Λάικ – ντισλάικ: Από την Rosalía του Παπαϊωάννου στο σκουπιδαριό των Όσκαρ

Τα λάικ και τα ντισλάικ σε όσα παρατηρήσαμε στις βόλτες μας στην πόλη και στα θεάματα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα και που συνήθως τα συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

Σε αυτήν την στήλη, θα προσπαθήσουμε να καταγράφουμε σε τακτική βάση τι μας άρεσε και τι δε μας άρεσε, τα λάικ και τα ντισλάικ, τι μας έκανε εντύπωση και τι μας ξάφνιασε. Όχι, τόσο σε επίπεδο κριτικής, όσο σε επίπεδο ελεύθερου συνειρμού.

Από τα μεγάλα πολιτιστικά γεγονότα μέχρι τα μικρότερα, αλλά και τα σχεδόν αόρατα, αυτά που υπάρχουν παντού μέσα στη ζωή μας. Όσα παρατηρούμε στις βόλτες μας στην πόλη και στα θεάματα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα και που τα συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

ΛΑΙΚ

Άμνετ, ο Κόσμος μας, ένας Αγαπητικός και μια Βοσκοπούλα και μήπως είσαι ό,τι φοράς; για τη Γεωργία Οικονόμου

Το μεγαλύτερο λάικ της εβδομάδας πηγαίνει στον “Άμνετ” της Κλόε Ζάο. Άσχετο θα μου πείτε, άλλη ταινία σάρωσε στα Όσκαρ, το «One Battle After Another» του Πολ Τόμας Άντερσον. Την εβδομάδα πριν την ανακοίνωση των Όσκαρ έχω τον ψυχαναγκασμό να βλέπω όσες ταινίες από την τελική 10αδα των υποψήφιων ταινιών δεν έχω προλάβει να δω. Είδα το Άμνετ και απλώς μαγεύτηκα…

Μα τι ωραιο το βιβλίο η “Μικρή Ιστορία του Κόσμου” του Ernst Gombrich. Ο εξέχων θεωρητικός του εικοστού αιώνα, πέτυχε αυτό που ακόμα και σήμερα φαίνεται απίστευτο: να αφηγηθεί την ιστορία της ανθρωπότητας, από την εποχή του λίθου ως την εποχή της πυρηνικής ενέργειας, σύντομα, περιεκτικά, αλλά και με πειστικό τρόπο. Το είχα χρόνια στη βιβλιοθήκη μου, απλώς το ξεφύλλισα τώρα και κόλλησα.

Τι ωραίο ζευγάρι ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος και η Ελένη Ουζουνίδου στον “Αγαπητικό της Βοσκοπούλας” που σκηνοθετεί ο Γιάννης Καλαβριανός. Υπέροχοι και οι στίχοι του τελευταίου στις μουσικές συνθέσεις του Θοδωρή Οικονόμου. Ένα ωραίο παράδειγμα για το πώς μπορεί κανείς να επαναπροσεγγίσει το δημοτικό τραγούδι.

Συγκινητικό το αφιέρωμα στη Σοφία Κοκοσαλάκη στην έκθεση «Είσαι ό,τι φοράς» στο Μουσείο Μπενάκη. Μία γυναίκα που παραμένει μία από τις πιο ισχυρές προσωπικότητες της μόδας και που πάντα κινήθηκε με τους δικούς της όρους, διαμορφώνοντας ένα σύμπαν που όχι απλώς ακολουθούσε τις τάσεις, αλλά τις καθόριζε. Ανάμεσα στα φορέματά της, τις θρυλικές πιέτες και τα μοναδικά κοψίματα της, νιώθεις την παρουσία της να ζωντανεύει, αποτυπώνοντας μια εποχή που έφυγε, αλλά εξακολουθεί να καθηλώνει.

Μια ομοφοβική δολοφονία χορογραφείται και η Κάλλας “κλείνει το μάτι” στον Σαλαμέ για τη Χριστίνα Τσατσαράγκου

Είδα το “Ihsane” του Sidi Larbi Cherkaoui στο Μέγαρο Μουσικής και ήταν μια βαθιά καθηλωτική παράσταση, ένα έργο που συνδύασε χορό, ζωντανή μουσική, σύνθετα σκηνικά και θεατρικά στοιχεία, που όλα μαζί δημιούργησαν κάτι που δύσκολα περιγράφεται.  Η λέξη «ihsane» στα αραβικά δηλώνει την καλοσύνη, την ευεργεσία, μια μορφή ηθικής τελείωσης προς την οποία καλείται να τείνει ο άνθρωπος. Ήταν επίσης το μικρό όνομα ενός νεαρού άνδρα, του Ihsane Jarfi που το 2012 δολοφονήθηκε με πρωτοφανή αγριότητα σε ένα έγκλημα που αναγνωρίστηκε ως η πρώτη ομοφοβική δολοφονία στο Βέλγιο. Η υπόθεση συγκλόνισε τον Cherkaoui… γιατί ένας άνθρωπος με όνομα που παραπέμπει στην τελείωση, είδε το φως της ζωής του να σβήνει με απίστευτα βασανιστικό τρόπο.

Το Ihsane ήταν ένα οπτικό παραμύθι με εκπληκτική ζωντανή μουσική και έμπειρους ερμηνευτές. Σε μια από τις πιο δυνατές σκηνές ένας χορευτής-σύμβολο προβάτου σφάζεται και στην οθόνες προβάλλεται ένα χέρι που στάζει αίμα. Η εικόνα μετασχηματίζεται στη σημαία της Παλαιστίνης, με το κόκκινο τρίγωνο να γεμίζει αργά από το αίμα των θυμάτων της σύγκρουσης. Και όλα αυτά με μια ζωντανή ορχήστρα και απίστευτους ερμηνευτές στη σκηνή.

Χάρηκα πολύ για το Όσκαρ της Τζέσι Μπάκλεϊ στο Hamnet, και για έναν ακόμα λόγο. Είναι μια ηθοποιός που πάσχισε για την τέχνη της, αλλά είναι και τραγουδίστρια, και μετά τη βράβευση γέμισε το feed μου με τις μουσικές ερμηνείες της. Μια ολοκληρωμένη καλλιτέχνις!

Από αυτό ….

Σε αυτό…

Η Rosalía ήταν ήδη η σύγχρονη Αφροδίτη μας· ο Παπαϊωάννου ήρθε και την αποθέωσε!

Είδαμε τον Jeff Koons στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης και, αφού καθρεφτιστήκαμε στην baloon Αφροδίτη του, μας μίλησε για τις προϊστορικές «Αφροδίτες», για το τι σημαίνει χαρά μέσα από την τέχνη και για την ιδέα του «πολύ όμορφου για να είναι σοβαρό». Η έμπνευσή του βρίσκεται χιλιάδες χρόνια πίσω: στην Venus of Lespugue, ένα προϊστορικό γυναικείο ειδώλιο που χρονολογείται περίπου στο 25.000 π.Χ., στην Ανώτερη Παλαιολιθική περίοδο, σμιλεμένο από ελεφαντόδοντο μαμούθ. Και κάπου ανάμεσα στο παλαιολιθικό ειδώλιο και στο γυαλιστερό balloon, ανοίγει ένας παράξενος διάλογος: η αρχέγονη ανάγκη να αποτυπώσεις τη ζωή και η σύγχρονη ανάγκη να τη δεις να αντανακλάται πάνω σου.

Η εντυπωσιακή τοιχογραφία της Μαρίας Κάλλας στην Καλαμάτα κλείνει πονηρά το… μάτι στον Σαλαμέ; Το έργο “Kalamata” του KLE αναδείχθηκε Best Mural of the World για το 2025 από την πλατφόρμα Street Art Cities. Και δικαίως.

Μια εβδομάδα γεμάτη βομβαρδισμούς και ψυχρές ορολογίες μάχης. Οι εικόνες από την πτήση που έφερε τα κατοικίδια στο «Ελ. Βενιζέλος», με τα σκυλάκια και τους ιδιοκτήτες τους να κοιτάζονται στα μάτια, ήταν από τις πιο ανθρώπινες της εβδομάδας.

ΝΤΙΣΛΑΪΚ

Πλαστικές σταρ, χολυγουντιανά ξεμαλλιάσματα και ενεργειακός εφιάλτης για τη Γεωργία Οικονόμου

Αυτό που στα Όσκαρ ήταν όλες οι σταρ ίδιες με ξεπερνά. Ατσαλάκωτα μέτωπα, ανέκφραστα χαμόγελα και βλέμματα χωρίς ζωή. Οι Αν Χάθαγουεϊ, Νικόλ Κίντμαν και Γκουίνεθ Πάλτροου «εντυπωσίασαν» με τη «νεανική» τους εμφάνιση, όμως πιο πολύ θύμιζαν προϊόντα αισθητικής επεξεργασίας παρά φυσική ομορφιά. Μήπως τελικά το «νέο πρόσωπο του Χόλιγουντ» δεν είναι τίποτα περισσότερο από μία πλαστική βιτρίνα;

Καλά, τα ξεμαλλιάσματα στο Χόλιγουντ δεν έχουν ηλικία. Στην περίπτωση της Τζέιν Φόντα και της Μπάρμπρα Στρέιζαντ, το ποια από τις δύο ήταν πιο κοντά στον Ρόμπερτ Ρέντφορντ μοιάζει με ατελείωτο παιχνίδι εγωισμών και… ιστορικών συνεργασιών. Πραγματικά, ποιον να πάρει κανείς σοβαρά; Η Φόντα, με τέσσερις ταινίες μαζί του, ή η Στρέιζαντ, με την «εκρηκτική» τους συνάντηση στο «The Way We Were»; Απλά άλλο ένα Χολιγουντιανό σήριαλ γεμάτο λάμψη και πικρόχολους σχολιασμούς!

Άλλος ένας ενεργειακός εφιάλτης ξυπνά, και αυτή τη φορά είναι ανατριχιαστικός. Όταν τα σωστικά συνεργεία προσπαθούσαν να σώσουν ό,τι είχε απομείνει από το συγκρότημα Ras Laffan, οι αγορές βυθίζονταν σε μια νέα, αβέβαιη πραγματικότητα. Το Ras Laffan, η μεγαλύτερη εγκατάσταση υγροποιημένου φυσικού αερίου στον κόσμο – καλύπτει το 20% της παγκόσμιας προσφοράς- δέχθηκε επίθεση. Και αυτό αποτελεί για πολλούς το «σενάριο Αρμαγεδδώνα», το χειρότερο δυνατό σενάριο, και επιβεβαιώνει τους μεγαλύτερους φόβους μας πως η ακρίβεια καλά θα κρατά ες αεί.

Σκουπίδια μετά τα Όσκαρ και άκομψα “κοψίματα” για τη Χριστίνα Τσατσαράγκου

Θυμάμαι ένα ρεπορτάζ για τα σκουπίδια που είχαν μείνει πίσω στο Καλλιμάρμαρο μετά τη συναυλία της Α. Βίσση. Έχω δει πώς μένει η Πλατεία Νερού και το ΟΑΚΑ μετά τα live και έχω ανατριχιάσει με την εικόνα του… Royal Albert Hall, γεμάτου σκουπίδια μετά από εκδήλωση. Τώρα η ίδια εικόνα και μετά τα Όσκαρ. Τι συμβαίνει και οι άνθρωποι φεύγουν αφήνοντας πίσω τους ό,τι περίσσεψε, δυσκολεύομαι να το καταλάβω. Προφανώς όλοι περιμένουν κάποιος άλλος να καθαρίσει. Πολιτισμός δεν είναι μόνο αυτό που συμβαίνει πάνω στη σκηνή. Πολιτισμός είναι και αυτό που αφήνεις πίσω σου φεύγοντας.

Ταυτόχρονα λέει στους celebrities δεν άρεσε ο … φωτισμός στο πάρτι του Vanity Fair για τα Όσκαρ και τους έπιασαν τα κλάματα. Ήταν λέει «υπερβολικά υψηλής ευκρίνειας», αποκαλύπτοντας λεπτομέρειες, όπως ρυτίδες και ατέλειες που άλλες χρονιές -με άλλο φως- κρύβονταν. «Κανείς δεν θέλει να φωτογραφηθεί έτσι», δήλωσε ένας καλεσμένος. Πω πω ζημιά! Ας μην φωτογραφηθείς μανδάμ…

Καλή η Μπάρμπρα για τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ δε λέω, όμως θα θέλαμε και μια Τζέιν Φόντα βρε αδερφέ στη σκηνή των Όσκαρ να πει δυο λόγια, να δούμε και μερικές σκηνές από τις ταινίες που έπαιξαν μαζί. Τι να πει βέβαια και η Κορεάτισσα  EJAE του “Golden” που της έκοψαν μαχαίρι τις ευχαριστίες για την ταινία «Kpop Demon Hunters» και μείναμε άναυδοι στον αέρα των Όσκαρ. Και του χρόνου πιο ευγενείς!