Λάικ – ντισλάικ: Από το μπλε τσουνάμι της Αμερικής στις κουτουλιές της Λιόλιου

Τα λάικ και τα ντισλάικ σε όσα παρατηρήσαμε στις βόλτες μας στην πόλη και στα θεάματα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα και που συνήθως τα συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

Σε αυτήν την στήλη, θα προσπαθήσουμε να καταγράφουμε σε τακτική βάση τι μας άρεσε και τι δε μας άρεσε, τα λάικ και τα ντισλάικ, τι μας έκανε εντύπωση και τι μας ξάφνιασε. Όχι, τόσο σε επίπεδο κριτικής, όσο σε επίπεδο ελεύθερου συνειρμού.

Από τα μεγάλα πολιτιστικά γεγονότα μέχρι τα μικρότερα, αλλά και τα σχεδόν αόρατα, αυτά που υπάρχουν παντού μέσα στη ζωή μας. Όσα παρατηρούμε στις βόλτες μας στην πόλη και στα θεάματα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα και που τα συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

ΛΑΪΚ

Αμέρικα Αμέρικα, TAG GREECE, Τερζόπουλος, Μπινιάρης και μία Σύγκρουση για τη Γεωργία Οικονόμου

Επιτέλους, λίγο φως από την Αμερική. Από μια χώρα που τον τελευταίο καιρό μας έχει συνηθίσει στο σκοτάδι, στην αλαζονεία της εξουσίας και στην κανονικοποίηση του αδιανόητου. Οι ενδιάμεσες εκλογές έδειξαν ότι η κοινωνία δεν έχει παραδώσει αμαχητί τα κλειδιά της δημοκρατίας. Οι Δημοκρατικοί πήραν πίσω το Κογκρέσο, αλλά το σημαντικότερο είναι πως εκατομμύρια Αμερικανοί ύψωσαν ένα εκλογικό ανάχωμα στον Τραμπ. Δεν ξημέρωσε ξαφνικά μια άλλη Αμερική. Τουλάχιστον, όμως, θυμηθήκαμε ότι υπάρχει και αυτή που αντιστέκεται.

Επιτέλους, βρε παιδιά, και μια διαφήμιση της Ελλάδας χωρίς τις χιλιοφορεμένες καρτ ποστάλ, τα ηλιοβασιλέματα και τα γνωστά γαλαζοπράσινα νερά. Το TAG GREECE, η νέα πρωτοβουλία του Υπουργείου Τουρισμού, μάς θυμίζει πως η χώρα δεν τελειώνει στις ξαπλώστρες της Μυκόνου. Έχει φασόλια στην Κέρτεζη, καρύδια, σταφύλια στο Μέγα Σπήλαιο, μαστιχόδεντρα στη Χίο. Έχει ανθρώπους που καλλιεργούν, παράγουν, επιμένουν. Μια Ελλάδα αυθεντική, ζωντανή, με γεύση και μνήμη. Και τι ωραία που την είδαμε επιτέλους στην οθόνη, χωρίς να χρειάζεται να ποζάρει για τους τουρίστες.

Και ας περάσουμε στα θεατρικά μας Το μεγαλύτερο λάικ της εβδομάδας πάει στον Θεόδωρο Τερζόπουλο και στον συγκλονιστικό «Αίαντά» του, που έκανε πρεμιέρα την Πέμπτη στο Άττις. Τι σκηνική ευφυΐα, τι τρομακτική δύναμη, τι μάθημα θεάτρου! Μια παράσταση που έχει κατακτήσει τον κόσμο και επιστρέφει 22 χρόνια μετά, πιο επίκαιρη από ποτέ. Κι αναρωτιόμουν: έχουμε άραγε συνειδητοποιήσει τι τεράστιο καλλιτεχνικό κεφάλαιο έχουμε δίπλα μας; Γιατί ο Τερζόπουλος δεν ακολουθεί το θέατρο της εποχής του. Το πάει δεκαετίες μπροστά.

Λάικ μεγάλο και στη «Δίκη» του Άρη Μπινιάρη, που πέρσι μου “ξέφυγε”, αλλά φέτος δεν τη γλίτωσε. Ο Μπινιάρης είναι εξπέρ στα δυστοπικά σύμπαντα, αλλά εδώ ξεπερνά τον εαυτό του. Στήνει έναν καθαρόαιμο καφκικό εφιάλτη, όπου η λογική έχει πάει περίπατο, η ενοχή προηγείται του εγκλήματος και η εξουσία σε καταδικάζει χωρίς καν να ξέρεις το γιατί. Ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος στα καλύτερά του, σε μια παράσταση που σε συνθλίβει.

Είδα το τρέιλερ του «Ξανασταυρώνεται», της πρώτης μεγάλου μήκους ταινίας του Θοδωρή Παπαδουλάκη.και, πραγματικά, έμεινα με το στόμα ανοιχτό! Ο Καζαντζάκης μεταφέρεται σε ένα δυστοπικό μέλλον, σε μια Ελλάδα υπό ξένη κατοχή, με πρόσφυγες, θρησκευτική υποκρισία και μια εξουσία που εργαλειοποιεί την πίστη. Ο Μανώλης, ένας νεαρός street artist με διαταραχή ομιλίας “εξαναγκάζεται” να υποδυθεί τον Χριστό σε μια κοινωνία που έχει προδώσει κάθε έννοια ανθρωπιάς. Και κάπου εκεί, η αναπαράσταση των Παθών συναντά την πραγματική βαρβαρότητα Αν το τρέιλερ είναι ενδεικτικό όσων μας περιμένουν, ανυπομονώ πραγματικά να το δω!

«Σύγκρουση». Επιτέλους, μια ελληνική σειρά που δεν υποτιμά τη νοημοσύνη μας! Σενάριο με ουσία, σκηνοθεσία με άποψη, κινηματογράφηση που δεν εξαντλείται σε δήθεν ατμόσφαιρα και ερμηνείες εξαιρετικές. Ο Αλέκος Κυράνης στήνει ένα δικαστικό θρίλερ όπου τίποτα δεν είναι αυτονόητο και κανείς υπεράνω υποψίας. Και ο Δημήτρης Καπουράνης; Αποκάλυψη. Γιατί καλή τηλεόραση δεν σημαίνει φανταχτερή παραγωγή. Σημαίνει να ξέρεις τι θέλεις να πεις και πώς.

“Τζέι Ντι, χαμπίμπι” για τη Χριστίνα Τσατσαράγκου

Θρίαμβος για τους Δημοκρατικούς στην Αμερική και χαμόγελα για τον Αμπντούλ Ελ Σαγέντ, τον γιο Αιγύπτιων μεταναστών που εξελέγη γερουσιαστής στο Μίσιγκαν και έδωσε ένα απολαυστικό μάθημα πολιτικού τρολαρίσματος. Στην πανηγυρική ομιλία του γύρισε προς τον αντιπρόεδρο των ΗΠΑ, Τζέι Ντι Βανς, που τον είχε αποκαλέσει «πολύ, πολύ κακό άνθρωπο», και του είπε: «JD, habibi!». Δηλαδή, «Τζέι Ντι, αγάπη μου!». Και συνέχισε: «Υπάρχει μια απολαυστική ειρωνεία στο γεγονός ότι είσαι συνταγματικά υποχρεωμένος να με ορκίσεις τον Ιανουάριο». Δεν ξέχασε ούτε τον Τραμπ, που κορόιδευε το όνομά του: «Μετά την ορκωμοσία, μπορείς απλώς να με αποκαλείς γερουσιαστή». Μετά από τόση ισλαμοφοβία στην προεκλογική εκστρατεία, λίγες λέξεις, πολύ χιούμορ και μια εκδίκηση που σερβιρίστηκε με χαμόγελο.

Must see η έκθεση του Platon στο Μουσείο Μπενάκη. Ο σπουδαίος φωτογράφος μεταξύ άλλων μάς εξήγησε στην ξενάγηση για το κουτί πάνω στο οποίο κάθονται όσοι φωτογραφίζονται. Πλούσιοι και φτωχοί, πρόεδροι και απλοί άνθρωποι κάθονται στην ίδια θέση, μπροστά στον ίδιο φακό. Μια περίεργη αίσθηση δημοκρατίας και ισότητας. Από τις πιο απολαυστικές στιγμές της έκθεσης, τα βίντεο από τα παρασκήνια των φωτογραφίσεών του, όπου βλέπουμε τον Platon επί το έργον. Εκεί είδαμε το «Warmer Together» της Moncler, για την οποία φωτογράφισε και σκηνοθέτησε τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο και τον Αλ Πατσίνο, δύο φίλους εδώ και περισσότερα από 50 χρόνια, σε μια σειρά ασπρόμαυρων πορτρέτων και μικρών ταινιών για τη φιλία, την εμπιστοσύνη και την ανθρώπινη επαφή. Δύο θρύλοι του κινηματογράφου, που μπροστά στον φακό του μιλούν απλά για όσα τους ενώνουν και δίνουν τα χέρια.

 

Ο Platon συνεργάστηκε επίσης με το πολιτικό περιοδικό «George» του Τζον Φ. Κένεντι Τζούνιορ, ο οποίος τον κάλεσε στη Νέα Υόρκη, ανοίγοντας ένα σημαντικό κεφάλαιο στην καριέρα του ως φωτογράφου προσωπικοτήτων της πολιτικής και της δημόσιας ζωής. 

Ο Μπομπ Ντίλαν πήγε στο Βατικανό και συνάντησε τον Πάπα Λέοντα ΙΔ΄, φορώντας ένα μαύρο φούτερ με την κουκούλα ανεβασμένη στο κεφάλι, την οποία μάλιστα δεν κατέβασε ούτε για τις επίσημες φωτογραφίες. Στα 85 του, ο Ντίλαν εξακολουθεί να κάνει τα πράγματα με τον δικό του τρόπο. Ο Πάπας τού χάρισε ένα κομποσκοίνι και εκείνος του πρόσφερε την αυτοβιογραφία του «Chronicles: Volume One». Η συνάντηση είχε και μουσικό υπόβαθρο, καθώς ο Λέων ΙΔ΄ είχε πρόσφατα παραθέσει στίχους από το αντιπολεμικό τραγούδι του Ντίλαν «Go Away You Bomb» σε βιβλίο για τον αφοπλισμό. Δεν ήταν πάντως η πρώτη παπική συνάντηση του μουσικού. Το 1997 είχε τραγουδήσει το «Knockin’ on Heaven’s Door» μπροστά στον Ιωάννη Παύλο Β΄. Τριάντα χρόνια σχεδόν αργότερα, ξαναχτύπησε την πόρτα του Βατικανού. Αυτή τη φορά με κουκούλα.

 

Την ίδια στιγμή που αποκαλύπτεται η δράση κυκλώματος που φέρεται να χρησιμοποιούσε ΜΚΟ για να βάζει χέρι σε χρήματα που προορίζονταν για παιδιά με καρκίνο, υπάρχουν κι εκείνοι που προσφέρουν χωρίς να περιμένουν αντάλλαγμα ή δημοσιότητα. Μας συγκίνησε ο 29χρονος ποδοσφαιριστής Τάσος Χατζηγιοβάνης, που πρόσφερε 12.500 ευρώ για τη θεραπεία του μικρού Δημήτρη-Όθωνα, ο οποίος έδινε μάχη με τον καρκίνο. Δυστυχώς, το παιδί δεν τα κατάφερε. Ο Χατζηγιοβάνης τιμήθηκε με το «Βραβείο Ανθρωπιάς» του ΠΣΑΠΠ και λύγισε πάνω στη σκηνή όταν μίλησε για τον μικρό Δημήτρη-Όθωνα. «Το καλό πάντα νικά. Θα συνεχίσω να προσφέρω όπως μπορώ», είπε με δάκρυα στα μάτια. Μακάρι να υπήρχαν περισσότεροι σαν κι αυτόν.

ΝΤΙΣΛΑΪΚ

Παιδική χαρά, Ai αρρώστιες, μία Ομόνοια και κουτουλιές για τη Γεωργία Οικονόμου

Υπάρχει η απάτη, υπάρχει η χυδαιότητα και υπάρχει κι αυτός ο πάτος που δεν φανταζόμασταν ότι μπορούσε να πιάσει η ανθρώπινη αναλγησία. Η υπόθεση της ΜΚΟ «Παιδική Χαρά» προκαλεί πραγματική αηδία. Άνθρωποι έδιναν από το υστέρημά τους για να σωθούν άρρωστα παιδιά και κάποιοι μετέτρεπαν την αγωνία των γονιών σε πολυτελή ταξίδια, τσάντες και τζόγο. Πόση ηθική εξαθλίωση χωράει ανάμεσά μας;

Και ναι είδαμε και τον απόλυτο βούρκο της διαδικτυακής χυδαιότητας. Έφτιαξαν με AI τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου σε νοσοκομειακό κρεβάτι και τη Δώρα Χρυσικού να παλεύει δήθεν ξανά με τον καρκίνο. Πόσο σάπιος πρέπει να είσαι για να κατασκευάζεις αρρώστιες, να τρομοκρατείς οικογένειες και να εμπορεύεσαι τον ανθρώπινο πόνο για μερικά κλικ; ΜΙλάμε για ψηφιακή τυμβωρυχία…

Nτισλάικ στην «Ομόνοια» του Ανέστη Αζά και του Πρόδρομου Τσινικόρη στο Θέατρο Δίπυλον. Ειλικρινά, κάποια στιγμή αναρωτήθηκα αν η παράσταση που έβλεπα μας τρόλαρε κανονικά. Χωρίς ουσιαστική δραματουργία, χωρίς συνοχή, χωρίς έναν σαφή σκηνικό προσανατολισμό. Ένα συνονθύλευμα ιδεών που έμοιαζαν να θεωρούν την ίδια τους την ύπαρξη επαρκή καλλιτεχνική πρόταση. Αλλά, συγγνώμη, το να ανεβάζεις κάτι στη σκηνή δεν το καθιστά αυτομάτως θέατρο με άποψη. Και η απουσία δραματουργίας δεν βαφτίζεται πειραματισμός επειδή μας βολεύει.

Δεν ξέρω τι έχω κάνει στον αλγόριθμό μου και μου πετάει διαρκώς βίντεο με τον Σάκη Ρουβά και την Κατερίνα Λιόλιου. Ξέρω, όμως, ότι έχω πραγματικά απαυδήσει. Κάθε λίγο και λιγάκι ανεβαίνει κι ένα βίντεο για το πόσο καταπληκτικά περνάει αυτό το «καυτό» δίδυμο επί σκηνής. Τόσο καταπληκτικά, που εκεί πάνω στο τσακίρ κέφι η Λιόλιου έδωσε και μια κουτουλιά στον Ρουβά και έγινε viral.

Τα χριστιανικά κηρύγματα του Ράσελ Μπραντ και τα βαμπίρ στο Γκάζι, για τη Χριστίνα Τσατσαράγκου 

Μας τα είχε πρήξει τα τελευταία χρόνια ο Ράσελ Μπραντ με τη θρησκευτική του μεταστροφή, τη βάπτισή του, την πίστη στον Θεό και τα κηρύγματα περί ηθικής και πνευματικής σωτηρίας. Σήμερα ο 51χρονος Βρετανός κωμικός και ηθοποιός κρίθηκε ένοχος για έναν βιασμό και τρεις σεξουαλικές επιθέσεις σε βάρος τεσσάρων γυναικών. Ο άνθρωπος που εμφανιζόταν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ως αναγεννημένος χριστιανός βρίσκεται πλέον αντιμέτωπος με πολυετή φυλάκιση. Η πίστη είναι προσωπική υπόθεση. Όταν όμως την κάνεις δημόσιο κήρυγμα, ενώ αρνείσαι να αναλάβεις την ευθύνη για τις πράξεις σου, η υποκρισία περισσεύει. Και ένα μεγάλο μπράβο στις γυναίκες που βρήκαν το θάρρος να τον καταγγείλουν.

Σάββατο βράδυ μετά τον Anyma στο μετρό και ήταν σαν να είχαν βγει τα βαμπίρ παγανιά. Είπαμε να ακολουθούμε κάπως το Halloween, άντε να υιοθετήσουμε και το Día de los Muertos, αλλά αυτό που συνέβη στο Γκάζι παραπάει. Στο περιβόητο Athens Halloween Hunt, ένα υπαίθριο παιχνίδι τρόμου, συμμετέχοντες καταγγέλλουν ότι δέχθηκαν χτυπήματα με αλυσίδες, ρόπαλα και μαστίγια, μέχρι και δαγκώματα. Στο κυνηγητό μπήκαν, σύμφωνα με μαρτυρίες, και ανυποψίαστοι περαστικοί. Δηλαδή, βγαίνεις μια βόλτα και κινδυνεύεις να σε δαγκώσει κανένα ζόμπι;