Νέες ταινίες: Αλληλεγγύη και αναρχία στο καρτούν διαμάντι “Coyote vs. Acme”

Ασυγκίνητοι (και όχι άδικα) οι θεατές από τις πρόσφατες πρεμιέρες στα σινεμά, με το “Clayface” να παίρνει μια πρωτιά χωρίς αντίπαλο αλλά να μη φτάνει καν πενταψήφιο, μένοντας στα 9.659 εισιτήρια.

Τα αξιοσημείωτα συνεχίζουν να είναι όσα κρατούν από τις περασμένες εβδομάδες: Το “Ημερολόγιο της Βέριτι” με 77.000 εισιτήρια και η “Καρδιά του Κτήνους” με 89.000 είναι οι ξεκάθαρες επιτυχίες αυτού του διαστήματος, το “ΝΑΖΑ” με 22.600 είναι τεράστια arthouse επιτυχία, ενώ διόλου ευκαταφρόνητα είναι και τα 6.000 εισιτήρια του 3μισάωρου “Έτσι Ξαφνικά” του Ριγιουσούκε Χαμαγκούτσι.

Αυτή την εβδομάδα έχουμε ένα φανταστικό υβρίδιο animation και live-action να ξεχωρίζει.

Οι νέες ταινίες της εβδομάδας

Κριτική

Ταινία της οποίας ο θρύλος θα είναι πάντα αναγκαστικά συνδεδεμένος με την ιστορία της παρ’ολίγον καταστροφής και τελικά θαυμαστής επιβίωσής της – για την Warner του Ντέιβιντ Ζάσλαβ που διέταξε τη διαγραφή της για λόγους φοροαπαλλαγής(!) αλλά που τελικά βρήκε νέο σπίτι ύστερα από κατακραυγή της βιομηχανίας και πολύμηνες διαπραγματεύσεις.

Ίσως η ιστορία αυτή να κατέληγε απλώς υποσημείωση, αν το ίδιο το περιεχόμενο της ταινίας δεν είχε ακριβώς να κάνει με μοχθηρούς βιομηχανικούς κολοσούς που απομυζούν τα πάντα από τους ανθρώπους (και, βασικά, τα καρτούν) γύρω τους. Αλήθεια! Ως έχει, η πραγματικότητα και η μυθοπλασία καταλήγουν να ενισχύουν η μία την αφήγηση της άλλης.

Όλο το φιλμ είναι πάνω στο Κογιότ, τον κλασικό λούζερ κυνηγό των εμβληματικών καρτούν με το Μπιπ-Μπιπ που πάντα του ξεφεύγει, αφήνοντας πίσω το Κογιότ να πέφτει θύμα των ίδιων των παγίδων του. Εδώ, το Κογιότ απεικονίζεται ως μια συμπαθητική φιγούρα που δε μιλάει ποτέ, αλλά πάντα κάτι σκαρώνει – ταυτόχρονα όμως κυνηγάει το δίκιο του με έναν τρόπο επίμονο και εμψυχωτικό. Αυτή τη φορά, ως κοινό, δεν θέλουμε να το απολαμβάνουμε όταν κάτι πάει στραβά για αυτόν.

Το Κογιότ παίρνει τα μπογαλάκια του και πάει στην Αλμπουκέρκη για να προσλάβει έναν τύπου “Better Call Saul” δικηγόρο, που παίζει ο Γουίλ Φόρτε, ο οποίος υπόσχεται να αναλάβει κάθε υπόθεση ελαττωματικών προϊόντων, αλλά με τη λογική να γίνει κάποιος γρήγορος συμβιβασμός, όχι αληθινή δικαστική διαδικασία. Όταν το Κογιότ παρουσιάζει τον πλήρη κατάλογο στοιχείων (δηλαδή ελαττωματικών προϊόντων), ο δικηγοράκος της συμφοράς σκαλώνει – δε θέλει φυσικά να τα βάλει στα αλήθεια με την γιγάντια εταιρεία, θέλει απλώς να καταθέσει μήνυση για ένα ελαττωματικό προϊόν και να πάρει μια γρήγορη αποζημίωση.

Η Σάμι Μπερτς, υποψήφια για Όσκαρ Σεναρίου με το πρώτο της σενάριο(!), το “May December”, γράφει εδώ το μόλις δεύτερο σενάριό της. Και το κάνει έχοντας ως έμπνευση – πέρα από το αναπόφευκτο “Ποιος Παγίδευσε τον Ρότζερ Ράμπιτ”, παντοτινό σημείο αναφοράς για κάθε συνύπαρξη καρτούν και ανθρώπων ως κεντρικό στοιχείο – ταινίες όπως το “Έριν Μπρόκοβιτς”, το “Insider” και το “Ζήτημα Τιμής”(!), χρησιμοποιώντας παράλληλα ως κεντρικό δραματουργικό ιστό τη σισύφεια πάλη. Έχοντας από τη μία το Κογιότ ως μια σισύφεια φιγούρα που μονίμως παλεύει να καταφέρει κάτι που δεδομένα θα αποτύχει και άρα θα ξεκινήσει πάλι από την αρχή, αλλά και μέσω ενός συμβόλου (Project Sisyphus) που συνδέεται με ένα μεγάλο μυστικό που η μοχθηρή ACME θέλει να προστατεύσει.

Όλα αυτά θα ξετυλιχθούν μέσα από μια δικαστική κωμωδία, όπου “κακός δικηγόρος” είναι ο πάντα απολαυστικός Τζον Σίνα και villain φιγούρα είναι ο κόκορας Φόγκχορν Λέγκχορν – μια φιγούρα που τα τελευταία χρόνια πολλοί ηθοποιοί έχουν χρησιμοποιήσει ως εμφανή έμπνευση για διαβολικούς ρόλους, από τον Κέβιν Σπέισι στο “House of Cards” μέχρι, τολμώ να πω, τον Τομ Κρουζ στο “Ντίγκερ”.

Μέσα από όλα αυτά, η ταινία αγγίζει πολύ ενδιαφέρουσες θεματικές επεκτάσεις. Πέρα από τη σχεδόν υπαρξιακή διάσταση των προσπαθειών του Κογιότ, η Μπερτς τα βάζει με τις μεγάλες επιχειρήσεις, τα μονοπώλια, και την εκμετάλλευση των καταναλωτών τους – το Κογιότ κάποια στιγμή στην ταινία κυριολεκτικά αναφέρεται ως “high usage χρήστης”, από αυτούς που κάθε corporate πείραμα χρειάζεται για να επιβιώσει, δοκιμάζοντας τα πάντα πάνω τους επειδή “θα το αντέξουν”.

Και την ίδια στιγμή, είναι μια συγκινητική κατάθεση πάνω στην ιδέα της συνύπαρξης: Σε όποια θέση κι αν μας έχει τοποθετήσει η Ύπαρξη σε αυτό τον κόσμο, και όπως κι αν ο καπιταλισμός έχει σμιλέψει τα όρια και τους στόχους μας, η απάντηση βρίσκεται πάντα στην συναδελφικότητα. Είμαστε όλοι μαζί, γιατί οι Ισχυροί είναι εναντίον μας. Μπιπ μπιπ!

Κριτική

Φιλμ ενηλικίωσης και οικογενειακών δεσμών, με φόντο την περίοδο των πρώτων δημοκρατικών εκλογών στη Νιγηρία το 1993, 10 χρόνια μετά το πραξικόπημα του ‘83, εκλογές που με τη σειρά τους αποτέλεσαν παρένθεση: Το στρατιωτικό καθεστώς παρέμεινε στην εξουσία, με τον αληθινό νικητή των εκλογών, κεντροαριστερό Μοσούντ Αμπιόλα, να πεθαίνει στη φυλακή το 1998.

Αυτό είναι το σκηνικό που επιλέγει ο Ακινόλα Ντέιβις να τοποθετήσει μια ημι-αυτοβιογραφική ιστορία, γραμμένη μάλιστα μαζί με τον αδερφό του, Γουέιλ, για τον χρόνο που περνούν μαζί δυο νεαρά αδέρφια με τον πατέρα τους που συνήθως απουσιάζει από τις ζωές τους. Οι τρεις τους κάνουν έναν ταξίδι στο Λάγος, που δεν είναι ότι τους φέρνει ακριβώς κοντά, όσο τονίζει την παντοτινή παρουσία και την παντοτινή απουσία του ενός στη ζωή των άλλων.

Έξοχα γυρισμένη, με έναν χαρακτήρα-πατέρα (Σόπε Ντιρισού, στιβαρός και ανατριχιαστικός όπου χρειάζεται) αποτυπωμένο σαν φάντασμα, άλλοτε σαν όραμα, άλλοτε σαν ανάμνηση. Για μια ταινία που έτσι κι αλλιώς παίζει με την κινηματογραφική υφή, με τις αποστάσεις, με κάδρα άλλοτε μακρινά να αγκαλιάζουν τοπία και σκηνικά, άλλοτε κοντινά και επίμονα σε σκηνές μακρών διαλόγων ή μονολόγων, σα να απεικονίζει την πολυδιάσταση επίδραση του παρελθόντος πάνω μας: Δεν έχει ποτέ μια μορφή, μια αίσθηση, έναν μόνο τρόπο να εμφανίζεται.

Χάρη στον τρόπο που επιλέγει ο Ακινόλα Ντέιβις να πει αυτή την ιστορία, η δομή της αφήγησης σε σημεία γίνεται ίσως πιο πλαδαρή από το αναγκαίο, αλλά η συνολική αίσθηση είναι αδιαπραγμάτευτη. Μια σκληρή ιστορία γεμάτη απόσταση και μελαγχολία, αλλά και φροντίδα και έγνοια, με το παρελθόν να ρίχνει πάντα τη σκιά του. Ένα αληθινά αξιοσημείωτο ντεμπούτο, με ειδική μνεία για την Χρυσή Κάμερα (το διαγωνιστικό των κινηματογραφικών ντεμπούτων) στις Κάννες.

Κυκλοφορούν επίσης

Μποϊούνα: Τρόμος στον Αμαζόνιο: Μια ομάδα γιατρών ξεκινά για μια ανθρωπιστική αποστολή στον Αμαζόνιο, όμως σύντομα βρίσκεται αντιμέτωπη με έναν αδίστακτο θηρευτή, την τρομακτική Μποϊούνα. Ταινία τρόμου.

Τερατο-Μία: Η Τερατο-Μία συμμαχεί με τους συμμαθητές της για να ανατρέψει τα σχέδια του κακού διευθυντή Βαν Βλαντ. Οικογενειακή ταινία κινουμένων σχεδίων.