Δεν φταίνε οι Πανελλήνιες, εμείς φταίμε που κόψαμε την ελπίδα

Ο Οδυσσέας Ελύτης είχε αποτυπώσει την ανθεκτικότητα και την απλότητα του ελληνικού πνεύματος στη φράση στην ποιητική συλλογή με τίτλο “Ο Μικρός Ναυτίλος” που εκδόθηκε το 1985, με τη φράση «αν αποσυνθέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. Που σημαίνει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις».

Το 2026 η Ελλάδα δείχνει να μην έχει την παραμικρή ελπίδα, καθώς αν την αποσυνθέσεις, μένουν η #Eurovision, o #Ακύλα, η #Ηλιούπολη, οι #Πανελλήνιες και ο #akylas.

Aυτά είναι τα πέντε πρώτα trends στα social media, από το βράδυ της Τρίτης.

Δηλαδή, πλήθος συμπατριωτών μας ένιωσαν την επιθυμία να καταθέσουν τα two cents τους για την εμφάνιση του εκπροσώπου μας στη Eurovision ΚΑΙ την αυτοκτονία δυο ανήλικων κοριτσιών.

Μαζί.

Με την ευκολία που περνούν από το scroll στο Instagram, σε αυτό στο TikTok.

Νιώθω πως αυτή η ακατάσχετη ανάγκη να αισθανόμαστε σχετικοί με τις τάσεις, καταρρίπτει κάθε έννοια αυτονομίας της σκέψης (που θα έπρεπε να ‘χει ο καθένας μας, αλλά… αν δεν ανήκεις στον όχλο, τι να την κάνεις τη ζωή;) και φυσικά σεβασμού, κατ’ αρχάς προς τον εαυτό μας και μετά προς άλλους -και δη σε νεκρούς.

Γινόμαστε (ψηφιακοί) κανίβαλοι, μην τυχόν και μας περάσουν (άσχετοι) για άσχετους ή/και δεν πάρουμε τις αποστάσεις μας από την τραγωδία.

Προφανώς στα γραπτά. Γιατί στις πράξεις, όπως αποδεικνύει καθημερινά η επικαιρότητα, έχουμε αποτύχει παταγωδώς. Και όπως απέδειξε το #πανελλήνιες, δεν υπάρχει ελπίδα σωτηρίας.

Τα media δεν λείπουν από αυτόν τον χορό.

Μάλλον τον σέρνουν, με σόου που κάνουν, προφασιζόμενα πως πρόκειται για ρεπορτάζ. Δεν πρόκειται για δολοφονία (ώστε να πρόκειται για αστυνομικό ρεπορτάζ) ή πολιτικό σκάνδαλο (που θα δικαιολογούσε το πολιτικό ρεπορτάζ).

Και παρακαλώ πολύ, ας αποφύγουμε το “επιχείρημα” «αυτά θέλει ο κόσμος», γιατί ο κόσμος μια μέρα, μπορεί να θέλει να εξαφανιστούμε -ως πλέον αδιάφοροι.

Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας, στις περιπτώσεις από τις οποίες κρίνεται η ζωή μας (πχ πολιτικές παραφωνίες ή εθνικές τραγωδίες κ.α.), ο μέσος πολίτης είναι κάπως αμέτοχος.

Δεν σπαταλάει το 1/5 του χρόνου που χαρίζει απλόχερα για να “μιλήσει” (ποστάρει) επί θεμάτων που πραγματικά δεν τον αφορούν ουσιαστικά, στο ελάχιστο. Εννοώ, δεν αλλάζουν κάπως (καλώς ή κακώς) την καθημερινότητα του.

Θα μου πεις πως αποφορτίζεται με αυτόν τον τρόπο.

Δεκτό.

Θα ήθελα λοιπόν, να μου εξηγήσεις πώς οδηγήθηκες στο συμπέρασμα ότι ο λόγος που τα 17χρονα κορίτσια αποφάσισαν πως “αυτός ο κόσμος δεν είναι” για εκείνα, είναι οι Πανελλήνιες.

Σε παρακαλώ. Μην μου πεις πως το έγραψε στο γράμμα που άφησε πίσω της το ένα κορίτσι. Δεν προσβάλεις τη δική μου νοημοσύνη. Προσβάλεις τη δική σου.

Στο μυαλό μου, αν είχες δώσει το ελάχιστο της προσοχής σου στην ανάγνωση αυτών των λίγων γραμμών, όχι μόνο δεν θα είχες το κουράγιο να κάνεις το όποιο -πρόχειρο- σχόλιο στα social media, αλλά θα σε έπιανε απόγνωση, με την απόγνωση αυτού του παιδιού για το “τώρα” του και το “αύριο” του.

Για το ενδεχόμενο να κάνει μια δουλειά που δεν θα του δίνει λεφτά.

Κατάλαβες πώς τα έχουμε “καταφέρει”;

Έχουμε “κόψει” την ελπίδα των νέων παιδιών, με το να δεχόμαστε αδιαμαρτύρητα όσα συμβαίνουν. Με το να μην τους εξηγούμε νηφάλια, τι συμβαίνει γύρω του -όπως θα θέλαμε να μας τα έχουν εξηγήσει εμάς σε εκείνη την ηλικία, ώστε να καταλάβουμε λίγο νωρίτερα πως δεν φταίμε εμείς για όλα (μηχανισμός που έχουν τα παιδιά για κάθε άγνωστο Χ -και δη τις κακουχίες και τα τραύματα).

Με το να επιτρέπουμε στα social media, να ‘χουν γίνει και γονείς και σχολείο.

Αυτές είναι οι ευθύνες του ενήλικου κόσμου, που κάνουν νέους ανθρώπους να νιώθουν πως αυτός ο κόσμος δεν είναι για αυτούς. Δεν τους επιτρέπουμε να ονειρευτούν, να ελπίσουν και να καταλάβουν ότι έχουν όλη τη ζωή μπροστά τους να γίνουν αυτοί που θέλουν. Να καταφέρουν ό,τι θέλουν.

Παραμένοντας βαθιά συντηρητικοί (και διατεθειμένοι να κάνουμε τα πάντα, για να μην αναλάβουμε τις ευθύνες που μας αναλογούν), δεν αγκαλιάζουμε τους νέους ανθρώπους, δεν τους φροντίζουμε και δεν τους δίνουμε τα εφόδια που θα τους βοηθήσουν να διαχειριστούν καλύτερα την ενήλικη ζωή.

Κλείνουμε τα μάτια σε εξόφθαλμα προβλήματα -και συμπεριφορές-, για να διατηρούμε την ψευδαίσθηση πως “εμείς; Μια χαρά τα κάναμε όλα”.

Αυτό εν τω μεταξύ, είναι κάτι στο οποίο έχουν πάρει master οι περισσότεροι γονείς: θυσιάζουν τα παιδιά τους, για να μην πληγωθεί το “εγώ” τους είτε πρόκειται για φαινόμενα bullying ή άλλες “δηλώσεις” πως δοκιμάζεται η ψυχική τους υγεία.

Κοντολογίς, οι ενήλικες τα έχουμε κάνει σκατά. Και το χειρότερο είναι πως δεν βλέπω τη διάθεση να αλλάξει κάτι, δεδομένου ότι από τον σπαραγμό της 17χρονης, κράτησες πως το πρόβλημα (η αιτία που έκανε ό,τι έκανε) ήταν η πίεση των Πανελληνίων εξετάσεων.

Να στο πω λοιπόν, και ξεκάθαρα: ήταν η αφορμή. Επί της ουσίας, βάφτισες “Πανελλήνιες” την υπαρξιακή απόγνωση παιδιών, για να συνεχίσεις να αποφεύγεις την ανάληψη των ευθυνών σου.

Αυτό που συνέβη είναι πως αποτύχαμε για μία ακόμη φορά.

Νιώθω πως το μόνο που μπορώ να κάνω από μέρους μου, είναι να πω ότι λυπάμαι πολύ και να ζητήσω συγγνώμη. Από τους νέους. Όχι από όσους έχουν ανταλλάξει την ανθρωπιά τους με τα likes.