Η πιο ταξική κυβέρνηση της Μεταπολίτευσης εκδηλώθηκε

Αρκούσαν μόνο δύο σημάδια, μία αντίδραση και ένα δημοσιογραφικό συμπέρασμα, για να καταλάβει κανείς ποιων τα συμφέροντα εξυπηρετεί η παρούσα κυβέρνηση.

Η αντίδραση: Λυσσαλέα, θα έλεγε κανείς, εναντίον της πρότασης του ΠΑΣΟΚ για μείωση των ωρών εργασίας (σε 35 ή σε 32) ή ακόμα και για τετραήμερη εργασία.

Η Υπουργός Εργασίας, Νίκη Κεραμέως, που τις προηγούμενες ημέρες κρυβόταν για το ρουσφετολογικής υφής σχέδιο για τους συμβούλους εργασίας της ΔΥΠΑ, ξεσπάθωσε: “Αδύνατον να εφαρμοστεί, ποιος θα πληρώσει την πέμπτη ημέρα κτλ”. Από κοντά σύσσωμη σχεδόν η Νέα Δημοκρατία που φαντάζεται τους εργαζόμενους επαίτες των PASS για πάντα, αν είναι δυνατόν.

Το δημοσιογραφικό συμπέρασμα: “Τα εισοδήματα από κέρδη το 2019 ήταν κατά 21, 3 δισ. μεγαλύτερα από τα εισοδήματα της εργασίας, και το 2024 έφτασαν να είναι μεγαλύτερα κατά 36,1 δισ. ευρώ, δηλαδή η διαφορά μεγάλωσε 69,5% σε βάρος της εργασίας”. Από το άρθρο του πολύπειρου και αξιόπιστου Κώστα Καλλίτση στην “Καθημερινή”.

Πως να το θέσει κάποιος απλούστερα; Ο κόσμος της εργασίας ηττάται από τον κόσμο του κεφαλαίου με γκολ από τα αποδυτήρια πλέον. Και η τάση είναι αυξητική, υπέρ του κεφαλαίου φυσικά, για να μην υπάρχουν ψευδαισθήσεις.

Όλα αυτά δεν προκύπτουν εν κενώ, ούτε τυχαία. Είναι αποτέλεσμα, φυσικές συνέπειες θα έλεγε κανείς, της κυβερνητικής πολιτικής τα τελευταία επτά χρόνια.

Να, λοιπόν, γιατί λέμε ότι οι κυβερνήσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι οι πιο σκληρά ταξικές κυβερνήσεις της Μεταπολίτευσης. Γιατί υλοποιούν ένα σχέδιο ολικής ανασυγκρότησης της ελληνικής οικονομίας σε βάρος των υλικών όρων της εργασίας στη χώρα.

Με απλά λόγια, εφαρμόζεται πιστά, με ταξική προσήλωση και… θαυμαστή συνέπεια το σχέδιο Πισσαρίδη, σχέδιο καθαρά νεοφιλελεύθερης έμπνευσης το οποίο έχει βρει φανατικούς υποστηρικτές όχι μόνο στη Νέα Δημοκρατία αλλά και σε τμήμα ΠΑΣΟΚ (ονόματα δεν λέμε, υπολήψεις δεν θίγουμε).

Οσα προαναφέρθηκαν, αναμένεται να εξελιχθούν σε σημαντικά επίδικα της επόμενης εκλογικής μάχης, όποτε και αυτή αν διεξαχθεί. Από τη μία, η Νέα Δημοκρατία θα επιχειρήσει να πείσει ότι αυτή η βίαιη ανακατανομή του πλούτου υπέρ του κέρδους και του κεφαλαίου συνιστά σταθερότητα και κανονικότητα που πρέπει, πάση θυσία, να συνεχιστεί. Για τους εργαζόμενους ίσως δοθούν μερικές παροχές προεκλογικού χαρακτήρα στη ΔΕΘ και από εκεί και πέρα έξω από την πόρτα.

Από την άλλη, η κεντροαριστερά πρέπει να εμφανίσει ένα πολιτικό σχέδιο που θα κάνει τον κόσμο της εργασίας κοινωνό και συμμέτοχο της όποιας ανάπτυξης, όχι μίζερο παρακολουθητή και υπηρέτη του ρουσφετιού όπως το αντιλαμβάνεται η κυβέρνηση. Σημαντική σημείωση: Ο κόσμος της εργασίας εκπροσωπεί τους πολλούς, πολλούς περισσότερους τέλος πάντων σε σχέση με το άλλο στρατόπεδο.

Ξέρετε, αυτά τα σοβαρά διλήμματα δεν βολεύουν το κυβερνητικό αφήγημα. Αν όλα αυτά έρθουν ορμητικά στην επικαιρότητα, θα ακουστούν αλήθειες που θα προκαλέσουν πόνο και φθορά.

Τι κάνει έτσι το κυβερνών κόμμα; Επιχειρεί να επιστρέψει τη συζήτηση στο 2015 ή στο 2018. Στο δημοψήφισμα, τη Συμφωνία των Πρεσπών κτλ. Η κυβέρνηση, δηλαδή, “αντιπολιτεύεται” στην προσπάθειά της να αποκτήσει το δικαίωμα να συνεχίσει να κυβερνά.

Στήνει, κοντολογίς, μία καλοσχεδιασμένη επικοινωνιακή παγίδα και πετά την μπάλα στην εξέδρα ακριβώς για να μην ακουστούν τα ουσιαστικά και να μην γίνει ακριβής καταγραφή των πεπραγμένων της.

Και να έχετε κατά νου το εξής: Κάθε κριτική εναντίον της από εδώ και πέρα, ειδικά σε θέματα που έχουν να κάνουν με την ποιότητα του κράτους δικαίου, θα “βαφτίζεται” αυτομάτως τοξικότητα. Μ’ αυτόν τον τρόπο θα προσπαθήσει να ελιχθεί για να συσκοτίσει την ατμόσφαιρα και να εξοβελίσει από το δημόσιο διάλογο τα πραγματικά “καυτά” ζητήματα.