Η μεγάλη ντροπή στις Κυκλάδες

Nα μπούμε στο θέμα χωρίς περιστροφές. Παρατηρείς τον χάρτη που έφτιαξε η Ελευθερία Τσαλίκη για την έρευνα του ΝΕWS 24/7 για την αντιμετώπιση της άνοιας στην Ελλάδα και διαπιστώνεις ότι στις Κυκλάδες δεν υπάρχει ΟΥΤΕ ΜΙΑ δημόσια δομή για την άνοια. ΟΥΤΕ ΜΙΑ, Ο χάρτης μας στις Κυκλάδες έμεινε κενός. Zero. Nada. Μηδέν.

Δείτε μόνοι σας

Τα πράγματα για τις Κυκλάδες είναι σαφέστατα. Αν κάποιος/ά φτάσει στο τελικό στάδιο της ασθένειας έχεις τις εξής δύο επιλογές: Η μένει στο σπίτι μαζί με φροντιστή ή εντοπίζει (η οικογένειά του δηλαδή) μία ιδιωτική δομή για τη φιλοξενία του μέχρι το τέλος της ζωής του. Αμφότερες οι επιλογές είναι ιδιαίτερα κοστοβόρες (τις λεπτομέρειες θα τις δώσουμε στο δεύτερο μέρος του ρεπορτάζ).

Είναι μία διαπίστωση εξοργιστική. Τα νησιά που σηκώνουν το πολύ μεγάλο βάρος της τουριστικής βιομηχανίας της χώρας κάθε καλοκαίρι δεν διαθέτουν ούτε μία δημόσια δομή για τους γέροντες που προσβάλλονται από αυτήν την ύπουλη και εκφυλιστική ασθένεια. Μόνο στην Ελλάδα νοσούν περίπου 250.000 άνθρωποι. Και οι συνολικές θέσεις σε δημόσιες δομές για ασθενείς τελικού σταδίου άνοιας είναι, άκουσον-άκουσον, 225 σε όλη τη χώρα. (προφανώς μηδέν στις Κυκλάδες).

Πολύ θα θέλαμε να βρισκόμασταν σε κάποια από τις προεκλογικές συγκεντρώσεις των νυν βουλευτών Κυκλάδων ενόψει των επερχόμενων εκλογών. Να διαπιστώναμε τι θα έλεγαν αν κάποιος συμπολίτης έθιγε το συγκεκριμένο ζήτημα. Ποια δικαιολογία θα έβρισκαν οι Βρούτσης, Μονογυιού, Φόρτωμας και Καφούρος γι’ αυτό το τεράστιο κενό;Τι έκαναν οι ίδιοι (και πολύ περισσότερο ο Βρούτσης που έχει θέση και στο Υπουργικό Συμβούλιο) τα τελευταία τέσσερα χρόνια για το καλύψουν; Το έθεσαν στα υπόψη του αρμόδιου υπουργείου και του Πρωθυπουργού; Ποιες ήταν τέλος πάντων οι αντιδράσεις τους;

Θα μας πείτε ότι μπορεί οι άνθρωποι να μην το ξέρουν. Ε, δεν γίνεται. Τόσες γιορτές, τόσα πανηγύρια το καλοκαίρι, κοπή πιτών το χειμώνα επισκέπτονται, δεν βρέθηκε ένας άνθρωπος να τους ανοίξει τα μάτια και να τους πληροφορήσει ότι στην εκλογική του περιφέρεια δεν υπάρχει δημόσια δομή για ανοϊκούς τελικού σταδίου; Μόνο για τις χειραψίες και τα γραβιεράκια πάνε στα πανηγύρια οι βουλευτές;

Το ίδιο ερώτημα βέβαια θα μπορούσε να τεθεί και στους βουλευτές της Κρήτης. Κοτζάμ μεγαλόνησος ούτε αυτή διαθέτει δημόσια δομή για ανοϊκούς τελικού σταδίου αλλά μόνο κέντρα ημέρας στα οποία ανοϊκοί μπορούν να κάνουν ασκήσεις πνευματικής ενδυνάμωσης και να απασχολοηθούν για κάποιες ώρες. Πέραν τούτου ουδέν. Η οργανωμένη Πολιτεία σηκώνει τα χέρια ψηλά.

Υπάρχει μία δομή στην Κέρκυρα (η μοναδική στα επτάνησα), μία στη Ρόδο (η μοναδική στα Δωδεκάνησα) και μία στη Λέσβο (η μοναδική σε εκείνη την ευρύτερη περιοχή) και αυτό ήταν όλο για τα ελληνικά νησιά.

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δαχτυλό μας. Ετσι αντιλαμβάνονται οι κυβερνώντες τη νησιωτικότητα. Δεν δίνουν δεκάρα, κατά το κοινώς λεγόμενο. Ποιο κοινωνικό κράτος τώρα και τρίχες κατσαρές; Ας χτίσουμε μερικές βίλες με πισίνες παραπάνω για να ικανοποιήσουμε την τουριστική δίψα. Στη βράση, έτσι και αλλιώς, κολλάει το σίδερο. Χτίστε!

Ουδείς ενδιαφέρεται πραγματικά για τους νησιώτες. Λυπούμαστε που γινόμαστε τόσο απόλυτοι, αλλή η πραγματικότητα δεν αφήνει περιθώριο άλλης προσέγγισης. Οι μόνιμοι κάτοικοι των νησιών, και κυρίως οι πιο ηλικιωμένοι που δεν μπορούν να προσφέρουν πια στην παραγωγική διαδικασία αντιμετωπίζονται ως περιττό βάρος. Τους καλούν να βρουν τις λύσεις σε δυσεπίλυτα προβλήματα μόνοι τους, αλλιώς δεν επιβιώνουν.

Είναι τρομακτικά κυνικό όλο αυτά σε μία χώρα που θρέφεται από τη νησιωτικότητά της. Χωρίς τα νησιά της η Ελλάδα είναι κολοβή, μία άλλη χώρα που δεν έχει καμία σχέση με αυτή που ύμνησαν οι μεγάλοι ποιητές. Και αυτό που προσφέρουμε στους νησιώτες είναι μόνο το αδηφάγο τουριστικό μοντέλο.

Εχουν βέβαια ευθύνες και οι ίδιοι οι νησιώτες. Θαμπώνονται, πολλές φορές, από το εύκολο κέρδος, θυσιάζουν τα πάντα στο βωμό του, νομίζουν ότι δεν θα γεράσουν ποτέ. Επίσης, ψηφίζουν… Ας αναρωτηθούν αν οι επιλογές που κάνουν κάθε τέσσερα χρόνια βοηθούν τους τόπους τους και με ποιον τρόπο.