Δεν έχουμε πολλές τέτοιες μέρες

Παλαντζάρουμε πάνω σε μία τραμπάλα που δεν πέφτει ποτέ το βάρος ολοκληρωτικά σε μία πλευρά, αιωρούμαστε ανάμεσα σε μικρές ποσοστιαίες διαφορές, αλλά αυτό είναι αρκετό κάθε φορά να αλλάζει η διάθεσή μας. Δυο τρεις μονάδες στην Βραζιλία και είδαμε λίγο ουρανό. Δεν χρειάζεται να αλλάξει ο κόσμος για να αλλάξει η ψυχολογία μας. Κάτι μικρά ή λίγο μεγαλύτερα, είναι απαραίτητα για να κρατηθείς όρθιος.

Τις γνωρίζω τις ενστάσεις και πολιτικά ίσως να είναι ορθές, αλλά είναι και λίγο κυνικές και αγνοούν ή υποτιμούν κάτι που σε ορισμένες εποχές και συγκυρίες είναι εξ ίσου σημαντικό με την ανατροπή του συστήματος εκμετάλλευσης. Έχουμε ανάγκη από πρέζες αέρα, έχουμε ανάγκη από μέρες δικές μας, που να μην τις χαρίζουμε σε κανέναν.

Την ημέρα της απόφασης του δικαστηρίου για την Χρυσή Αυγή είχα γράψει «μας περιμένουν μπροστά μας μεγάλες ήττες από τον Φασισμό αλλά όχι σήμερα». Όχι σήμερα λοιπόν. Δεν είναι σήμερα η μέρα που θα υποτιμήσουμε την εκλογή Λούλα γιατί προδικάζουμε πως θα είναι απλά άλλο ένα διάλειμμα σοσιαλδημοκρατικών αυταπατών. (Μου την είπαν φίλοι αυτήν την ατάκα και στενοχωρηθήκαμε).

Ας μην κλέβουμε από τον κόσμο αλλά και από τους εαυτούς μας τέτοιες μέρες, δεν θα έχουμε πολλές. Η ψύχραιμη πολιτική αποτίμηση και οι οξυδερκείς αναλύσεις είναι πάντα χρήσιμες αλλά ας αφήσουμε και καμία μέρα να περάσει χωρίς αυτές. Έχουμε ανάγκη και από άλλα πράγματα.

Και ναι, μία αριστερή κυβέρνηση που κερδίζει με τόσο μικρή διαφορά, δεν μπορεί να ανατρέψει το σύστημα αλλά υπάρχει κόσμος που θα πάρει ανάσες, θα ανακουφιστεί από την πιο ανθρώπινη πολιτική της σε δυο τρία σημεία. Δεν θα ανατρέψει τον Καπιταλισμό. Εν αντιθέσει με τις ακροδεξιές κυβερνήσεις που ακόμη και με μια ψήφο διαφορά να εκλεγούν κάνουν ότι γουστάρουν δίχως κανέναν φραγμό.

Και σίγουρα δεν βοηθάνε ιδιαίτερα οι σκληροί χαρακτηρισμοί περί προσκυνημένων σοσιαλδημοκρατών, βολεμένων κρυφοαστών και λαγών του συστήματος. Μην ανοίξουμε εδώ πάλι την κουβέντα που αποτελεί τον μόνιμο λόγο διασπάσεων της Αριστεράς σε όλες τις χώρες και όλες τις εποχές και συνοψίζεται στο ερώτημα : «Αριστερά της ρήξης ή Αριστερά της συμμετοχής;». Δεν υπάρχει Αριστερά της συμμετοχής ή τουλάχιστον κανείς δεν ξεκινάει έτσι. Απλά στην πορεία νιώθει την ανάγκη να κάνει κάτι έστω μικρό σήμερα και όχι να περιμένει την οριστική ανατροπή.

Σωστό ή λάθος, κρίνεται κατά περίσταση και οφείλω να πω πως και δύο πλευρές έχουν πολύ ισχυρά κα στέρεα επιχειρήματα. Όμως δεν γίνεται να τιμωρούμε τον κόσμο επειδή δεν έχει φτάσει στα επιθυμητά από εμάς επίπεδα συνειδητοποίησης και ταξικής συνείδησης. Τόσος ελιτισμός καταντάει αυτό που είπα, τιμωρητικός.

Επαναλαμβάνω πως όπως πάνε τα πράγματα μας περιμένουν μεγάλες ήττες. Αλλά και ωραίες μέρες. Ας τις ζήσουμε όπως τους αξίζει και όπως μας αξίζει γιατί ακόμη και αυτές είναι κερδισμένες δεν μας τις χάρισε κανένας.

Κάπως έτσι δεν είναι η ζωή μας όλη; Μέχρι να πεθάνουμε έχουμε να ζήσουμε πολλές υπέροχες στιγμές αθανασίας. Ας μην τις πετάμε, δεν είναι άπειρες.