλιτεχνικές εικόνες και τις μεγάλες αφίσες υπάρχει μια κοινωνία που ακόμη εγκαταλείπει ζώα δεμένα σε δέντρα για να πεθάνουν. Και ίσως το πιο αιχμηρό σχόλιο της φωτογραφίας να είναι αυτό: ότι μερικές φορές μια πράξη φροντίδας λέει περισσότερα για έναν άνθρωπο από ολόκληρη τη φιλμογραφία του.

 

Είδα το “Να ξέρετε πως αυτό που ακούτε είναι σφύριγμα τρένου” του Θανάση Τριαρίδη που συ- σκηνοθετούν οι Νίκος Μαρνάς – Γιώργος Γκιόκας στο θέατρο Olvio και εξεπλάγην. Σπάνια μια πρώτη σκηνοθετική δουλειά εμφανίζεται τόσο ώριμη, τόσο σίγουρη για το τι θέλει να πει. Μία παράσταση που δεν χαϊδεύει συνειδήσεις, κρατά τις πρέπουσες ισορροπίες και εμποτίζει το κείμενο του Τριαρίδη με ένα πολύ ωραίο μαύρο χιούμορ.

Ακούω μανιωδώς audiobooks τον τελευταίο καιρό και αυτή τη φορά έπιασα το «Γιατί τα χρόνια τρέχουν χύμα» του Διονύση Σαββόπουλου. Από τις πρώτες κιόλας λέξεις υπάρχει μια ιδιαίτερη συγκίνηση, γιατί το βιβλίο το αφηγείται ο ίδιος. Η φωνή του κουβαλά τη μνήμη, το χιούμορ, τη νοσταλγία — όλα όσα έχουν σημαδέψει τη δημόσια παρουσία του.

Το πιο δυνατό όμως σημείο έρχεται αργότερα. Μέχρι το κεφάλαιο 15 ακούμε τον ίδιο τον Σαββόπουλο. Και ξαφνικά, στο κεφάλαιο 16, η φωνή αλλάζει. Είναι η φωνή του εγγονού του, του Διονύση. Εκεί συνειδητοποιείς ότι στο μεταξύ έχει μεσολαβήσει ο θάνατός του. Η στιγμή λειτουργεί σαν γροθιά στο στομάχι. Γιατί η αφήγηση συνεχίζεται, αλλά η απουσία είναι πλέον παρούσα. Και το βιβλίο, σχεδόν ανεπαίσθητα, μετατρέπεται σε έναν αποχαιρετισμό.

Ένας Ρέμος στο Μουσείο Μπενάκη, η Jessie Buckley στα Όσκαρ και ο Αόρατος Εραστής για τη Χριστίνα Τσατσαράγκου

Υπέροχο να βλέπεις και να ακούς τον Sting στο Rijksmuseum του Άμστερνταμ, ανάμεσα σε πίνακες του Ρέμπραντ και του Βερμέερ. Αν έχεις επισκεφτεί το Μουσείο καταλαβαίνεις ότι ένα τέτοιο live ήταν η επιτομή της συνάντησης μουσικής και εικαστικών τεχνών. Το Μουσείο άνοιξε τις πόρτες του στο πλαίσιο συγκεκριμένου πρότζεκτ του ARTE και κάπως έτσι μας θύμισε ότι η μουσική, όταν βγαίνει από το προβλέψιμο κουτί της, ανοίγει διάφορες διαστάσεις. Με μια πιο χιουμοριστική διάθεση, ένας Ρέμος δεν θα ήταν κακός στο… Μουσείο Μπενάκη #νοτ.

Είδαμε τις φωτογραφίες του Λάνθιμου στη Στέγη και βρεθήκαμε μπροστά σε μια ασπρόμαυρη Ελλάδα γνώριμη, γεμάτη εικόνες που μοιάζουν να έρχονται κατευθείαν από τη συλλογική μας μνήμη. Και ύστερα, μέσα στο μετρό, η αφίσα με το βλέμμα του Βύρωνα -του σκύλαρου του Λάνθιμου – μοιάζει να μας ακολουθεί για λίγο ακόμη μέσα στην πόλη.

 

Δεν κατάλαβα γιατί δεν άρεσε η διαφήμιση της Κατερίνας Καραβάτου και του Χρήστου Φερεντίνου με το κοκορέτσι. Φανς του “Αόρατου Εραστή” είμαστε, και μας φάνηκε πολύ αστεία. Μέσα στον ορυμαγδό τρελών ειδήσεων είδαμε και κάτι διαφορετικό να γελάσουμε. Ποιο είναι το πρόβλημα; Τα ερωτικά υπονοούμενα αλήθεια τώρα;

Είδα το The Bride! και καταλαβαίνω γιατί σε πολλούς δεν έκανε κλικ. Όμως η Jessie Buckley φέρνει πάντα στις ερμηνείες της μια ένταση σχεδόν ακατέργαστη, που δεν μπορεί να μη σε διαπεράσει. Περιμένουμε το Όσκαρ για το Hamnet.

Αρχεία, φεστιβάλ ντοκιμαντέρ και κινηματογραφική τρέλα, για τον Θοδωρή Δημητρόπουλο

Βρήκα πολύ δυνατό το αφιέρωμα του φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης στα αρχεία, δείχνοντας τους διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους το σινεμά έχει κατά καιρούς επιστρέψει σε εικόνες αρχείου για να επανεξετάσει ή να γράψει ξανά κάποιο κομμάτι της Ιστορίας. Από ριμιξαρισμένες εικόνες ενός άγριου βωβού σινεμά μέχρι φωτογραφικά ντοκουμέντα από την Παλαιστίνη, το αφιέρωμα αυτό κοίταξε το πώς η Ιστορία γράφεται, καταγράφεται και επανεγγράφεται.

Μαζί με τις ταινίες του αφιερώματος παίχτηκε κι ένα μικρού μήκους φιλμάκι από τον Αριστοτέλη Μαραγκό, ύστερα από ανάθεση του φεστιβάλ. Ο Μαραγκός, που έτσι κι αλλιώς έχει κάνει θαύματα με το πειραματικό animation στο παρελθόν, μπαίνει στο γενικό αρχείο του κράτους και συνθέτει μια ορμητική διαδρομή εικόνων, αριθμών και προσώπων μέσα μια χάρτινη, ζωντανή Ιστορία. Θαυμάσια δουλειά. Και μην ξεχνάτε ότι το “Μπιτσκόμπερ” του (βραβευμένο στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης του Νοέμβρη με το βραβείο Σκηνοθεσίας) παίζεται τώρα σε επιλεγμένες αίθουσες.

Μιλώντας για Θεσσαλονίκη, σταθερό λάικ το Ύδρο: τέλειος καφές το πρωί με ωραίο κλίμα ιδανικό για χαλάρωση και ηρεμία (ή, τι να κάνεις, δουλειά), τέλειο για ποτό (με πάρτυ ή και χωρίς) το βράδυ. Απλά το καλύτερο vibe.

Δεν ξέρω αν είμαι γενικά υπέρ του χρόνου που περνάει –είναι βράδυ, είχα πολύ κουραστική βδομάδα, δεν είναι τώρα ώρα για φιλοσοφικά ανοίγματα– αλλά αυτές τις μέρες είμαι απολύτως υπέρ: Επιτέλους ο χρόνος πέρασε και φτάνουν τα Όσκαρ, μπας και λήξει επιτέλους αυτή η ατελείωτη φετινή κούρσα, που πλέον κινείται στα όρια του σουρεαλισμού.

Δύο από τις πιο ξέφρενες, ασυμβίβαστες, «μάλλον ήπια κάτι και τώρα βλέπω παραισθήσεις» ταινίες της πρόσφατης σοδειάς βρίσκονται αυτή τη στιγμή στις αίιθουσες. Η “Νύφη!” της Μάγκι Τζίλενχαλ, βέβαιο μελλοντικό καλτ αντικείμενο, και η “”Διαθήκη της Αν Λι” της Μόνα Φάστβολντ (ένα θρησκευτικό μιούζικαλ εποχής για την αναζήτηση της ουτοπίας μέσα από την σεξουαλική αποχή;;;;;;) τα παίζουν όλα για όλα, έχουν δύο εντελώς άφοβες κεντρικές ερμηνεύτριες (Τζέσι Μπάκλεϊ και Αμάντα Σέιφριντ αντίστοιχα), θα αφήσουν κατανοητά πολύ κόσμο απορημένο ή ίσως και θυμωμένο, αλλά προσωπικά είμαι πολύ ευτυχισμένος που υπάρχουν. Πόσο σινεμά συνταγής πια;; Κάπου κι εμείς πρέπει να ξεδώσουμε.

ΝΤΙΣΛΑΪΚ

Πραγματικά δεν καταλαβαίνω γιατί ενόχλησε η διαφήμιση γνωστού παιχνιδάδικου με τον Χρήστο Φερεντίνο και την Κατερίνα Καραβάτου. Προσωπικά τη βρήκα πολυ ευφάνταστη και γέλασα κιόλας. Εδώ γίνεται ο χαμός ο ίδιος παντού και εμείς εκνευριζόμαστε με την πασχαλινή διαφήμιση μιας εταιρείας που επέλεξε να παρωδήσει μία σκηνή από τον Αόρατο Εραστή. Πολύς θυμός γύρω μας… ας εκτονωθεί και κάπου παραγωγικά όμως ρε παιδιά..

Δυστυχώς ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία ήταν η καθηγήτρια αγγλικών που δεχόταν μπούλινγκ από τους μαθητές της. Και το λέω αυτό έχοντας δύο παιδιά στη δευτεροβάθμια δημόσια εκπαίδευση. Έπρεπε να πεθάνει μία εκπαιδευτικός δηλαδή για να βγει στην επιφάνεια το πρόβλημα που όλοι οι γονείς γνωρίζουμε; Πως τα παιδιά μας έχουν εξαγριωθεί και μέσα στην τάξη κάνουν τα ανείπωτα; Δεν ξέρουμε πως την ώρα του μαθήματος τρώνε, φτύνουν, κοπανάνε καρέκλες, πετούν παγούρια, μαρκαδόρους και μιλούν άσχημα; Οι καθηγητές στις ενημερώσεις δεν μας λένε μπαίνουν σε ζούγκλα κανονική σε πολλές των περιπτώσεων; Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας. Οι μαθητές δεν έχουν σε καμία απολύτως εκτίμηση τους καθηγητές τους και γι αυτό φταίμε πρωτίστως εμείς οι γονείς. Όλα από εμάς ξεκινάνε…

Με μεγάλη προσμονή είδα την Αχόρταγη Σκιά του Μάριο Πενσότι με τους Γιάννη Νιάρρο και Κώστα Νικούλι. Εξαιρετικές ερμηνείες και αναπάντεχη χημεία ανάμεσα στο πρωταγωνιστικό δίδυμα σε ένα κείμενο που για κάποιο λόγο δε με άγγιξε καθόλου.

“Καλά βρε Τιμοτέ, μα κι εσύ Μάθιου;” για τη Χριστίνα Τσατσαράγκου

Βρε Τιμοτέ, βρε Τιμοτέ έκανες εκεί; Με αυτό το χαζοβιόλικο σχόλιο ότι δεν θέλεις να ασχοληθείς με κάτι που περίπου αργοπεθαίνει (;) – την όπερα και το μπαλέτο – άνοιξες τις πύλες της κολάσεως. Εκατομμύρια σχόλια. Για πρώτη φορά στα χρονικά τα social πλημμύρισαν με μπαλαρίνες/μπαλαρίνους μαέστρους, σκηνογράφους, θεσμούς, διευθυντές, τενόρους να κατακεραυνώνουν τον Σαλαμέ σε ένα συλλογικό “αγόρι μου, μαζέψου”. Τι απάντησε το διαδίκτυο στον Τιμοτέ; Μεταξύ άλλων, ότι το πινγκ-πονγκ δεν μπορεί να τα βάλει με την όπερα. “Τιμοτέ το AI έρχεται να σαρώσει τη δική σου τη δουλειά, όχι τους τενόρους και τις μπαλαρίνες”. Το πιο ωραίο που είδαμε ήταν ένας εκπτωτικός κωδικός με το όνομα “Timothee”, από την Όπερα του Σιάτλ για έκπτωση 14% σε εισιτήρια! Πολλοί χορευτές προσκάλεσαν τον Σαλαμέ με τσάμπα εισιτηριάκι να πάει να δει καμιά παράσταση μπας και δει το φως το αληθινό. Άλλοι λένε ότι ακόμα και το Όσκαρ μπορεί να χάσει εξαιτίας της… όπερας! Όσο για τον Μάθιου Μακόναχι, έδειξε ότι είναι μάλλον άπειρος οικοδεσπότης καθώς το “all right, all right, all right” αυτή τη φορά δεν έσωσε Χριστό.

Το Βραβείο Παράνοιας της περασμένη εβδομάδας πάει στις πτήσεις επαναπατρισμού χωρίς κατοικίδια. Όταν το ακούσαμε αρχικά, είπαμε “δεν γίνεται αποκλείεται”. Άνθρωποι καλούνται να επιβιβαστούν σε πτήσεις επαναπατρισμού από Ντουμπάι και Άμπου Ντάμπι, αφήνοντας πίσω τα κατοικίδιά τους. Δηλαδή, μπορεί κάποιος να πάρει μαζί του τα 50 ζευγάρια παπούτσια του και ένας άλλος δεν μπορεί να πάρει το σκυλάκι του; Η αγανάκτηση των πρώτων ωρών που ήταν απολύτως δικαιολογημένη φαίνεται πως έφερε αποτέλεσμα, αφού ανακοινώθηκε ειδική πτήση ώστε να επιστρέψουν μαζί και οι άνθρωποι και τα ζώα τους. Ωραία! Όμως το γεγονός ότι χρειάστηκε να γίνει θέμα κάτι αυτονόητο μας κάνει εντύπωση. Δεν θα έπρεπε καν να το συζητάμε.

Η είδηση ότι οι Kneecap θα συμμετάσχουν στο Nuestra América Convoy προς την Κούβα δεν είναι το dislike. Το πραγματικό dislike είναι ότι χρειάζεται πια να γίνεται είδηση η ίδια η αλληλεγγύη. Οι Kneecap κάνουν αυτό που κάνουν συχνά: παίρνουν πολιτική θέση εκεί όπου άλλοι προτιμούν την ασφαλή ουδετερότητα. Το πιο πικρό στοιχείο βρίσκεται αλλού. Έχουμε συνηθίσει την ασφυξία άλλων κοινωνιών…ανθρωπιστική βοήθεια στην Αβάνα μέσω θάλασσας, αέρα και στεριάς στις 21 Μαρτίου 2026.