Σταμάτης Φασουλής: “Όταν μαγειρεύω, λύνω τα προβλήματα του θεάτρου”

Στο νέο επεισόδιο του Sold Out, η Γεωργία Οικονόμου συναντά τον Σταμάτη Φασουλή σε μια συζήτηση που ξεκινά από τη νέα του παράσταση «Το θέατρο ή τη ζωή σου» και καταλήγει πολύ πιο μακριά: στα παιδικά χρόνια στη Σαλαμίνα, στην πρώτη του επαφή με τη σκηνή, στις μεγάλες μορφές του ελληνικού θεάτρου, στις φιλίες, στις απώλειες και στη δύσκολη σχέση ανάμεσα στη μνήμη και τη ζωή.

Ο ίδιος παραδέχεται ότι ποτέ δεν του άρεσε ιδιαίτερα να κοιτάζει πίσω. Αυτή τη φορά, όμως, το κάνει μέσα από την τέχνη. Και ίσως ακριβώς γι’ αυτό μπορεί να το αντέξει. Όπως λέει, όταν μια δύσκολη ή σκοτεινή στιγμή μεταφερθεί στη σκηνή, αλλάζει μορφή: από κάτι που σε κυνηγά μετατρέπεται σε κάτι που μπορείς πλέον να χειριστείς. «Όταν το αναπαριστάς, γίνεσαι εσύ ο χειριστής του», σημειώνει.

Στη διαδρομή παρελαύνουν πρόσωπα που σημάδεψαν το ελληνικό θέατρο: Χορν, Λαμπέτη, Μελίνα, Αλίκη, Χατζιδάκις, Τσαρούχης, Μαρινέλλα, άνθρωποι που ο Φασουλής γνώρισε όχι ως «μύθους», αλλά ως ζωντανές παρουσίες. Κι όμως, όπως εξηγεί, τελικά μένουν μέσα μας: «Είναι παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγια μας», θυμάται τον Σεφέρη, για να προσθέσει ότι και το παίξιμο ενός ηθοποιού είναι «παιδί πολλών ηθοποιών».

Ξεχωριστή θέση στη συζήτηση έχει φυσικά η Άννα Παναγιωτοπούλου. Ο Σταμάτης Φασουλής μιλά για μια σχέση βαθιά, σχεδόν ταυτοτική, για έναν άνθρωπο που υπήρξε μέρος της ζωής του πολύ πέρα από το θέατρο. «Η Άννα ήταν η ζωή μου», λέει, περιγράφοντας μια σχέση τόσο έντονη ώστε κάποτε ο ένας να μοιάζει σχεδόν προέκταση του άλλου.

Παράλληλα, μιλά για τους δασκάλους που τον διαμόρφωσαν, από τον Μινωτή και την Παξινού μέχρι τον Τερζάκη, αλλά και για το ελληνικό έργο, στο οποίο επιμένει με μια φράση του Κουν που, όπως λέει, τον έχει χαράξει: «Δεν υπάρχει ελληνικό θέατρο αν δεν υπάρχει ελληνικό έργο».

Και τελικά, στο ερώτημα που δίνει τον τίτλο στη νέα του παράσταση, η απάντηση είναι ίσως πιο απλή απ’ όσο φαίνεται. Θέατρο ή ζωή; Και τα δύο. Γιατί, όπως λέει ο ίδιος, το ένα χωρίς το άλλο δεν έχει το ίδιο νόημα. Και κάποιες φορές, ίσως, δεν είναι καν δύο διαφορετικά πράγματα.

Highlights

– Η παράσταση «Το θέατρο ή τη ζωή σου» και η ανάγκη να κοιτάξει πίσω μέσα από την τέχνη
– Τα παιδικά χρόνια στη Σαλαμίνα και οι πρώτες δυνατές εικόνες της ζωής του
– Η στιγμή που, παιδί ακόμη, δήλωσε στη μητέρα του: «Εγώ είμαι ηθοποιός»
– Οι μεγάλες μορφές που γνώρισε και τον διαμόρφωσαν
– Η Άννα Παναγιωτοπούλου και μια σχέση που ξεπέρασε τα όρια της θεατρικής συνεργασίας
– Η Παξινού, ο Τερζάκης και οι δάσκαλοι που άφησαν ανεξίτηλο αποτύπωμα
– Γιατί «δεν υπάρχει ελληνικό θέατρο αν δεν υπάρχει ελληνικό έργο»
– Και γιατί, τελικά, ανάμεσα στο θέατρο και τη ζωή, δεν χρειάζεται να διαλέξεις