Ο Μακρόν ήταν ακραίος. Γι’ αυτό προκάλεσε εξέγερση

Παρακαλουθούμε, με συμπάθεια είναι η αλήθεια, όλες τις τελευταίες αναλύσεις για τα γεγονότα στη Γαλλία που λίγο έως πολύ υποστηρίζουν ότι η αποτυχία του μετριοπαθούς Μακρόν ανοίγει το δρόμο στα άκρα. Πέρα από το ότι αυτοί οι δημοσιολογούντες εξισώσουν τη Λεπέν με τον Μελανσόν σε μία ακόμη εφαρμογή της θεωρίας των δύο άκρων, το πρόβλημα στην ανάλυση έχει να κάνει με την υποτιθέμενη “μετριοπάθεια” του Μακρόν και γενικότερα αυτού του πολιτικού χυλού που ονομάζουμε κέντρο.

Ο Μακρόν υιόθετησε ακραίες οικονομικές πολιτικές. Γιατί ακραίες είναι οι πολιτικές των φοροαπαλλαγών στο μεγάλο κεφάλαιο και τους πολύ πλούσιους Γάλλους. Ο Γάλλος πρόεδρος από το 2017 που ανέλαβε μέχρι και σήμερα έχει αναδειχθεί στο μεγαλύτερο στήριγμα του μεγάλου γαλλικού κεφαλαίου.

Ο Μακρόν κατήργησε το φόρο αλληλεγγύης επί της περιουσίας (ISF) και τον αντικατέστησε με τον IFI, που αφορά πλέον κυρίως την ακίνητη περιουσία. Μετοχές, ομόλογα και άλλες χρηματοοικονομικές επενδύσεις έπαψαν να συνυπολογίζονται με τον προηγούμενο τρόπο. Μόνο από αυτό το μέτρο οι πραγματικά έχοντες και κατέχοντες ευνοούνται σκανδαλωδώς με κάποια δις το χρόνο.

Παράλληλα, ο εταιρικός φορολογικός συντελεστής μειώθηκε σταδιακά από 33,3% σε 25%. Μαντέψτε ποιες επιχειρήσεις ευνοήθηκαν περισσότερο από αυτό το καθεστώς.

Ο Μακρόν με τις πολιτικές του έκανε κάτι απολύτως χειροπιαστό και απλό. Αύξησε τις ανισότητες στη Γαλλία μαζί με το ποσοστό φτώχειας. Το παρέλαβε στο 13,8%, το 2024 το είχε φτάσει ήδη στο 15.4%. Ο Μακρονισμός έκανε τους Γάλλους φτωχότερους και άνοιξε το χάντικαπ μεταξύ των πλούσιων και των φτωχών όπως αυτό μετριέται από το δείκτη Gini.

Αυτά στη Γαλλία δεν έχουν περάσει απαρατήρητα. Κάθε άλλο θα έλεγε κανείς. Οι Γάλλοι είναι στους δρόμους ήδη από το 2019 πριν έρθει καν η πανδημία και το κύμα ακρίβειας λόγω του πολέμου της Ουκρανίας. Και βρίσκονταν στους δρόμους για να ζητήσουν τα αυτονόητα. Πιο διαχειρίσιμο κόστος ζωής, περισσότερο κοινωνικό κράτος, περισσότερες ευκαιρίες ανέλιξης.

Οσοι μιλούν για μετριοπάθεια του Μακρόν θα πρέπει να μας πουν που ακριβώς την παρατηρούν. Πώς ο Γάλλος πρόεδρος, ίσως ο μεγαλύτερος πολιτικός αριβίστας της γαλλικής πολιτικής σκηνής τα τελευταία 50 χρόνια, θεωρείται μετριοπαθής κεντρώος και ο Μελανσόν λαϊκιστικής αριστερός;

Ο Μακρόν και τις δύο φορές εκλέχθηκε γιατί οι δημοκρατικοί πολίτες στη Γαλλία ήθελαν, δικαίως, να κόψουν το δρόμο της Λεπέν προς το Μέγαρο των Ηλυσίων. Ούτε την πολιτική του αγάπησαν, ούτε τον ίδιο, η ψήφος υπέρ του ήταν ένα αναγκαίο κακό για να μην έρθουν τα χειρότερα. Αυτό δεν μπορεί να χαρακτηρίσει το μακρονισμό, ως πολιτικό κίνημα, κεντρώο, ούτε το βασικό του εκφραστή του πολιτικό χαμηλών τόνων.

Η δήθεν μετροπάθεια του Μακρόν δεν ήταν τίποτα άλλο παρά ένας φερεντζές για να εφαρμοστούν απολύτως ταξικές πολιτικές που προκάλεσαν ακόμα περισσότερες πληγές στο σώμα της γαλλικής κοινωνίας. Θα έχει πραγματικά πολύ μεγάλη πλάκα μία συζήτηση σ’ ένα υποβαθμισμένο προάστειο του Παρισιού για το αν πραγματικά ο Μακρόν είναι κεντρώος πολιτικός ή όχι. Ας πάνε να το πουν αυτοί που το υποστηρίζουν στα δημόσια σχολεία των φτωχών περιοχών, στους Γάλλους που τα βγάζουν δύσκολα πέρα επειδή ακριβώς οι πολιτικές του μακρονισμού μείωσαν τις ευκαιρίες και αύξησαν το κόστος ζωής.

Ο για λίγους ακόμη μήνες Γάλλος πρόεδρος κυβέρνησε τη Γαλλία με σιδηρά πυγμή και αναδείχθηκε μόνος του σ’ ένα (δεξιό) άκρο το οποίο, με την εμμονή του στο νεοφιλελευθερισμό και στα προτάγματά του, οδήγησε τη μεγάλη και ιστορική αυτή χώρα σε εξέγερση.

Το κέντρο λοιπόν δεν “απέτυχε”. Αντιθέτως πέτυχε. Να ανοίξει το δρόμο προς τη συνολική μετατόπιση στη δεξιά αφού έτσι και αλλιώς δεξιές πολιτικές εφάρμοσε σε όλα τα κρίσιμα θέματα. Δεν είναι η πρώτη ούτε η τελευταία φορά. Την έχει αυτήν την τάση το κέντρο, παντού, σ’ όλο τον κόσμο. Κλίνει προς τα δεξιά και ενίοτε προς την αυταρχική δεξιά.

Να το πούμε και διαφορετικά: Εχουν άραγε πολύ μεγάλες διαφορές μεταξύ τους ο Μακρόν και η Μελόνι;