Τα σώματά μας ως εργαλεία μισανθρωπικών πολιτικών επιλογών

Δεν πρέπει να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Η πολιτική που εισάγει πρόταση για μείωσης του χρονικού ορίζοντα κατά τον οποίο δίνεται το επίδομα ανεργίας στους μόλις δύο μήνες, είναι μισανθρωπική πολιτική.

Δεν πρόκειται, δηλαδή, για μία τυπικά νεοφιλελεύθερη, σκληρή επιλογή αλλά για πολιτική που στρέφεται κατά συγκεκριμένης ομάδας του πληθυσμού, στους ανέργους. Υπονοείται, την ίδια ώρα, με πρόστυχο τρόπο ότι οι άνεργοι είναι στο σύνολό τους τεμπέληδες που απλά “καταναλώνουν” το επίδομα ανεργίας για να μην εργάζονται.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι έχουν ήδη προηγηθεί πολιτικές απολύτως περιοριστικές για το επίδομα ανεργίας όπως το ότι δίνεται με προπληρωμένη κάρτα. Μην τυχόν και κάποιος αποταμιεύσει το τεράστιο ποσό του επιδόματος και φτάσει σε πλούτη τον Ελον Μασκ…

Η καταφυγή στις μισανθρωπικές πολιτικές, όσο και αν ξενίζει (και σωστά ξενίζει), δεν πρέπει να εκπλήσσει. Είναι ακριβώς το επόμενο στάδιο μετά από τις ανάλγητες, ταξικά σκληρά πολιτικές. Όταν οι τελευταίες δεν συναντούν μεγάλες αντιδράσεις, όταν “κανονικοποιούνται” από μερίδα ΜΜΕ ως οι μόνες αποτελεσματικές και όταν τελικά εφαρμόζονται σε μεγάλη κλίμακα, η εξουσία αποθρασύνεται.

Λογική, άρα, η σκέψη να περάσουμε στο επόμενο level, στις πολιτικές που αποδεικνύουν το μίσος για τους ευάλωτους. Το δίχως άλλο. Γιατί όχι;

Οι άνθρωποι, με τους “λαγούς” τους, τεστάρουν τις αντοχές και τις ανοχές της κοινωνίας. Αν διαπιστώσουν ότι τους παίρνει κι’ άλλο, μην έχετε καμία αμφιβολία ότι θα προχωρήσουν βρίσκοντας διάφορα προσχήματα για να “ντύσουν” με χρυσόσκονη μία εντελώς άθλια πολιτική επιλογή. Μπορεί να δημιουργήσουν ένα…app για το επίδομα ανεργίας, να μία έξοχη, εκσυγχρονιστική ιδέα.

Μία πρόβλεψη εδώ: Το τεστάρισμα γίνεται ακριβώς γιατί έχουν την υποψία ότι μπορούν να πιέσουν και άλλο. Ότι οι αντιδράσεις, πέρα από αυτές των κομμάτων, δεν θα είναι μεγάλες. Ότι τα συνδικάτα δεν διαθέτουν πια το κύρος και το σφρίγος για να εμπνεύσουν την κοινωνία. Ότι, τέλος, θα βρεθούν και πρόθυμοι “από κάτω” να στηρίξουν το μέτρο σε ακόμη μία επίδειξη κοινωνικού αυτοματισμού.

Όλα αυτά τα έχουν “μετρήσει” με κάποιον τρόπο. Γνωρίζουν ακριβώς τι κάνουν και θα επιχειρήσουν να ολοκληρώσουν αυτό που άρχισαν το 2019. Δηλαδή τη μεγαλύτερη αναδιανομή εισοδήματος εις βάρος του κόσμου της εργασίας τα τελευταία 20 χρόνια τουλάχιστον.

Το έχουν φαίνεται υποσχεθεί. Το πού, το φαντάζεται κανείς εύκολα, δεν χρειάζεται δα και πολύ μεγάλη ευφυία.

Η ευθύνη, έτσι, μεταφέρεται στους “από κάτω”, στα αντικείμενα των μισανθρωπικών πολιτικών. Τι θα πράξουν αυτή τη φορά; Θα αποδεχθούν να κάνουν τις ζωές και τα σώματά τους αντικείμενο πειραμάτων ενός απάνθρωπου, τελικά, συστήματος; Θα συμβιβαστούν μ’ αυτή τη μοίρα ή απλά θα θεωρήσουν ότι είναι κάτι που δεν τους ενδιαφέρει γιατί οι ίδιοι έχουν τώρα δουλειά;

Αν ο,τιδήποτε από τα παραπάνω γίνει πραγματικότητα (που το φοβόμαστε), δικαιολογίες άλλες δεν θα υπάρξουν. Θα έχουμε δώσει το πράσινο φως ως πολιτικό και κοινωνικό σώμα όχι μόνο να μας χλευάζουν οι κρατούντες αλλά να στρέφονται εναντίον ακόμη και της βιολογικής μας υπόστασης. Και αυτής των παιδιών μας βεβαίως.

Αυτομάτως, την ίδια ώρα οι “από πάνω” θα πάρουν το μήνυμα ότι μπορούν να διαφεντεύουν πλήρως τις ζωές μας με αντάλλαγμα το κέρδος των επιχειρήσεων γιατί περί αυτού πρόκειται. Και θα έχουν όλο το “δικαίωμα” να το κάνουν γιατί θα τους το έχουμε παραχωρήσει με την ασυγχώρητη ανοχή μας, σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο.

Αυτή είναι η κόκκινη γραμμή για τους ανθρώπους της εργασίας, για τους ανθρώπους του μόχθου. Αμφίβολο όμως αν ακριβώς αυτοί οι άνθρωποι κατανοούν την κρισιμότητα των στιγμών και των εποχών…