Στην αγκαλιά της θεάς

Μαυλιστική, πλανεύτρα, μάγισσα. Θεά με τα όλα της. Η μπάλα! Αρχόντισα στις αλάνες, δοτική στις ορέξεις των πιτσιρικάδων που μάχονται για πάρτη της σκονισμένοι, γελαστοί, με ματωμένα γόνατα και περίσσια χάρη στα φάλτσα, στις ντρίμπλες, στους συνδυασμούς, στα γκόλ.

Παιχνίδι λαϊκό, αξεπέραστο, μακράν καλύτερο απ΄όλα τα παιχνίδια σ’ Ανατολή και Δύση. Κρατάει τα σκήπτρα, συγκινεί κι ενθουσιάζει κι ας λένε ο,τι θέλουν οι ξινοί επικριτές.

Ναι, εκείνα τα υψωμένα φρύδια της διανόησης που χαρακτηριζουν το ποδόσφαιρο τραχύ, σκληρό, πρωτόγονο και παρωχημένο, παιχνίδι που περιφρονεί τις γυναίκες.

Κι όταν μπήκαν στα γήπεδα οι γυναίκες, άλλαξαν τροπάριο οι συνοφρυωμένοι κατηχητές: Οσοι παίζουν ποδόσφαιρο εκδηλώνουν την κρυμμένη ομοφυλοφιλική τους διάθεση! Ναι, το έγραψαν κι αυτό οι αθεόφοβοι…

Αμ, κάτι άλλοι; Η μπάλα τρέφει τους εθνικισμούς, είναι όπιο του λαού, αποχαυνώνει και αποπροσανατολίζει, είναι προϊόν που προωθείται από τις πανίσχυρες βιομηχανίες του κέρδους και της πολιτικής. Τι λέτε! Οποία εμβάθυνση…

Μας εξουθένωσαν τάχατες οι γελοιωδέστατοι, που λέει κι ο μέγας Αλεξανδρινός. Λές και δεν ξέρουμε πως λειτουργεί ο κερδώος κυνισμός και τι σκαρφίζεται η απροκάλυπτη προπαγάνδα. Λές και χρειάζεται υπόμνηση οτι, όπως κακοπαθαίνουν οι ιδέες, η θρησκεία και η πολιτική στα χέρια των ανθρώπων, έτσι κακοπαθαίνει και το ποδόσφαιρο.

Ειδικά για το Παγκόσμιο τώρα στο αμερικάνικο τριεθνές, πολλά μπορείς να πείς. Για τους απαράδεκτους αποκλεισμούς, τα πανάκριβα εισιτήρια και ξενοδοχεία, τις «αγκαλιές» του Ινφαντίνο με τον Τράμπ κ.α.

Όμως εμείς οι αμετανόητοι της μπάλας, εκεί! Καρφωμένοι στην οθόνη ακόμη και στις πέντε το πρωϊ. «Παίζουμε» κι εμείς. Αεί παίδες με λασπωμένα ρούχα και πάθος ατελεύτητο.

Εκει! Στο παιχνίδι! Στο πιο απλό, το πιο γήινο, το πιο συναρπαστικό παιχνίδι που συνδυάζει την σωματική μεταρσίωση με τη νοητική εγρήγορση, την ατομική φαντασία με τη συλλογική υπευθυνότητα.

Εκεί! Εγκλωβισμένοι ηδέως στην μεγάλη περιοχή της εξαντλητικής προσπάθειας. Εκεί! Στις υψηλές στιγμές της χοϊκής φρενίτιδας. Εκεί! Παντού, όπου ακούγεται ο μαγικός ήχος της μπάλας όταν τραντάζει το δοκάρι ή χτυπάει στον τοίχο της αλάνας.

Κι όταν κομπιάζουν οι επινοήσεις των αρμοδίων μέσα στον αγωνιστικό χώρο, εμείς, παίκτες και προπονητές του καναπέ, φωνάζουμε, δίνουμε οδηγίες, κλωτσάμε το κενό και λέμε, να, θα μπούμε στο γήπεδο για να ανατρέψουμε το σκόρ…

Σας αφήνω τώρα. Φόρεσα τη φανέλα και τα ποδοσφαιρικά μου, πήρα τη μπάλα και βγαίνω στο δρόμο για τα γήπεδα της νεότητος. Εκεί όπου ανάβουν οι φωτιές των συγκινήσεων. Εκει που ευωδιάζει ο τόπος σύναξη και το χορτάρι μπάλα…

ΥΓ(1): Αρκετά σημεία του κειμένου-ξαναδουλεμένα ή ατόφια- προέρχονται από παλιό προλογικό σημείωμα του υπογραφόμενου για το βιβλίο του Ηλία Καφάογλου «Σημειώσεις στο ημίχρονο»(εκδ. υψιλον).

ΥΓ(2): Ευτυχώς, η θεά έχει πλανέψει και πολλές γυναίκες πια. Που ξέρουν, κριτικάρουν, ενθουσιάζονται, κραυγάζουν και φυσικά παίζουν μπάλα! Επαγγελματικά ή ερασιτεχνικά.