Νέες ταινίες: Ο Φαραντί διασκευάζει “Δεκάλογο” του Κισλόφσκι, η Λέα Σεϊντού συνταρακτική στο “Τρυφερό Κτήνος”

Η “Οδύσσεια” ξεπέρασε επισήμως το 1.000.000 εισιτήρια και γίνεται η πρώτη ξενόγλωσση που το καταφέρνει μετά τους “300”, σχεδόν 20 χρόνια πίσω!

Στην πρώτη θέση του εβδομαδιαίου box office συνεχίζει να βρίσκεται το “Minions & Τέρατα” που έχει φτάσει τα 180.000 εισιτήρια, μια εντυπωσιακή επιτυχία για μια ταινία που στις ΗΠΑ κινήθηκε πολύ απογοητευτικά.

Με το μισό εκατομμύριο φλερτάρει ο Σπάιντερ-Μαν, ενώ “Φιορδ” (65.000) και “Πατρίδα” (26.000) δείχνουν ξανά την αυξητικών τάσεων δυναμική του κοινού για το mainstream καλλιτεχνικό σινεμά. Το κοινό αυτό λογικά θα δείξει ενδιαφέρον για τον νέο Φαραντί, ακόμα και παρά την πολύ αρνητική υποδοχή της ταινίας στις Κάννες (σε αντίθεση με τα προαναφερθέντα, βραβευμένα φιλμ).

Οι νέες ταινίες της εβδομάδας

Κριτική

Στη νέα του διεθνή συμπαραγωγή, ο Ασγκάρ Φαραντί του μνημειώδους “Ένας Χωρισμός” διασκευάζει τη “Μικρή Ιστορία για Έναν Έρωτα” από τον “Δεκάλογο” του Κισλόφσκι, με ένα καστ που περιλαμβάνει Ιζαμπέλ Ιπέρ, Βιρζινί Εφιρά και Βενσάν Κασέλ.

Στην ταινία, η Συλβί (η Ιπέρ σε έναν καθηλωμένο ρόλο για τον οποίον ούτε έχει ούτε μπορεί να κάνει τίποτα) ψάχνοντας έμπνευση για το νέο της μυθιστόρημα, κατασκοπεύει τους γείτονές της με ένα τηλεσκόπιο. Όταν προσλαμβάνει έναν νεαρό άντρα να τη βοηθά με τις καθημερινές της δουλειές, εκείνος φέρνει τη ζωή της άνω-κάτω καθώς αρχίζει και αναπτύσσει εμμονή με τη γυναίκα του απέναντι κτιρίου. (Βιρζινί Εφιρά, χαραμισμένη.)

Ο Άνταμ εμπλέκεται έτσι στις πραγματικές ζωές των γειτόνων, που αποδεικνύονται πολύ πιο σκληρές και μπλεγμένες από ό,τι η φαντασία άφηνε να εννοηθεί.

Η δύναμη του Φαραντί, του οποίου όλες οι αληθινά καλές ταινίες τοποθετούνται στο Ιράν, έχει να κάνει με αυτή την αίσθηση κλιμάκωσης και ασφυξίας που χτίζει μεθοδικά. Οι ιστορίες του ξετυλίγονται αλλά οι χαρακτήρες του παγιδεύονται. Και στην πορεία, σα να επρόκειτο για κάποιο καθηλωτικό κοινωνικό θρίλερ, αναπτύσσει μπροστά μας ολόκληρους διαλυμένους ή/και αδιέξοδους μηχανισμούς.

Εδώ, η φιλοσοφική ροή του Κισλόφσκι δεν αποδεικνύεται φυσικό ταίριασμα των στυλ καθώς κι ο Φαραντί μοιάζει χαμένος μες στο υλικό του. Αντί για κρεσέντο διαρκείας βλέπουμε χαρακτήρες να κάνουν κύκλους γύρω από τον εαυτό τους σε μια ταινία που εντελώς παράξενα μοιάζει να είναι άστοχη στα πάντα. Ο ρυθμός δεν υπάρχει –πολύ συχνά θα αναρωτηθείς πόσες ώρες παρακολουθείς ήδη–, η αισθητική μοιάζει με θολωμένης τηλεταινίας, οι ερμηνείες είναι αμήχανες: Οι ηθοποιοί παίζουν δύο βερσιόν των χαρακτήρων τους (τον πραγματικό, κι εκείνον στο μυαλό της Συλβί) χωρίς κάποια ουσιώδη οπτική.

Είναι παρακολουθήσιμο αν μη τι άλλο επειδή σε σημεία θα αναρωτιέσαι πόσο άλλο μπορεί να τραβηχτεί η κάθε κατάσταση. Όμως η ταινία αγωνιά να βρει έναν στόχο που δεν έρχεται ποτέ, στηριζόμενη κιόλας πάνω σε έναν κεντρικό χαρακτήρα-κλειδί που το φιλμ ποτέ δεν αντιμετωπίζει σα να ήταν όσο creepy είναι στα αλήθεια. Γενικώς παρωχημένο και άτεχνα κατασκευασμένο.

Κριτική

Η Λέα Σεϊντού δίνει μια από τις ερμηνείες της χρονιάς στο κοινωνικό δράμα από την Μαρί Κρόιτσερ, που μας είχε τραβήξει το ενδιαφέρον με το “Corsage” με τη Βίκι Κριπς. Η ταινία ακολουθεί μια γυναίκα της οποίας ο σύζυγος συλλαμβάνεται με μια σοκαριστική κατηγορία, που θα κάνει την ίδια να αναγκαστεί να επανεξετάσει κάθε στιγμή της μαζί του.

Η ερμηνεία της Σεϊντού περνά μέσα από τρεις γλώσσες, μέσα από μουσικό ρυθμό, από αγάπη και οικειότητα, από τρόμο και μίσος, από απόγνωση και πείσμα. Δίνει τεράστιο βάθος και διαστάσεις στην ηρωίδα ενός κατά τα άλλα όχι ιδιαίτερα ευρηματικού ή πλούσιου δράματος, από το οποίο η ένταση απουσιάζει σχεδόν πλήρως. Και το οποίο μας ζητά ως θεατές να κοιτάξουμε με ανθρωπιά έναν χαρακτήρα προτού μας επιτρέψει καν να τον αναλογιστούμε ως τέρας. Κακός υπολογισμός, μετριότατη ταινία.

Κριτική

Ο Ζακ Κρέγκερ του “Weapons” και του “Barbarian” αναλαμβάνει τη νέα μεταφορά του διάσημου βιντεοπαιχνιδιού στη μεγάλη οθόνη αγνοώντας πλήρως τους όποιους χαρακτήρες ή πλοκές είναι αναγνωρίσιμα συνδεδεμένα με το παιχνίδι, επιλέγοντας να κάνει κάτι τελείως γραμμικό, και δικό του. Η ταινία ακολουθεί έναν νοσοκομειακό κούριερ που μεταφέρει κάτι πολύ σημαντικό στη διάρκεια μιας χιονισμένης, καταραμένης νύχτας.

Ο άτυχος άντρας – στον ρόλο ο Όστιν Έιμπραμς είναι μια τέλεια επιλογή για χαρακτήρα ανάμεσα στο χιούμορ και την παράνοια – θα αντιμετωπίσει διαδοχικές φρικιαστικές απειλές εμπνευσμένες από τον κόσμο του παιχνιδιού χωρίς ποτέ ο Κρέγκερ να νιώθει την ανάγκη να μας προσγειώσει σε κάποιο ξεφόρτωμα πλοκής ή “μυθολογίας”. Αντιθέτως, συνθέτει την περιπέτεια τρόμου σα να ήθελε να αναπαραστήσει την ίδια αίσθηση του να παίζεις ένα παιχνίδι σαν αυτό: Αγωνία και απειλή ελλοχεύει σε κάθε γωνιά του χώρου, με έναν κεντρικό χαρακτήρα-avatar που εξερευνά προσπαθώντας να αποδράσει/επιβιώσει και χωρίς να γνωρίζει τι τον περιμένει στο κάθε επόμενο “δωμάτιο”.

Υπάρχουν σκηνές πρώτου προσώπου, υπάρχουν σκηνές όπου το μεγαλύτερο μέρους του κάδρου καλύπτεται από την ίδια την κεντρική φιγούρα αφήνοντάς μας να αγωνιούμε για τις σκιές, υπάρχει ένταση και ταχύτητα και μια αίσθηση ορμητικής κίνησης προς τα μπροστά: Κάθε επεισόδιο οδηγεί με φόρα στο επόμενο χωρίς ανάσα, και χωρίς την αίσθηση κάποιας ευρύτερης σημασίας, με καλή ισορροπία χιούμορ, φρίκης, τρόμου, σασπένς.

Στο τέλος ίσως μείνει η αίσθηση πως τελικά παραήταν άδειο το όλο εγχείρημα (μια κατηγορία που έχει ξαναγίνει εναντίον του Κρέγκερ, αν και προσωπικά το “Weapons” το βρήκα πολύ μεστό συναισθηματικά ακόμα και με έναν αόριστο τρόπο), αλλά είναι ένα τέτοιο απολαυστικό και επιδέξια κατασκευασμένο τρενάκι του τρόμου, που δεν έχεις λόγο να μη θες να το ακολουθήσεις μέχρι τον τερματισμό – ή το game over, ο,τι έρθει πρώτο.

Κυκλοφορούν επίσης

Η Επέλαση: Όταν μια αδίστακτη ομάδα γενετικά τροποποιημένων υπερστρατιωτών ξεφεύγει στην έρημο, μια στρατιωτικός και ​​ελεύθερη σκοπευτής πρέπει να εξαπολύσει την κόλαση για να προστατεύσει τη μικρή κόρη της. Με την Άντρια Αρχόνα, από τον σκηνοθέτη του “The Guest”.

Κωδικός Τεχεράνη: Ύστερα από μια αποτυχημένη αποστολή, ο Τάκερ, πρώην πράκτορας της CIA, οδηγεί μια ομάδα απογοητευμένων πρώην κατασκόπων στην αναζήτηση εκατομμυρίων δολαρίων σε μετρητά, που χάθηκαν κατά την κατάληψη της αμερικανικής πρεσβείας στην Τεχεράνη το 1979. Καθώς προσπαθούν να επιβιώσουν μέσα σε ένα επικίνδυνο παιχνίδι εξαπάτησης, προδοσίας και απρόβλεπτων συμμαχιών, ο κλοιός γύρω τους στενεύει και η αποστολή γίνεται ολοένα και πιο επικίνδυνη. Με τον Λίαμ Νίσον.

Ράλλυ από το Παρίσι στις Πυραμίδες: Ο Σόλαν ανακαλύπτει έναν διεθνή αγώνα αυτοκινήτων από το Παρίσι μέχρι τις πυραμίδες της Αιγύπτου, όπου οι καλύτεροι εφευρέτες του κόσμου αναμετρώνται σε μια τρελή κούρσα. Αν κερδίσουν, κανείς στο χωριό του δεν θα μπορεί πια να αμφισβητήσει την ιδιοφυΐα του φίλου του, Ρίοντορ. Οικογενειακή περιπέτεια κινουμένων σχεδίων.