Κάνε focus: Ο Νικόλας Παπούλιας είναι στον αφρό των ημερών

Ο Νικόλας Παπούλιας ανήκει σε εκείνη τη γενιά ηθοποιών αφήνουν ένα αποτύπωμα που σε κάνει να τους θυμάσαι. Μετά την έντονη παρουσία του στον «Μικρό Πρίγκιπα» του Γιάννη Αγγελάκα στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, όπου ξεχώρισε για την ευαισθησία και τη σκηνική του ακρίβεια, επιστρέφει με έναν πρωταγωνιστικό ρόλο σε ένα απαιτητικό και ιδιαίτερο εγχείρημα. Ο λόγος για τον «Αφρό των Ημερών» του Μπορίς Βιάν, που ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα σε σκηνοθεσία της Μαριτίνας Πάσσαρη.

Ένα έργο-ορόσημο της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας, που, 80 χρόνια μετά τη συγγραφή του, εξακολουθεί να συνομιλεί με το σήμερα μέσα από έναν κόσμο όπου η φαντασία και η πραγματικότητα συνυπάρχουν αδιάκριτα. Η παράσταση επιχειρεί να αποδώσει τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην τρυφερότητα και τη σκοτεινιά, στον έρωτα και τη φθορά, στη νεότητα που ονειρεύεται και στην ενηλικίωση που επιβάλλεται.

Στο επίκεντρο της ιστορίας βρίσκεται ο Κόλιν, ένας νέος που ζει μέσα σε έναν σχεδόν μαγικό κόσμο, μέχρι τη στιγμή που ο έρωτας και η απώλεια αρχίζουν να τον μεταμορφώνουν. Τον ρόλο αυτόν αναλαμβάνει ο Νικόλας Παπούλιας, φέρνοντας στη σκηνή έναν ήρωα που κινείται ανάμεσα στην αθωότητα και την υπαρξιακή ρωγμή.

Παιδικές αναμνήσεις με το θέατρο και τι σε οδήγησε να ασχοληθείς με αυτό; Υπήρξε κάποιο πρόσωπο ή εμπειρία που σε ενέπνευσε;

Μεγάλωσα στο χωριό της Αρχαίας Επιδαύρου, έχω πολλές αναμνήσεις από τις παραστάσεις που γίνονται στο θέατρο εκεί. Το Φεστιβάλ Επιδαύρου υπήρξε ιδιαίτερα καθοριστικό για μένα όσον αφορά την καλλιτεχνική μου αφύπνιση και όχι μόνο. Είχα το προνόμιο να μπορώ να βλέπω τις περισσότερες παραστάσεις που παίζονται εκεί κάθε χρόνο, να προσπαθώ απλά να καταλάβω τι συμβαίνει στην αρχή, να συγκινούμαι πυρηνικά στη συνέχεια. Κατάφερα έτσι να αναπτύξω μια τρομερή αγάπη για το θέατρο ως θεατής. Μου αρέσει πολύ να βλέπω θέατρο.

Είναι πολλοί οι άνθρωποι που συνέβαλαν στο να εξελιχθεί αυτή η αγάπη σε αυτό που είναι σήμερα, αλλά αισθάνομαι ότι η εμπειρία μου ως θεατής ήταν ιδιαίτερα εμπνευστική για ό,τι έχει ακολουθήσει.

Πρώτη παράσταση που θυμάσαι έντονα; Και τι είναι θέατρο για σένα;

Θα πω «Επτά επί Θήβας» σε σκηνοθεσία Γκραουζίνις. Ήταν το 2016. Θυμάμαι έντονα την σκηνή της σύγκρουσης με τα δυο αδέρφια που έτρεχαν με φόρα ο ένας προς το άλλον, αγκαλιάζονταν, χωρίζονταν και μετά ξανά απ’ την αρχή. Με είχε συγκινήσει πολύ αυτή τους η αντίθεση.

Τι είναι το θέατρο για μένα; Πριν απ’ όλα είναι μια συνάντηση με τους άλλους, όπου η φυσική παρουσία όλων των συμμετεχόντων είναι προαπαιτούμενη. Εμένα με κινητοποιεί πολύ αυτή η σύμβαση τόσο ως ηθοποιό όσο και ως θεατή. Είναι το βήμα που δίνεται σε όσους κάνουν θέατρο να σταθούν στο κέντρο μιας σκηνής και να στοχαστούν γύρω από ένα θέμα. Είναι οι άνθρωποι που συναινούν στη σιωπή με ελπίδα την ανάδειξη μιας αλήθειας.

Τι σε γοητεύει στον «Αφρό των Ημερών » του Μπορίς Βιάν και πώς επικοινωνεί με το σήμερα;

Στον «Αφρό των Ημερών» του Μπορίς Βιάν παρουσιάζεται ένας σουρεαλιστικός κόσμος, στον οποίο η φαντασία κυριαρχεί επί της πραγματικότητας. Σε αυτόν τον κόσμο, οι αισθήσεις μπλέκονται, αποκτούν σώμα και μεταμορφώνουν κυριολεκτικά τον χώρο. Όσο η ιστορία εξελίσσεται, στοιχεία του δικού μας πραγματικού κόσμου, όπως η εργασία, η αρρώστια και ο εθισμός, εισβάλλουν σε αυτόν τον παράδοξο κόσμο, επεκτείνονται προοδευτικά και γίνονται όλο και πιο ασφυκτικά για τους ήρωες του έργου. Σε αυτό ακριβώς το σημείο πιστεύω ότι αναδεικνύεται και η σχέση του κόσμου του βιβλίου με το σήμερα.

Βρίσκω ιδιαίτερα ενδιαφέροντες τους τρόπους με τους οποίους οι άνθρωποι υπάρχουν μέσα σε αυτή τη συνθήκη. Στο βιβλίο, όσο ο κόσμος απομαγεύεται από τις διάφορες δυσκολίες της ζωής, άλλος χάνει την ευαισθησία του, άλλος επιμένει στον έρωτα, άλλος συμβιβάζεται, ενώ κάποιος άλλος σχεδόν αποκτηνώνεται στην προσπάθειά του να υπερασπιστεί το φαντασιακό ιδανικό. Όλα αυτά τα βρίσκω ιδιαίτερα γοητευτικά.

Τι συμβολίζει για σένα ο τίτλος του έργου;

Αφρός των ημερών είναι όλα όσα γρήγορα θα χαθούν. Η λαχτάρα των πρώτων ημερών. Αφρός των ημερών είναι όλα αυτά λαχταράμε στη ζωή. Όσα προλάβαμε να ζητήσουμε απ’ τη ζωή πριν τη καθίζηση. Οι μέρες πριν το σοκ.

Σκιαγράφησε μας τον ρόλο σου…

Στην παράσταση ερμηνεύω τον ρόλο του Κόλιν. Ο Κόλιν είναι 22 χρονών και έχει αρκετή περιουσία για να ζει άνετα δίχως να δουλεύει για τους άλλους. Κάθε πρωί κάνει την τουαλέτα του, έχει σχεδόν πάντα καλή διάθεση, τον υπόλοιπο καιρό κοιμάται.

Αυτά είναι τα βασικά χαρακτηριστικά του, όπως δίνονται ήδη από τον πρόλογο της παράστασης. Εγώ θα πρόσθετα ένα ακόμη: την λαχτάρα του για ζωή. Πρόκειται για έναν χαρακτήρα με πρωτοφανή επιθυμία, που επιδιώκει μετά μανίας τις απολαύσεις της ζωής, με πρώτη απ’ όλες τον έρωτα.

Σε απολαύσαμε στην παράσταση « Ο Μικρός Πρίγκιπας» στη Στέγη. Πώς ήταν αυτή η εμπειρία;

Ναι, είχα την ευκαιρία να εργαστώ σε αυτό το περιβάλλον τους προηγούμενους μήνες. Είμαι πολύ χαρούμενος για αυτό. Αγάπησα πολύ αυτή την παράσταση και πιο πολύ ακόμα αγαπώ τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάστηκα για αυτήν. Οι παραστάσεις τελείωσαν πριν μια βδομάδα και μου λείπουν όλοι τους ήδη.

Στη σύγχρονη εποχή το θέατρο φαίνεται να έχει έναν ιδιαίτερο ρόλο στην επαναδιαπραγμάτευση αξιών και αντιφάσεων. Ποιος πιστεύεις ότι είναι ο ρόλος του σήμερα;

Αυτό που περιγράφετε μοιάζει να αποτελεί τον ευγενή στόχο του θεάτρου εν γένει. Στο παρελθόν, το θέατρο υπήρξε σίγουρα καθοριστικό στη διαμόρφωση συλλογικών ταυτοτήτων. Σήμερα, ωστόσο, προβληματίζομαι κατά πόσο αυτό συνεχίζει να συμβαίνει.

Συχνά βλέπουμε παραστάσεις εσωτερικής κατανάλωσης, αυτοαναφορικού χαρακτήρα. Αυτό ίσως συμβαίνει απλά και μόνο επειδή το θέατρο έχει κάποια πυρηνικά χαρακτηριστικά που αντιτίθενται στα αντίστοιχα χαρακτηριστικά της εποχής μας. Ο βιορυθμός μας, για παράδειγμα, έχει αποκτήσει ιλιγγιώδεις ταχύτητες, ενώ το θέατρο απαιτεί χρόνο που συχνά δεν έχουμε να δώσουμε.

Αυτό επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο κάνουμε θέατρο: ο χρόνος των προβών είναι λίγος και η εμβάθυνση στα θέματα περιορισμένη. Στόχος του θεάτρου σήμερα οφείλει να είναι η αντίσταση σε αυτές τις προβληματικές, με σκοπό την ανάδειξη νέων δυναμικών. Οι άνθρωποι του χώρου φανταζόμαστε ένα θέατρο που εξερευνά, που καταπιάνεται, που ενώνει ανθρώπους και εκπροσωπεί κοινότητες. Ας το διεκδικήσουμε.

Συντελεστές:

Συγγραφέας: Μπορίς Βιάν
Διασκευή, σκηνοθεσία: Μαριτίνα Πάσσαρη
Δραματουργική επεξεργασία: Η Ομάδα
Σκηνικά κοστούμια: Ευδοκία Βεροπούλου
Επιλογή μουσικής: Μαριτίνα Πάσσαρη
Μουσική: Στάθης Ιωάννου
Κίνηση: Αλίκη Καζούρη
Φωτισμοί: Ευδοκία Βεροπούλου
Φωτογραφίες: Θέμης Πανταζόπουλος
Οπτικό υλικό: Παύλος Πάσσαρης
Καλλιτεχνικός συνεργάτης /Βίντεο: Μάκης Φάρος
Διανομή (αλφαβητικά)
Αθανασία Κουρκάκη (Χλόη, Αστυνομικός Ντάγκλας)
Γιώργος Μπουφίδης (Τσικ, Ζαν Σολ Παρτρ, Ιερέας)
Στρατής Νταλαγιώργος (Νικολά, Γιατρός, Χριστός, Γάτος) ,
Νικόλας Παπούλιας (Κόλιν)
Μαριτίνα Πάσσαρη (Ποντίκι, Ιζίς)
Ντόνα Πετροπούλου (Αλίζ, Αστυνομικός Ντάγκλας)