Λένα Μαντά: “Δεν με θεωρούν συνάδελφο” – Ο Βασίλης Βασιλικός και τα πισώπλατα μαχαιρώματα
Διαβάζεται σε 3'
Η Λένα Μαντά μιλά στο Sold Out για τη σκληρή κριτική που δέχθηκε από τον λογοτεχνικό χώρο, τις προσβλητικές συμπεριφορές συναδέλφων και τη στιγμή που ο Βασίλης Βασιλικός την έκανε να νιώσει περήφανη.
- 30 Οκτωβρίου 2026 09:44
Το 2007, όταν κυκλοφόρησε «Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι», η ζωή της Λένας Μαντά άλλαξε απότομα. Το βιβλίο άρχισε να πουλά δεκάδες χιλιάδες αντίτυπα, οι ανατυπώσεις διαδέχονταν η μία την άλλη και το όνομά της βρέθηκε ξαφνικά παντού.
Μαζί με την τεράστια επιτυχία, όμως, ήρθε και μια πλευρά που, όπως αποκαλύπτει στο Sold Out, στη Γεωργία Οικονόμου και την Μία Κόλλια, την πλήγωσε πολύ περισσότερο απ’ όσο φαινόταν τότε.
«Ασχολήθηκε μαζί μου και η βιβλιοκριτική. Και δεν ήταν για καλό μου το τι άκουσα, Χριστέ μου. Ήταν έως και χυδαία τα σχόλια για την επιτυχία», θυμάται.
Η ίδια ήταν τότε άπειρη απέναντι στη δημοσιότητα και παραδέχεται πως όταν διάβαζε όσα γράφονταν για εκείνη, έκλαιγε.
«Μου γύρισαν την πλάτη»
Ακόμη πιο σκληρή, όμως, ήταν, όπως λέει, η αντιμετώπιση από ορισμένους ανθρώπους του ίδιου του συγγραφικού χώρου.
Στις εκθέσεις βιβλίου θυμάται βλέμματα που την «διαπερνούσαν», προσβλητικά σχόλια που γίνονταν δίπλα της και συναδέλφους που προτιμούσαν να της γυρίσουν την πλάτη παρά να τη χαιρετήσουν.
«Μου γύρισαν την πλάτη και προτιμούσαν να φύγουν», λέει χαρακτηριστικά.
Μέσα σε αυτό το κλίμα, μία συνάντηση έμεινε χαραγμένη στη μνήμη της.
Η στιγμή με τον Βασίλη Βασιλικό
Ο Βασίλης Βασιλικός, ο οποίος την είχε προηγουμένως καλέσει στην εκπομπή του «Άξιον Εστί», τη συνάντησε στην έκθεση βιβλίου Θεσσαλονίκης. Η ίδια θυμάται ότι την αγκάλιασε και την πήρε από τους ώμους για να διασχίσουν μαζί τον χώρο.
«Για να δεις ότι οι πραγματικά μεγάλοι είναι μεγάλοι στην ψυχή», λέει σήμερα η Λένα Μαντά.
Και ενώ ένιωθε υπερήφανη που περπατούσε δίπλα του, περιγράφει με τον δικό της τρόπο όσα συνέβαιναν γύρω της: «Αισθανόμουν τα μαχαίρια στην πλάτη μου να καρφώνονται χωρίς σταματημό».
Για τη Λένα Μαντά, αυτή ήταν μία από τις στιγμές που θυμάται να αισθάνεται πραγματικά περήφανη για τη συγγραφική της πορεία.
«Δεν με θεωρούν συνάδελφο»
Η ίδια λέει πως ακόμη και σήμερα υπάρχουν άνθρωποι του χώρου που δεν τη θεωρούν συνάδελφό τους.
Η απάντησή της είναι εξίσου αιχμηρή: «Δεν με θεωρούν συνάδελφο. Ούτε εγώ τους θεωρώ συναδέλφους».
Και εν συνεχεία εξηγεί γιατί σήμερα όλα αυτά την αγγίζουν λιγότερο. Όχι επειδή απλώς «σκλήρυνε το πετσί» της, αλλά επειδή, όπως λέει, έχει πάρει τόση αγάπη από τους αναγνώστες της, έχει συναντήσει χιλιάδες ανθρώπους και έχει ακούσει ιστορίες για βιβλία της που συντρόφευσαν νύχτες σε νοσοκομεία και ώρες χημειοθεραπείας.
«Αυτά είναι τόσα παράσημα», λέει.
Ίσως τελικά αυτή να είναι και η δική της απάντηση στην κριτική: όχι τα νούμερα των πωλήσεων, αλλά οι άνθρωποι που εξακολουθούν να περιμένουν στην ουρά για ένα βιβλίο και μια υπογραφή.
