Αυτή η Μωβ Ομπρέλα στέκεται απέναντι στον πόλεμο και σε όσα μας χωρίζουν
Διαβάζεται σε 9'
Η σκηνοθέτρια Δήμητρα Λαρεντζάκη μιλά στο NEWS 24/7 για τη «Μωβ Ομπρέλα» της Άλκης Ζέη, τη δύναμη της παιδικής φαντασίας και την ανάγκη να ονειρευόμαστε έναν κόσμο χωρίς φόβο και αποκλεισμούς.
- 16 Νοεμβρίου 2026 06:14
Ο κόσμος της «Μωβ Ομπρέλας » επιστρέφει επτά χρόνια μετά την πρώτη της παρουσίαση και ζωντανεύει στη σκηνή του Θεάτρου Πορεία σε σκηνοθεσία Δήμητρας Λαρεντζάκη.
Μετά τη μεγάλη επιτυχία που γνώρισε το «Καπλάνι της Βιτρίνας», η σκηνοθέτις επιστρέφει στο σύμπαν της Άλκης Ζέη, αυτή τη φορά για να μας ταξιδέψει σε έναν μαγικό κήπο στο Μαρούσι, λίγο πριν από το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Εκεί όπου τα παιδιά επιμένουν να ονειρεύονται, ακόμη κι όταν ο κόσμος των ενηλίκων σκοτεινιάζει. Εκεί όπου η φιλία καταργεί τα σύνορα και η φαντασία γίνεται καταφύγιο, αλλά και τρόπος να αντισταθεί κανείς σε μια πραγματικότητα που μοιάζει αμετάβλητη. Και εκεί όπου μια μωβ ομπρέλα μπορεί να γίνει το μέσο για να πετάξει κανείς μακριά από τον πόλεμο, προς έναν κόσμο που χωράει τους πάντες.
Πώς μιλάμε, όμως, στα παιδιά για τις δύσκολες αλήθειες της ζωής; Πόσο χώρο αφήνουμε στη δική τους ματιά και τι μπορούν τελικά να μας διδάξουν για τον κόσμο που εμείς οι ενήλικες θεωρούμε δεδομένο;
Με αφορμή την επιστροφή της παράστασης, η Δήμητρα Λαρεντζάκη μιλά στο NEWS 24/7 για τη βαθιά και διαχρονική δύναμη του έργου της Άλκης Ζέη, τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην ιστορική πραγματικότητα και την παιδική φαντασία, αλλά και την ανάγκη να αντιμετωπίζουμε τα παιδιά ως ισότιμους συνομιλητές, ικανούς να κατανοήσουν ακόμη και τις πιο σκληρές πλευρές της ζωής.
Επτά χρόνια μετά το πρώτο της ανέβασμα, η «Μωβ Ομπρέλα» επιστρέφει στη σκηνή του Θεάτρου Πορεία. Είναι αυτή η πορεία μια αέναη διαδρομή;
Η Μωβ Ομπρέλα ανέβηκε για πρώτη φορά στο Δη.Πε.θε. Ιωαννίνων το 2018 και στη συνέχεια το 2019 ανέβηκε στην Αθήνα στο θέατρο Άνεσις. Και στις δυο περιπτώσεις η ανταπόκριση του κοινού, μικρών και μεγάλων θεατών, καθώς και των εκπαιδευτικών ήταν μεγάλη. Η παράσταση σταμάτησε -όπως όλες- λόγω covid.
Είναι λοιπόν μια συνέχεια της πορείας της, αυτή τη φορά στο θέατρο Πόρεια, που νομίζω ότι είναι ο πιο δυνατός χώρος για το σκηνικό σύμπαν της παράστασης, σε παραγωγή του Πολιτιστικού Οργανισμού «Λυκόφως»-Γ. Λυκιαρδόπουλος. Η σκηνή είναι πολύ κοντά στο κοινό, και αυτό δημιουργεί μια επικοινωνία πιο άμεση με τον κόσμο της Μωβ Ομπρέλας. Ένας κόσμος ανοιχτός, που μας χωράει όλους, μικρούς και μεγάλους, όπως είναι γραμμένα όλα τα ‘έργα της Άλκης Ζέη.
Αυτό που έχουμε βιώσει ήδη από τις παραστάσεις είναι η απίστευτη συμμετοχή των παιδιών και η μεγάλη συγκίνηση των ενήλικων θεατών για ένα έργο που η μεγάλη του δύναμη είναι η τρυφερότητα που μπορεί πάντα να δημιουργεί έναν χώρο πιο ανοιχτό μέσα μας για να συναντηθούμε με ανθρώπους πολύ διαφορετικούς από εμάς για να ζήσουμε ένα από τα πιο δυνατά ταξίδια στη ζωή που είναι η φιλία. όπως γράφει και η Άλκη Ζέη στο έργο «οι φίλοι είναι σαν μια μεγάλη οικογένεια. Μια μεγάλη αγκαλιά.»
Η Άλκη Ζέη προσεγγίζει τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα μέσα από τα μάτια των παιδιών. Πώς μεταφέρετε σκηνικά αυτή την ιδιαίτερη οπτική, διατηρώντας την ισορροπία ανάμεσα στην ιστορική πραγματικότητα και την παιδική φαντασία;
Όπως η ίδια η Άλκη Ζέη έχει πει δεν περίμενε ποτέ ότι από μικρό παιδί που ήταν, τα ιστορικά γεγονότα θα ακολουθούσαν και θα έπαιζαν τόσο καθοριστικό ρόλο στη ζωή της. Ο τρόπος που υπάρχει λοιπόν το ιστορικό πλαίσιο μέσα στο έργο είναι απόλυτα ρεαλιστικός γιατί είναι ένα σύνολο από γεγονότα που είχε βιώσει και η ίδια. Δεν υπάρχει κάτι επίπλαστο, ούτε κάτι ωραιοποιημένο.
Το να μοιραζόμαστε με τα παιδιά από νωρίς τις δύσκολες αλήθειες της ζωής είναι ότι πιο υγιές και δυνατό για τον τρόπο που θα δομήσουν την προσωπικότητά τους και θα αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους ως μέρος της πραγματικότητας. Αυτό ισχύει και παιδαγωγικά και όσον αφορά τον τρόπο που προσεγγίζουμε και επικοινωνούμε με την ψυχή των παιδιών. Φυσικά και υπάρχει τρόπος για να συμβεί αυτό. Μια ωμή, χωρίς φίλτρο αλήθεια δεν βοηθάει στην κατανόηση των γεγονότων είτε είμαστε μικροί είτε ενήλικες.
Η Άλκη Ζέη έχει βρει ένα μοναδικό τρόπο για να ξεκλειδώσει και να αποτυπώσει στα έργα της τον κώδικα που επικοινωνούν τα παιδιά. Να μιλάει όπως σκέφτονται, να δρουν μέσα από την αθωότητα που είναι καθοριστική για την παιδική αντίληψη. Όπως και η φαντασία. Αυτοί είναι οι δύο άξονες που έχουμε ακολουθήσει-όχι μόνο σκηνοθετικά- αλλά στο τρόπο που έχουμε αποδώσει τον κόσμο του έργου επί σκηνής, στη μουσική, στα τραγούδια , στα σκηνικά και αρχής γενομένης της διασκευής που έχουμε γράψει μαζί με την Σοφία Ευτυχιάδου.
Στο έργο, ο κόσμος των παιδιών και ο κόσμος των ενηλίκων συχνά συγκρούονται. Πώς αναδεικνύετε σκηνοθετικά αυτή την αντίθεση και τι πιστεύετε ότι μπορούν να διδαχθούν οι μεγάλοι από τα παιδιά;
Η Άλκη Ζέη σε όλα της τα έργα δημιουργεί μια ανθεκτική αόρατη γέφυρα για να οδηγηθούν αυτές οι συγκρούσεις σε ένα κοινό τόπο επικοινωνίας και μοιράσματος των δυο κόσμων – μικρών και μεγάλων. Οι μεγάλοι κουβαλάμε τους συσχετισμούς της λογικής σκέψης, της αιτίας και του αποτελέσματος, τα παιδιά όμως έχουν το μαγικό κλειδί της φαντασίας που μπορεί ξεκλειδώνει τις πόρτες των μαγικών κήπων όπως συμβαίνει και στο έργο.
Έτσι ανοίγουν έναν δρόμο και σε εμάς τους μεγάλους για να φτιάξουμε μαζί τους ένα κόσμο που όλα μπορούν να υπάρχουν και από την δική τους οπτική γωνία, το βλέμμα, την αντίληψη, τον τρόπο που αρθρώνουν την πραγματικότητα μέσα από το δικό τους πρίσμα.
Σκηνοθετικά λοιπόν ακολούθησα απόλυτα τη βαθιά ματιά της Άλκης Ζέη για τον πολύτιμο κόσμο των παιδιών. Έναν κόσμο που όλα είναι δυνατά εφόσον τα πιστεύεις και τους δίνεις τη δύναμη της καρδιάς σου για να υπάρξουν. Αυτή είναι μια πολλή σημαντική παράμετρος που επικοινωνεί η παράσταση και με τους ενήλικους θεατές και θεωρώ ότι είναι μια πολλή σημαντική υπενθύμιση για το πόσα πράγματα οι μεγάλοι έχουμε πάντα να μάθουμε από τα παιδιά.
Πέρα από τα σκηνικά μέσα και την αισθητική της παράστασης, πόσο σημαντική είναι για εσάς η μετάδοση του συναισθήματος στον θεατή; Τι θα θέλατε να αισθανθούν και να κρατήσουν τα παιδιά και οι μεγάλοι φεύγοντας από το θέατρο;
Η πίστη σε κάτι που στηρίζουμε βαθιά μέσα μας, είναι μια δύναμη που δεν μπορεί να μας την πάρει κανείς όσο δύσκολα κι αν είναι τα πράγματα. Όπως τα παιδιά στο έργο που καταφέρνουν κλείνοντας τα μάτια να πετάξουν μακριά από τον πόλεμο και εκεί να φαντάζονται έναν κόσμο που μπορούν να φτιάξουν κάθε μέρα ξανά και ξανά από την αρχή. Αυτό είναι ένα συναίσθημα πολύ δυνατό και η παράσταση είναι φτιαγμένη για να το ενισχύσει στα παιδιά.
Μετά το «Καπλάνι της Βιτρίνας», επιστρέφετε στο έργο της Άλκης Ζέη. Τι είναι αυτό που κάνει τις ιστορίες της τόσο διαχρονικές και γιατί θεωρείτε σημαντικό να τις γνωρίσουν τα παιδιά του σήμερα;
Η Άλκη Ζέη έγραψε ιστορίες που το μαγικό τους στοιχείο, ήταν το βλέμμα των ίδιων των παιδιών, ο μυστικός εκείνος κήπος που λίγοι ενήλικες κατορθώνουν με τόση ειλικρίνεια, αγάπη και θάρρος να γνωρίζουν που βρίσκεται. Γιατί όπως φαίνεται μέσα από τα έργα της γνώριζε πολύ καλά πώς να ανοίγει αυτήν την αόρατη πόρτα και να βρίσκεται μέσα στην ψυχή αλλά και στις σκέψεις των παιδιών. Ίσως γιατί και η ίδια έζησε με μόνη πυξίδα την προσωπική της αλήθεια, την τρυφερότητα και το απέραντο χιούμορ που την ακολουθούσε ακόμα και στα πιο δύσκολα γεγονότα της ζωή της.
Στοιχεία που η γενναία και ακούραστη ψυχή των παιδιών έχει άπλετα, σε αυτό που όλοι είχαμε κάποτε. Την παιδική μας ηλικία. Την πίστη ότι όλα είναι δυνατά αρκεί να το πιστεύουμε. Στα βιβλία της υπάρχει ένας κόσμος που τα παιδιά τον αναγνωρίζουν άμεσα και αυθόρμητα, γιατί είναι ο δικός τους κόσμος. Η φαντασία στις ιστορίες που μας διηγείται η Άλκη Ζέη δεν είναι ένα μέρος μόνο για να δραπετεύει κανείς αλλά και ένας τρόπος για να φτιάχνει την πραγματικότητα.
Όλη αυτή η στάση ζωής είναι που με κινεί πάντα πρώτα εσωτερικά για να εμπνευστώ από τα έργα της και να υλοποιήσουμε μαζί με όλους τους συντελεστές κάθε φορά αυτόν τον μοναδικό κόσμο που «η μόνη μας πατρίδα είναι η παιδική μας ηλικία». Έναν κόσμο που μας χωράει όλους για να συνυπάρξουμε και γιατί όχι όπως στο έργο να πετάμε εκεί που μπορούμε να φτιάξουμε έναν καλύτερο κόσμο, όσο διαφορετικοί κι αν είμαστε.
Αυτό το σπουδαίο μήνυμα άφθαρτο στο χρόνο είναι μια δύναμη απίστευτη που έχουν τα έργα της σε μικρά και μεγάλα -όπως όλοι εμείς παιδιά- και αυτό το βλέπουμε σε κάθε παράσταση για την ένταση και τον τρόπο που τα παιδιά ταυτίζονται με τους ήρωες και νιώθουν συνοδοιπόροι σε ότι προσπαθούν και παλεύουν επί σκηνής. Κάτι που συνέβαινε και στο Καπλάνι της Βιτρίνας ακριβώς γιατί τα παιδιά αναγνωρίζουν και ταυτίζονται απόλυτα με τον τρόπο που στα έργα της Άλκης Ζέη υπάρχουν με το δικό τους βλέμμα στον κόσμο.
ΘΕΑΤΡΟ ΠΟΡΕΙΑ
Τρικόρφων 3, Αθήνα
(χάρτης)
ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ
Από 18 Οκτωβρίου 2026
κάθε Κυριακή στις 11:00
Διάρκεια: 90′ (χωρίς διάλειμμα)